Toen was ijs nog heel gewoon…

Slechts antieke exemplaren zoals ik weten dat er ooit tijden waren dat het water in de winter bevroor. Sloten en kanalen lagen dicht en in Friesland schaatsten ze van stad naar stad. In de winter van 1963 was de Westerschelde bezaaid met ijsschotsen en lag het kruiende ijs hoog tegen de Vlissingse Nolledijk. De scheepvaart werd er zwaar door gehinderd. Lees verder

Troebele betrekkingen

Vanwege een drastische sanering van mijn boekenbestand ontstonden er weer wat op te vullen leemten. Zoals bijvoorbeeld voor het boek ‘Troebele Betrekkingen’. Een best-seller in spé van Roel Zijlmans. Geen klamme frivoliteiten of ongeloofwaardige sciencefiction, maar Zijlmans licht wel heel royaal de tip van de sluier op die hing over iets waarvan ik dacht toch wel het nodige vanaf te weten. Lees verder

‘Don’t ask, don’t tell’ volgens Jewannes Calvijn

Een van de grappige aspecten van bloggen is dat je het eventueel actuele of latente misnoegen van je àf kunt schrijven. Het lucht op door af en toe stevig tegen een deur te schoppen om deze op een kiertje te krijgen. Soms lukt dat, soms ook helemaal niet. Met mijn bespiegelingen van een maandje geleden over de Vrijstaat Kruse Veer heb ik geprobeerd de bouwonveiligheid in onze wijk te profileren. Gewoon, omdat ik veiligheid altijd een bloedserieuze zaak vind. Veiligheid op een schip, in een haven of op/rond de bouwplaats was nooit een vrijblijvend iets. Daar hadden we ooit een overheid voor die daar strikt op toekeek. Dat is inmiddels voltooid verleden tijd. De terugtredende over-heid wil er de handjes niet meer aan branden. Lees verder

Pa… ik vond op zolder…

Op 17 april 1971 werd ik tot mijn verbazing tot kapitein benoemd van het m.s.’Leuve-haven’, een fraai gelijnd coastertje van Van Uden uit Rotterdam. Met mijn vijfentwintig jaar zo ‘hrôôs’ als een hond met zeven lu…staarten, maar me ook pijnlijk bewust van het nog schrijnende gebrek aan ervaring. Lees verder

Niet poetsen, maar lullen…

Even voor sluitingstijd van die trendy Rotterdamse schoenenzaak kwam er nog een bekende en zeer gewaardeerde klant binnen. Een personality met een extravagante schoeiselsmaak, die zich op het laatste moment nog had gerealiseerd dat hij dringend een paar stappers nodig had. Voor de ceremonie die de kroon moest gaan zetten op zijn nog prille politieke carrière. Daar kon je tenslotte niet op een paar afgetrapte gympies naar toe… Lees verder

# MeNot

Nauwkeurig geturfd, maar intussen hebben alle bekende Nederlanders, op twee na, plechtig verkondigd ooit een keer onwelgevallig te zijn benaderd door een regisseur, een filmbaas, een tramconducteur of door Gerard Jolink. Alleen Patty Brard en Patricia Paay zijn nog niet uit de kast gekomen. Als deze twee diva’s echter ooit zouden durven beweren dat ze ook weleens helemaal tégen hun zin aan hun kont c.q. hun tieten werden gegrepen, worden ze direct opgepakt wegens meineed. Lees verder

‘Known unknowns’ tussen de Scheldes…

Toen wij in 2015 naar Kruunehe verhuisden, vroegen bezorgde vrienden zich af wat wij daar in Godsnaam te zoeken hadden. Daar is niets en daar gebeurt niets, was toen het axioma. Inderdaad blijkt dat een axioma te zijn, een onbewezen stelling. Er gebeurt namelijk voortdurend van alles in Kruunehe… ‘never a dull moment!’                            Lees verder

Amateurs en profs

Inhalen met een lege tankwagen in een onoverzichtelijke nauwe bocht, doen normaal gesproken alleen stomdronken Poolse chauffeurs. Daar tracht de verkeerspolitie kei-hard tegenop te treden. Maar op de Westerschelde, omgeven door hightech radar-ketens en communicatiesystemen, kan iedere doorgedraaide kamikazepiloot zijn gang gaan zonder dat er blijkbaar iemand preventief ingrijpt. In de luchtvaart zou zoiets bijvoorbeeld volkomen ondenkbaar zijn. Lees verder

Het Mysterie genaamd Mossel…

De Sooscommissie van ‘Ons Boeregoed’ had er nog zo voor gewaarschuwd! Het zou weer wel eens storm kunnen gaan lopen bij de aanmeldingen voor de jaarlijkse Mossel-avond. Op de een of andere manier raakt ons boerenvolk helemaal van de leg zodra er een mosseltje op tafel verschijnt. Dat móet een reden hebben en daar wilde ik natuurlijk het mijne van weten… Lees verder

Wat nou zorg?

Hij bedoelde het ongetwijfeld goed, onze wethouder Hans de Kunder, maar bij mij viel het even verkeerd… ‘excusez-moi!’ Eind september stond De Kunder pontificaal in de PZC zijn ‘State of the Union’ te houden over de zorg in de gemeente Reimerswaal. En net zoals elke politicus had onze Hans het dan natuurlijk alleen over geld. Er is geen woord in Nederland dat tegenwoordig zo door de dames en heren politici wordt gepros-titueerd als het woord ‘zorg’. Lees verder

De dooie kanarie in de kolenmijn

Het zou best kunnen dat ik naadloos voldoe aan alle kwalificaties om een conservatieve senior te kunnen worden genoemd. In Jip-en-Janneke-taal… een ouderwetse ouwe lul! Dat het me weinig interesseert, is één van die kwalificaties. De tijd ligt gelukkig al mijlenver achter me dat ik me nog druk maakte over zoiets als ‘het’ imago. Adios! Lees verder

Het Rad van Misfortuin

Vaak was het leven op zee tijdens de lange oversteken rustig en relaxed. Elke dag hetzelfde ritme van wachtlopen, eten en slapen. Maar tijdens die ene oversteek vanuit het Bulgaarse Burgas naar Cuba halverwege de zeventiger jaren werd dat regelmatige leven ineens wreed verstoord. De tweede stuurman waarschuwde dat we dringend in de verkeerslijst van Scheveningen Radio stonden. Lees verder

De Vrijstaat Kruse Veer

Soms bekruipt mij hetzelfde unheimische gevoel dat ooit een Javaan, een Congolees of een Surinamer moet hebben gehad toen zij nog gekoloniseerd waren en hun over-heersers ergens in een ver en steenkoud Europees land resideerden. Zo is het ook in de Vrijstaat Kruse Veer, een gloednieuwe enclave aan de Schelde waarvan de macht-hebbers ergens ver in het westen wonen, aan de andere kant van Zeeland. Lees verder