We are the champions

Afgelopen zondag, wat later in de middag, keken de bezoekers van de Nieuwe Kerk in Amsterdam toch wat vreemd op van dat onheilspellende onderaardse gerommel. Na enig onderzoek werd het duidelijk dat Michiel de Ruyter zich in zijn praalgraf had om-gedraaid. Lees verder

Vox populi

 

De democratie bashen gebeurt al zo vaak, op elk moment en in alle toonaarden. Daar is ook niet zoveel voor nodig, alleen altijd wel een democratie. We doen er allemaal aan mee, de een soms wat meer dan de ander. Alleen degenen die niet zijn gaan stemmen, terwijl ze dat wel konden, moeten zwijgen. Lees verder

Het Môkôkêh Syndroom

 

Fietsend langs het Veerse Meer kwam ik afgelopen week tot de conclusie dat psychiatrie en economie alles met elkaar hebben te maken. Je zult je misschien nu afvragen of ik op de fiets niks beters heb te doen, maar zo hard fiets ik nu ook weer niet. Dus tijd zat voor dit soort rare filosofische gedachten. Lees verder

Media overkill

Nou, jongens en meisjes, daar staat ie dan… de spiksplinternieuwe Iraanse president Hassan Rohani!  Achter een batterij van veertig microfoons. Om vervolgens eigenlijk helemaal niets bijzonders te gaan zeggen. Niets in elk geval waar de natie of de wereld nog lang van wakker zal liggen. Lees verder

Privacy… ammehoela!

Vroeger toen de wat op leeftijd zijnde medemens inderdaad nog achter de geraniums zat, was dat heus niet uit verveling. Ondanks dat iedereen dat nu nog steeds denkt. De geraniums stonden in de vensterbank en vanachter deze perfecte camouflage zaten de ouwe snoepers via een strategisch opgehangen spiegeltje,“het spionnetje”, de jonge buurvrouwen te begluren. Lees verder

Just Stop Flying

 

Piloten zijn sowieso al een beetje atypisch volk, maar straaljagerpiloten zijn helemaal van God los. Dat bleek ook weer maar eens toen Dick Berlijn laatst werd gevraagd of die JSF nou wel echt nodig was. Dick keek de interviewer aan met een blik waar ooit nog eens zoutpilaren uit zijn ontstaan. Maar wat wil je? Lees verder

De nachtmerrie genaamd Sharon

Ik hou wel van een beetje variété. Dat was het laatst weer in Nieuwsuur toen Twan Huys mevrouw de Staatssecretaris van Economische Zaken ongezouten op de korrel nam. Niet bepaald een schijtlaars, die Twan. Want Sharon Dijksma is nou niet een vrouw waar je zo maar eventjes omheen loopt. Lees verder

Aux armes, citoyens!

Na jaren van voorspoed, verkregen door de noeste arbeid op de enige echte marinewerf en bekroond met het vooruitzicht op een marinierskazerne waarbij Disney-world nog de vingers af zal kunnen likken, dreigen wij nu over de rand van de gapende afgrond van de malaise te worden geduwd. Lees verder

La belle époque.

“Quelle belle époque!”  kan de Fransman dan enigszins theatraal verzuchten. En dat is het ook. Wij leven in een haast adembenemende episode en ik voel me bevoorrecht om er in elk geval deel van uit te maken en er dus ook iets over te mogen vinden. Dat gevoel overviel mij weer eens toen ik nog wat mentaal zat te freewheelen na de laatste uitzending van Pauw en Witteman, althans van dit seizoen. Lees verder

Playa de Nada

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het valt niet meer precies te recapituleren, maar op zeker moment heeft zich die kortsluiting gemanifesteerd. Op het stadhuis van Vlissingen, in de gemeenteraad van deze goede stad. Ja… nou en? Het is pas echt groot nieuws als er daar geen kortslui-tingen meer plaatsvinden! Lees verder

Ringing the bell

 

Ad Bos, Fred Spijkers, Julian Assange, Bradley Manning, Edward Snowden. Een rijtje bekende klokkenluiders waarmee het slecht afliep of af dreigt te lopen. Die lijst is nog veel langer want het luiden van een klok is een riskante onderneming. Lees verder

De Zeeuw van de eeuw.

 

Het gebeurt niet zo vaak dat ik een artikel uit de PZC de moeite waard vindt om het te bewaren. Maar deze keer wel. Het profiel van de hoofdpersoon pakte mij meteen bij de strot; het kwam als het ware van het papier afgesprongen. Ook al lijkt de politieke pap allang gestort en dreigt de man een soort Don Quichot-achtige allure te krijgen, heb ik zelden een verliezer op zo’n grootse wijze winnaar zien zijn. De enige met ballen in het godganse dossier. Lees verder

Mamma mia!

In de jaren negentig moest ik voor ons bedrijf in Vlissingen-Oost een paar peperdure havenkranen aanschaffen.De aandeelhouders gaven na veel zuchten groen licht en de kassa werd vol gestort. De markt voor dat soort vehikels was eigenlijk maar beperkt, er waren niet meer dan drie bedrijven die dit soort hardware konden leveren. Lees verder