Louis de Funès viste achter het net…

Op een mooie zomerdag in 1973 waren we met de kittige fruitjager ‘Schiehaven’ onder-weg van Rotterdam naar Rouen en rond half acht ’s morgens in de Straat van Dover. Iets ten noorden van de MPC-boei, met de eerste stuurman op wacht. Ik stond net mijn tanden te poetsen toen er een doffe dreun klonk, een schok door het schip ging en de hoofdmotor stil viel. Foute boel!                                                                                 Begeleid door alarmsirenes kwam ik op de brug waar eerste stuurman Jasper druk aan het bellen was met de machinekamer. Iets geraakt, de grond, ander schip? Jasper had geen idee… geen schepen direct in de buurt en we zaten keurig in de zuidgaande traffic lane. Heel de bemanning laten uitporren en met eerste machinist Bertus in conclaaf. De hoofdmotor was vastgelopen en  Bertus veronderstelde dat we met de schroef iets hadden geraakt. Ondertussen dreven we stuurloos in het drukste vaarwater ter wereld… Hesen twee zwarte ballen. Onze positie en situatie doorgegeven aan Dover Strait Control met het verzoek aan andere schepen ons ruimte te geven.  Vanwege het giertij de tweede stuurman naar voren gestuurd om het anker met veel ketting erin te gooien. Geen lekkages in machinekamer of op de schroefasafdichting, rondpeilen leverde verder ook geen narigheid op. Wèl de visuele inspectie van stuurman Jasper over de verschansing van het achterschip…! Daar zagen we in het heldere water iets dat op een enorme kluwe visnet leek. Dat hele zooitje zat waarschijnlijk in de schroef!

Na overleg besloten we een poging te wagen om dat net te pakken te krijgen. Met zwemvest en lijflijn werd Jasper met een bootsmanstoeltje tot op het water gevierd om gewapend met een dreg te proberen het net vast te krijgen. Na diverse pogingen lukte dat uiteindelijk en nadat Jasper weer zeiknat aan dek stond, konden we gaan proberen om met de kaapstander het visnet omhoog te sleuren. Uiteindelijk kregen we met veel pijn en moeite een flard van het visnet aan stuurboord aan dek. Bepaald geen lullig schepnetje… wèl een zwaar uitgevoerd drijfnet! Naarmate dat we met de hydraulische kaapstander meer kracht op het net konden zetten, kregen we meer visnet aan dek. Maar op enig moment zat het zaakje toch muurvast.

Tijd om via Scheveningen Radio de rederij in Rotterdam te gaan informeren wat er aan de hand was. Ik gaf aan verder te gaan met onze pogingen om de schroef vrij te krijgen en dat ik me later weer zou melden. Met de torninstallatie was nog wel beweging in de schroef te krijgen, maar het net zat voorlopig klemvast. Wat later begon het schip om het anker rond te gaan, door het draaien van het tij. We besloten een poging te wagen om het net vanaf bakboord vanonder de kont te trekken en weer kwam er een paar meter visnet aan dek. Terwijl we nog behoorlijk aan het martelen waren, kwam er een dringend rederijtelefoontje binnen. De rederij had een sleepboot in Duinkerken opdracht gegeven om ons naar binnen te slepen. Dààr was ik lichtelijk pissig over… we waren verdomme nog drukdoende om het zelf op te lossen!                                                         Een paar uur lang probeerden we van alles, kregen wel steeds meer visnet te pakken, maar kwam de schroef nog niet vrij. De Franse sleper kwam met witte snor aange-stoven en begon op de radio te gillen dat hij ging vastmaken. Ik gaf ‘m door dat er voor-lopig helemaal niks werd vastgemaakt. De Franse kapitein begon op hoge toon ratelend te vloeken en te tieren dat hij een heus contract met de rederij had om vast te maken… ‘Congratulations… use it to wipe off your ass!’  De Fransoos zei…‘Fuck you!’  en daar hielden we het verder maar bij.                                                                                    Onder dreigende Franse blikken zwoegde de bemanning nog een uurtje noest verder en wellicht ook geholpen door het gedraaide giertij, schoot het net plotseling los en kregen we alles aan dek..!                                                                                                Voorzichtig de hoofdmotor gestart en na wat testen, kon ook het anker eruit. De Franse sleper werd hatelijk bedankt voor zijn inspirerende aanwezigheid met… ‘Bye bye, Louis de Funès… see you later!’  Foeterend draaide de sleper van ons weg… ‘Mèrde!’         Op de kade van Rouen hebben we het visnetje uitgelopen… negentig meter lang en twintig meter breed!

2 reacties op “Louis de Funès viste achter het net…

Reacties zijn gesloten.