Ons en de zeumer van 2017

Langs de Caraïbische eilanden razen de orkanen en hier langs de dijk van Kruunehe, staat ook een stevig briesje. De korte broek is al gewassen en gestreken in de kast verdwenen, de laarzen staan naast de voordeur en het wordt ’s avonds na achten ineens al donker. Allemaal tekenen dat de zomer nu wel zo ongeveer voorbij is en we onderweg gaan naar de herfst. De optimisten hopen nog op een paar warme dagen in september. Maar ik begin me handenwrijvend voor te bereiden op de Indian Summer van het Inkelse Bos.

Er bestaat niet zoiets als een grootste gemene deler om een zomer te analyseren. De een is er uitgesproken lyrisch over, de ander krijgt er kouwe rillingen van. De PZC hield zoals gebruikelijk de kerk weer in het midden toen men eind augustus de rekening opmaakte en concludeerde dat de zomer weliswaar nat was geweest, maar ook warm. Om vervolgens met een hele berg cijfermateriaal op de proppen te komen om die con-clusie te onderbouwen. Daar doe je de gevoelswaarde voor een zomer veel onrecht mee aan. Een zomer bestaat niet alleen uit statistieken, grafieken en kille vergelijkende regentabelletjes. Ik zou ook geen zonovergoten zomer zonder ook maar een druppeltje regen durven propageren. Dan krijgen we hier een boerenopstand, staat Leenjan Boot ‘fuutig’ aan de deur en word ik geroyeerd als donateur van ‘Ons Boeregoed’.

Voor mij was de zomer van 2017 primair een gevoel, een emotie. Allereerst bepaald door het feit hoe onbezorgd mijn zomer eigenlijk wel was. Heel mijn eigen ‘innercircle’ was en bleef de hele zomer gezond en gelukkig en dan ben je normaliter al een flink eind op streek om bijzonder positief over de zomer te gaan denken.                                 Ook weet ik nog dat ik half mei al in stralend mooi en warm weer met het hondje langs de vloedlijn van de zandbank naar de Willebroeksnol liep te slenteren, voorzichtig spetterend door het nog frisse water van de rivier. Daar was veel moois te zien. Maar verreweg het mooiste vond ik toch wel dat ik daar met Pepe de enigen waren, op dat strand van bijna een kilometer lang. Bij de Willebroeksnol was de bank met al die messcherpe Japanse oesters weer groter dan vorig jaar. Voor de geografisch wat minderbedeelden… de Willebroeksnol is die eerste spitse uitstekende tepel van de dijk naar Waarde, komend vanaf de Kruunegse Veerhaven.

Het Inkelse Bos werd weer helemaal zomers ondoorzichtig met minstens vijftig tinten groen. Het private snuffelparadijsje van Pepe was prachtig en stil. Ook in de vakantie-periode als de naastgelegen camping boordevol zat, was het maar zelden dat je er iemand tegenkwam. Daarvoor hoefde ik ook niet naar een Braziliaans regenwoud in het Amazonegebied.                                                                                                        ‘Zeumer in Kruunehe’ betekende dat het gras van de dijken onweerstaanbaar ging groeien om schuilplaatsen te verschaffen aan o.a de patrijzennesten. Pepe heeft er soms wel een paar opgejaagd en helaas ook nog eentje te pakken gekregen. Dat was echt niet de bedoeling, maar de natuur en de dierenwereld hebben zo hun eigen mores. Dan had die scholekster aan de Sluisweg het beter geregeld! Elke morgen als ik met Pepe verscheen, kwam pappa-scholekster luid kwetterend voor ons vliegen en ging zigzaggend over de Sluisweg trippelen. Allemaal om ons van zijn nest weg te lokken, ergens op de akker. Toen het jonge gevogelte hopelijk grotendeels was uitgevlogen, zorgde buurman Ingel Poleij ervoor dat alle dijken weer keurig werden gemaaid.          Pas gemaaid gras…  dat is dé geur van de zomer!

Vrijwel elke vroege ochtendwandeling samen met de andere hondjes, Sientje en Kayleigh, was de opmaat om de rest van de dag in gelukzaligheid door te brengen. Momenten van pure rijkdom voor mensen en honden.                                                  Net zo min als Pepe moet ik veel van het water hebben, tenminste niet om erin te zwemmen. In de Veerhaven zagen we wel geregeld de kop van een brutale zeehond opduiken en voorbij de Punt van het Groene Hoofd sprongen een paar bruinvissen. Allemaal aanwijzingen dat er weer genoeg vis in de rivier zit.                                            Het gevoel van mijn zomer 2017 is als loom in het hoge groene gras van een dijk liggen, samen met Pepe. We lagen vaak zo verrekte lekker dat ik de hele godganse zomer Zuid-Beveland niet af ben geweest.

2 reacties op “Ons en de zeumer van 2017

  1. “Boerenwijsheid”

    Een warme zomer,
    voorspelt een strenge winter.

    Als voor het laatst de koekoek roept,
    is de zomer weer versnoept.

Reacties zijn gesloten.