Een genderneutrale Pepe…

Denk maar niet dat ik me ooit bewust genderneutraal zal gaan gedragen. Ik weet niet hoe het moet, ik begrijp het niet en ik vind het de grootst mogelijke onzin. Blijkbaar verzonnen door lieden die van gekkigheid en verveling niet meer wisten wat ze nu weer eens moesten doen. Iedereen haalt er zijn schouders voor op, behalve de Hema.

Het leek me overigens wel een beregoed idee voor onze hond! Onze Pepe is namelijk een ‘intacte’ reu en daarmee wordt bedoeld dat ie een mannetjeshond is en dat zijn balletjes nog vrolijk tussen zijn achterpoten bungelen. Pepe heeft inmiddels de leeftijd der maturiteit bereikt en heeft zich ontwikkeld tot een onverbeterlijke geilpieper. Zodra z’n neus de lucht van een loopse teef opsnuift, laat hij acuut zijn voerbak en zijn baas staan en stormt richting de willige dame. Pepe lust er wel pap van! Alles wat vier poten heeft en op een hond lijkt, wil hij zonder pardon een beurt geven. Ongeacht ras, vacht-kleur of schofthoogte. Pepe is nogal liberaal van opvatting, een typisch voorbeeld van LBGT-hondengedrag.                                                                                                    Dat probleempje valt natuurlijk op te lossen door hem te laten castreren, maar dat vind ik onsportief en getuigen van vergaande dieronvriendelijkheid. Hondenstaarten en hondenoren mogen allang niet meer gecoupeerd worden, maar de kroonjuwelen van een hond zouden er zomaar vanaf mogen worden gehaald, alleen omdat hij een beetje romantische inslag heeft? Pòtverdorie, als dat ook voor hitsige mensenmannen zou gelden, zouden de afmetingen van de ballenbakken van de Ikea nog groter worden dan het hele warenhuis zelf!                                                                                               Maar van Pepe een genderneutrale hond maken, leek mij wel een zinnig alternatief. Eerst maar eens even aan de directie van de Hema gevraagd hoe ik dat aan moest pakken. Maar die waren hartstikke druk bezig om hun befaamde Hemaworst een meer genderneutraal imago te verschaffen. Tenslotte krijgt zelfs een kuis ingetreden Benedic-tijner kloosterzuster daar nu nog opgewonden blosjes van als ze zo’n knots van een Hemaworst vasthoudt, voor ze er voorzichtig een hapje van neemt. Goedingelichte bronnen melden dat de Hema de worst voortaan gaat aanprijzen als ‘een cilindervormig restvleesproduct’.                                                                                              Vervolgens die Mexicaans-Amerikaanse hondentemmer Cesar Millan gebeld. Die was me nog wel een wederdienst verschuldigd omdat ie om de haverklap bij mij aan de telefoon hangt als hij zich totaal geen raad meer weet met een valse Rottweiler of een bloeddorstige Doberman Pinscher. Toen ik hem uitlegde dat ik Pepe wilde omturnen in een genderneutrale hond, vroeg hij alleen hatelijk wanneer de volgende afspraak met mijn psychiater gepland stond… arrogante illegale Chicano! Uit balorigheid heb ik het adres van die Cesar in een tweetje naar Donald Trump gestuurd.

Er zat dus niks anders op dat ik dus maar zelf die cursus genderneutraliteit voor Kooikerhondjes ging optuigen. Pepe is een dominant reutje en dat betekent dat bij Pepe alles draait om wippen en smikkelen. Al zijn zintuigen zijn daar 24/24 voor in de weer. Zijn beste gereedschap zit precies van voren, dat schattige neusje met een werkelijk fabuleus reukvermogen. Etensgeurtjes vanuit de keuken bespeurt ie zelfs slapend in zijn bench en een loopse teef ruikt hij feilloos op vele honderden meters afstand. Vervolgens gaat er van alles bij ‘m omhoog, waaronder zijn kop, zijn oren en zijn staart. Hij speurt met felle oogjes zijn territorium af en zodra hij zijn lustobject heeft gespot, wordt hij volledig ontoerekeningsvatbaar. Hijgend, kwijlend, piepend en wild kwispelend staat hij aan zijn riem te rukken en zodra ik dan een andere kant op wil, gaat ie plat op zijn kont zitten en verroert geen poot meer.                                                                        Deze macho-sexmaniak moest dus gecorrigeerd worden en voor het noodzakelijke cursusmateriaal spoedde ik mij naar de Hema in Goes. Toen ik aan een caissière vroeg waar de cilindervormige restvleesproducten ergens lagen, kreeg ik heel begripvol een gedetailleerde routebeschrijving voor de kortste weg naar Emergis in Kloetinge.              Zodra Pepe thuis de worst rook, had het meteen een heel herkenbaar effect. Zijn kop, oren en staart gingen omhoog, hij begon te hijgen, te kwijlen, te piepen en te kwispelen. Kortom, het ging zwaar kloten met die cursus en Pepe’s genderneutraliteit werd uitein-delijk een fatale onomkeerbare illusie. Pepe blijft dus gelukkig gewoon Pepe… en mis-schien dat wij dat ook maar beter zouden kunnen doen.

(foto Pepe van Wil Abbink)