De Vrijstaat Kruse Veer

Soms bekruipt mij hetzelfde unheimische gevoel dat ooit een Javaan, een Congolees of een Surinamer moet hebben gehad toen zij nog gekoloniseerd waren en hun over-heersers ergens in een ver en steenkoud Europees land resideerden. Zo is het ook in de Vrijstaat Kruse Veer, een gloednieuwe enclave aan de Schelde waarvan de macht-hebbers ergens ver in het westen wonen, aan de andere kant van Zeeland.

De soeverein van Kruse Veer is Arcus Projectontwikkeling B.V. Met een status die verdacht veel lijkt op die van Onze Lieve Heer. Niemand weet hoe onze soeverein eruit ziet en je kan bellen, mailen, bidden of smeken tot je een ons weegt, maar de Heer van het Verre Westen geeft geen kik. Koren op het molentje voor zo’n doorgewinterde agnosticus als ik, want ergens vermoeden we allemaal wel dat iemand de baas is van Kruse Veer, maar hebben we geen flauw benul hoe dat Hij eruit ziet en hoe we daarmee in contact moeten komen.                                                                                    Het Genesisverhaal van Kruse Veer ging trouwens ook niet helemaal van een leien dakje. Want zelfs de oerknal waarmee toch elk beetje fatsoenlijk universum ontstaat, mislukte faliekant. Een lullig knalletje en voor de rest gebeurde er helemaal niets. De evolutie werd pas krachtdadig in gang gezet toen de Sinkegroep met zwaar materiaal op het toneel verscheen. Het Sinkegeel was vanaf dat moment de nationale kleur van Kruse Veer en is niet meer weg te denken uit ons straatbeeld.

De toestroom van kolonisten die zich vanaf 2010 in het barre, woestijnachtige en onher-bergzame gebied wilden vestigen, viel in den beginne vies tegen. Dat noopte Arcus Projectontwikkeling B.V. om flink op de rem te trappen en alle fraaie maquettes van een volgebouwde wijk konden voorlopig terug naar de rommelzolder. Slechts de helft van de geplande appartementen en nog veel minder vrije woningen werden gerealiseerd. De rest van het gebied bleef jarenlang een prairie. Pas toen wijzelf in 2014 besloten om ons in Kruse Veer te vestigen, kwam de ingedutte evolutie weer ineens in beweging. Awèl… iemand moet tenslotte toch het goeie voorbeeld geven!                                   Arcus was en bleef de absolute monarch van Kruse Veer. Alleen de inning van de WOZ-opcenten werd uitbesteed aan een incassobureau aan het Oude Plein. Alle andere zaken werden door Arcus beslist. Openbare verlichtingen, straatonderhoud, beplanting, bestratingen, het ruimen van de niet-aflatende stroom van rondzwervend bouwafval, etc. Dat was op z’n zachts gezegd, een pure penitentie. Zelf heb ik steeds ongestoord kunnen genieten van de serene uitzichten vanuit ons appartement over de rivier, maar reken maar dat die onverschrokken kolonisten in de wijk achter ons heel wat keertjes zwarte sneeuw hebben gezien. Mijn diepe bewondering en grote sympa-thie gaat naar hen allen uit…

In zijn grote wijsheid òf bij gebrek aan solvabiliteit heeft Arcus nu de kavel voor het tweede appartementencomplex verkocht aan aannemer Van Agtmaal. Intens verheugd zijn wij dat het dan toch eindelijk gebouwd gaat worden en zijn daarom allemaal in blijde verwachting van onze nieuwe buren. Alleen de firma Van Agtmaal geeft mij toch wel wat hinderlijke flatulentie.                                                                                                   Deze knutselkoning heeft wat mij betreft geen onbevlekt blazoen. Hoofdschuddend heb ik de Van Agtmaalartiesten de afgelopen twee jaar dingen zien uitvreten die ik in mijn loopbaan als opdrachtgever c.q. projectleider van grotere logistieke bouwprojecten toch nog niet eerder had mogen aanschouwen. Natuurlijk wordt er overal weleens tegen de Arbo gezondigd, maar op de bouwplaatsen in Kruse Veer wordt met wel zéér frivole Brabantse zorgeloosheid geknutseld. Op de steiger zonder helm, spelende kinderen die ongehinderd onder het levensgevaarlijke draaibereik van bouwkranen kunnen komen, verkeersonveilige afsluitingen van straten, wildplassen, foutparkeren en dagenlang blokkeren van de doorgaande wegen zonder adequate wegbewijzering, etc. Er worden dolende bezoekers en zwalkende pelotons wielrenners in de wijk gesignaleerd.

In een bewonersarm gebied zijn dit soort misstanden al niet acceptabel, maar zeker in een zeer kinderrijke woonwijk kunnen deze veiligheidsvergrijpen toch echt niet door de beugel en zullen ook niet worden gedoogd. Er kan natuurlijk ook in de Vrijstaat Kruse Veer zonder probleem worden gebouwd, maar altijd wel strikt volgens de geldende veiligheidsvoorschriften. Omdat echter Arcus, de Heer in het Verre Westen zich al tijdenlang stokdoof en morsdood houdt voor geweeklaag uit de wijk, zullen alle veilig-heidsovertredingen onverwijld worden gemeld via de website van de Inspectie SZW.

5 reacties op “De Vrijstaat Kruse Veer

  1. Voor een raadslid zoals ik heel prettig om van bewoners van een wijk te horen hoe de vlag er bij hangt en welke strubbelingen er zijn. Zeker gevaarlijke toestanden moeten worden voorkomen. Op het Oude Plein, dat momenteel ook (veel te lang) op de schop gaat, moeten ze daar ook wat van vinden. Vragen aan de wethouder staan alvast genoteerd in mijn agenda voor de volgende opinieraad.

    • Als het antwoord op je kritische vragen, verwacht ik het stereotiepe… ‘Daar herkennen wij ons niet in…’
      Het veiligheidsbewustzijn voor Kruse Veer is tot dusver volledig gedelegeerd aan het schijndode Arcus.
      Maar zeer bedankt voor je attentie, Andries.

  2. Het wantrouwen is de moeder der veiligheid dus veiligheid bereikt men niet door muren te bouwen, maar door deuren te openen.

Reacties zijn gesloten.