Reimerswaal in de MRI

Om op 21 maart a.s. strak gemotiveerd dat stemhokje binnen te marcheren, dient men wel te weten hoe de vork in de steel zit in het Reimerswaalse. Met die wetenschap kan vastberaden het rode potlood ter hand worden gekomen om een nummertje demo-cratisch te gaan kleuren. Een probleempje is misschien alleen dat in Reimerswaal ongeveer 22.000 verschillende interpretaties zijn van wat er nu zoal precies op de MRI-scan van de gemeente Reimerswaal te zien valt. Afhankelijk van waar het pijn doet of kietelt, zal de diagnose volledig divergeren. Iedereen màg daarom gaan stemmen naar eigen inzicht, interpretatie, vooroordeel, voorkeur, frustratie, kuddegedrag en vooral naar de ondervonden ervaringen in de voorafgaande vier jaren.

Ik heb nog weinig ervaring en inzicht hoe het er in Kruiningen toegaat en eigenlijk nog minder hoe het allemaal reilt en zeilt in alle andere dorpen en buurtschappen van de gemeente. Aan mij heb je dus niet zoveel, maar toch doe ik graag een poging.                Wij zijn hier in april 2015 neergestreken. Warm ontvangen ten gemeentehuize en vriendelijk antwoord gekregen op de paar vragen die wij nog hadden. In onze vroegere woonplaats Vlissingen ging dat nooit zo soepel. Daarna hadden we geen assistentie van gemeentelijke diensten meer nodig en konden we onszelf prima bedruipen. Op het aanvragen van een paspoort of een rijbewijs na. En ook dat ging vlot en vrolijk.               Visueel lag wat ons betreft Kruiningen en de rest van de gemeente Reimerswaal er in eerste instantie ‘pront bie’. Al die lage klasseringen van de jaarlijkse Elsevier-enquête over de meest aantrekkelijke Nederlandse gemeenten kwamen ons volkomen ongeloof-waardig voor. Dom geleuter van een rechts yuppenblaadje! Vooral de rust, de ruimte en de kleinschalige gemoedelijkheid spraken ons aan. Die assets zijn wat ons betreft uniek en onovertroffen. Daarbij vergeleken zijn alle onvolkomenheden eigenlijk maar klein bier.                                                                                                                                  Er is met Reimerswaal niet zoveel mis, althans dat is mijn eerste indruk. En als er dan iets niet in orde is, zijn dat meestal nog zaken waar je niet dagelijks over struikelt of door beperkt wordt. Alle maatschappelijke voorzieningen zijn er en ze lijken ook alle-maal redelijk te functioneren. Tot nu toe hoor ik weinig alarmerende berichten over schromelijk tekortschietende diensten op gebied van zieken-, gehandicapten- en/of ouderenzorg. Voor een kleine plattelandsgemeente lijkt Reimerswaal het best heel aardig te doen.                                                                                                            Okay, de afdeling openbare werken functioneert in Kruiningen enigszins krakkemikkig. Het geheel maakt een wat rommelige indruk… wegdek, bermonderhoud, openbare verlichtingen, reinheid van het openbare domein en bouwtoezicht.  Aan zijn erf herkent men de boer… Met Leenjan Boot als wethouder is dat overigens ook in een poep en een zucht geregeld!                                                                                                             De communicatie met de gemeente over heikele zaken verloopt ook niet altijd even vlekkeloos. Mijn Wob-verzoek om specifieke informatie werd met wat juridisch geneuzel arrogant afgewezen. Ook Reimerswaal zal heus geen uitzondering vormen op al die gemeenten die toch iets te verbergen hebben.                                                 Reimerswaal is dus geen oase van bestuurlijke perfectie. Maar alles wat er in Reimers-waal niet goed werkt, schuurt of soms irritatie oproept, is driewerf peanuts vergeleken met wat er zoal om ons heen gebeurt. Geen aardbevingen vanwege gasboringen, geen gedegenereerde hoerenbuurten, geen straatoorlogen met gewelddadige Mocro’s, geen artikel-12-status en geen verpauperde ‘banlieues’ waar alleen anarchie heerst.          ‘Het kan gewoon anders…!’ is een wervende verkiezingsslogan van het Reimerswaalse CDA. Toch een opmerkelijke ambitie van een clubje dat de afgelopen vier jaar in de coalitie driftig aan het stuurwiel meedraaide. Ook anderen in het politieke spectrum willen het ineens allemaal heel anders gaan doen. Terwijl het verdorie helemaal geen topic is of er in Reimerswaal zoveel moet veranderen! Daar krijg je echt de handjes niet voor op elkaar. Wij hebben het doodgewoon veel te goed, veel te comfortabel en veel te zorgeloos om dat allemaal eens even overhoop te laten halen. Dus liefst zo weinig mogelijk veranderen, wèl zoveel mogelijk verbeteren… alstublieft!                          Bestuurlijk Reimerswaal hoeft echt het wiel niet meer uit te gaan vinden, dat is al gebeurd. Wèl zorgen dat het wiel wat soepeler en geruislozer ronddraait. Een extra kwaliteitsinjectie zou beslist geen kwaad kunnen. Deze diagnose moet de Reimers-waalse politiek sefkens onder de respectievelijke politieke neuzen worden gewreven. Op verbale wijze, middels het digitale klachtenformulier, met wat cynische blogs en als dat allemaal nog niet helpt… met het rode potloodje.

   Send article as PDF   

2 thoughts on “Reimerswaal in de MRI

  1. Hoewel ik slechts zijdelings met de politiek in Reimerswaal betrokken ben (en meestal alleen achter de voordeur mijn ongenoegen uitspreek tegen een politiek geëngageerde huisgenoot) zie ik nu toch een misvatting in je stuk beste Alexander!
    ‘Bestuurlijk Reimerswaal hoeft het wiel niet meer uit te vinden’ lees ik. Alleen wat kleine schoonheidsfoutjes moeten worden weggewerkt. Dat klopt dus niet. Want de CU legt bijvoorbeeld de vinger bij het aantal wethouders (drie kan terug naar twee) en het gebrek aan dualisme. Zowaar geen kleine verandering en meer dan het oplossen van een schoonheidsfoutje… Echter, de partij die zegt “Het kan gewoon anders” wil daar, samen met al de andere partijen, helemaal niets van weten. Zij willen juist vooral houden wat ze hebben. Dat is veel belangrijker dan het belang van de inwoners van Reimerswaal. Met vriendelijke groet, Anneke Jumelet-Vette

    • De VNG geeft aan voor Reimerswaal minimaal twee en maximaal vier voltijdse wethouders. Maar m.i. telt voor wethouders niet de kwantiteit maar de kwaliteit. Dan zou eentje ook genoeg zijn, toch?
      Dualisme in een SGP-bastion zou de heer H.C.Andersen nog niet in zijn meest stoute dromen hebben durven verzinnen.
      Voor de rest ben ik het roerend met je eens, Anneke.

Reacties zijn gesloten.