Het plastic visioen van Frans

Frans Timmerman, inclusief stoppelbaard en trendy brilletje, heeft een visioen over plastic gehad. Na diepe meditatieve momenten is Frans erachter gekomen dat we iets niet goed doen met plastic. Als voorbeeld noemde onze Limburgse Bourgondiër plastic flesjes, bordjes, bekertjes, lepels, vorken, messen en niet te vergeten rietjes. Omdat die dingen ons milieu vervuilen, gaat de EU de productie hiervan verbieden. Nondejú, wat een weergaloos idee van onze Frans!
Zowel voor het milieu als voor Frans zelf. De volgende verkiezingen voor het Europese parlement staan er weer aan te komen en je kunt tenslotte niet vroeg genoeg begin-nen…

In de media barstte meteen een polemiek los. ’s Avonds op TV in het programma Nieuwsuur begon ook Mariëlle Tweebeeke tijdens een discussie met een woordvoerder van de plasticindustrie op al haar bougies te vonken. Nu is die Mariëlle niet bepaald een tutholaatje. Een echte ‘haenepik’, zo zou mijn schoonmoeder Leutje haar plastisch hebben gekwalificeerd.                                                                                                        De plasticindustrie kreeg natuurlijk overal de schuld van en volgens Mariëlle moest die ook voor alle kosten opdraaien. Want de vervuiler betaalt, concludeerde zij sadistisch triomfantelijk. De woordvoerder merkte fijntjes op dat de plasticindustrie niet vervuilt, maar de consument. Als de consument nu voortaan eens netjes alle plastic bordjes, lepels, vorken en messen na gebruik weer zou inleveren dan kan de plasticindustrie die weer recyclen en er nieuwe plastic bordjes, lepels, vorken en messen van maken. Vervuiling…nulkommanul!                                                                                           Mariëlle zat met een mond vol implantaten, gaf nog een paar sneren en vervolgens kon de woordvoerder van de plasticindustrie inrukken. Persoonlijk heb ik het nooit zo op woordvoerders, maar deze kreeg van mij groot gelijk.

In onze consumentensamenleving worden ontelbare hele (on)handige dingen gefabri-ceerd. Van allerlei soorten grondstoffen en vaak slecht afbreekbaar in het milieu. Alleen als nu de consumenten ook zo debiel zijn om de restanten na gebruik allemaal rond zich heen te strooien, raakt vanzelfsprekend de wereld ernstig vervuild. Een verbod op de productie is dan slechts een duidelijk staaltje van alleen de koe in haar anus  staren. Dan weet ik trouwens nog ook wel een paar dingen waarvan de productie onmiddellijk verboden moeten worden…benzine, condooms, visnetten, peuken, batterijen, terpen-tine, bierblikjes, glaswerk, etc. Het stikt van voor het milieu slechtafbreekbare dingetjes, Frans Timmermans kan voorlopig zijn lol nog op.                                                         Een verbod op de productie is misschien nog wel te reguleren, menselijk wangedrag vrijwel niet. De samenleving is daartoe niet meer in staat, dat hebben we opgegeven. Toen we vroeger nog samen in holen leefden, kreeg je een kletsende klap voor je kanis van de stamoudste als je iets in het hol liet slingeren. Maar we wonen nu allemaal in ons eigen hol en sinds wij als ouders gestopt zijn om onze kinderen fatsoenlijk op te voeden, is het in de wereld een nog steeds groter wordende bende. Het einde is nog lang niet in zicht.

Laatst fietste ik bijvoorbeeld van Kruunehe naar Krabbendieke over de Calvijnroute, het fietspad langs de Rijksweg dat jongelui gebruiken om naar het Calvijn College te Krab-bendieke te gaan. Alle lege emballages van de gezamenlijke snackschappen van Aldi, Jumbo en Albert Heyn liggen daar als kleurige kunstwerken verspreid in de berm. De jeugd is er blijkbaar door ons ouderen op geattendeerd dat ze daar hun afval mogen deponeren.  ’s Morgens een Marsreep meekrijgen en ’s avonds bij Mams het lege wik-keltje weer inleveren, zou natuurlijk wel supertruttig zijn. Zo voeden wij onze kinderen niet op! Gooi gerust in de berm die zooi… ‘Après nous le déluge!’                      Platforms als ‘Nederland Schoon’ zijn natuurlijk prima, maar leveren verder weinig aan-sprekende resultaten op. Daarvoor is het ook vechten tegen de bierkaai. En die bierkaai zijn wij, al die asocialen die gaan wandelen in de stad, naar het strand, een nachtmarkt of een popfestival. Voluit consumerend en snackend elke afvalbak straal voorbijlopen en toch zonder een spoortje restafval weer thuis durven te komen. Statistisch lijken de vervuilende viespeuken toch een democratische meerderheid te vormen en worden ecologische fatsoensrakkers als wat wereldvreemde types beschouwd.

De EU kan natuurlijk simpelweg regels met sancties opstellen. Maar de brede politieke ‘guts’ om daadwerkelijk de samenleving te corrigeren op flagrant wangedrag ontbreekt. Frans Timmermans heeft in Brussel slechts oude verschraalde wijn in nieuwe plastic zakken overgegoten. Hij moest zich waarschijnlijk weer sefkens profileren…

www.pdf24.org    Send article as PDF   

1 thought on “Het plastic visioen van Frans

  1. Als we de oceanen schoon willen houden, zullen we de vissen stemrecht moeten geven.

Reacties zijn gesloten.