De twee gezichten van Kruunehe

Thuiskomen heb ik mijn hele leven al gedaan. Soms na maandenlange zeereizen en de laatste jaren ook na lang verblijf in Spanje. Voor het eerst kwamen we nu na drie maanden Costa Blanca in Kruunehe thuis. Met leuke briefjes, kindertekeningen en kleurige ballonnen aan de voordeur. Binnen was er een welkom met bloemen.
Met hartelijke spontane begroetingen van lieve buren. Hartverwarmend, ondanks de temperaturen van rond het vriespunt. Alle erg gewaardeerde hartelijkheden accentu-eren ons Kruunegse thuisgevoel en zorgen voor een prettig gevoel van welbehagen voor dat vertrouwde plekje waar toch de roots liggen.

Het was daarom een koude douche te moeten horen dat het interieur van het praathuis ‘De Punt’ bij het oostelijke havenhoofd een dag voor onze thuiskomst volledig was vernield. Niet zo maar wat balorige vernielingen. Àlles werkelijk kort en klein geslagen!

Langs de dijken van de Westerschelde staan een aantal van dit soort praathuizen. De praathuizen zijn vrij toegankelijk voor iedereen. Panoramisch uitzicht over de rivier kan er gecombineerd worden met het sociale contact met dorpsbewoners en in de zomer met recreatieve passanten. De praathuizen van Waarde en Bath zijn kale sombere hokken zonder inventaris. Het praathuis van Schore is een aantal keren verwoest op manieren waarvoor ze in Aleppo nog diep ontzag hebben. Daarvoor is uiteindelijk dan maar een kale bunker voor in de plaats gekomen. Het praathuis van Hansweert is een  exclusieve club en alleen toegankelijk voor ingezworen leden die er een sleutel van hebben.                                                                                                                          Het praathuis ‘De Punt’ van Kruunehe is de echte Rolls-Royce onder de publieke praat-huizen. Comfortabel ingericht door vrijwillig acterende senioren met banken, zitkussens, een kaart van de Westerschelde, een fotocollectie van schepen, een aantal informa-tieve boeken, plus een vriendelijk verzoek om niet te roken en geen rommel achter te laten.                                                                                                                               Dat er ’s avonds soms jongelui bierdrinkend in het praathuis zaten te chillen, was de volgende morgen alleen aan de slordig achtergelaten lege blikjes te merken. Maar de vernielingen vielen eigenlijk nogal mee. De vrijwillige senioren hielden verder het praat-huis schoon, repareerden de dingetjes die stuk waren, hesen een nieuwe vlag als de oude stukgewaaid was, zorgden voor kleurige kussenovertrekjes en hielden de foto-collectie up-to-date. Heel sociaal was ook altijd de jaarlijkse voorjaarsschoonmaak van het etablissement. Alle spullen eruit, het hele kot uitgeveegd, daarna gesopt, ramen gezeemd en kleden geklopt. Want normale mensen willen er nu eenmaal graag een beetje fatsoenlijk bijzitten. ’s Zomers werd het praathuis door toeristische passanten als uniek bestempeld, qua locatie en qua inrichting. De directe nabijheid van de bemande verkeerstoren was ook voor de regelmatige bezoekers een soort geruststelling dat het wel los zou lopen met vandalisme.                                                                                Dat bleek uiteindelijk toch een illusie. Net zoals menig bushokje eraan heeft moeten geloven, was afgelopen weekend het praathuis aan de beurt. De afgesloten deur inge-trapt en uiteindelijk leek het wel of er een tropische orkaan door het hokje was geraasd. Een zeer bewuste vernieling waarvoor misschien, gezien de stille getuigen, eerst nog de nodige moed was ingedronken. Wellicht in combinatie met een stimulerend snuifje, pilletje of een Krabbendieks jointje. Het resultaat was indrukwekkend van triestheid.

Niet verstandig om te gaan speculeren welke helden nu zoiets flikken. Daar heeft op dit moment niemand behoefte aan. Maar wie het ook gedaan hebben, het is moeilijk voorstelbaar dat deze lieden met een voldaan gevoel de door hen veroorzaakte puin-hoop achter zich hebben gelaten.                                                                                   De senioren en andere regelmatige bezoekers van ‘De Punt’ zijn vooral pissig en zelfs beledigd omdat dit soort wangedrag een smet werpt op dat dorp waar velen al een heel leven wonen, het als een fatsoenlijke gemeenschap hebben helpen opbouwen en het met trots koesteren. Het hoort doodeenvoudig niet bij het dorp Kruunehe. Dit soort destructief gedrag wordt over het algemeen alleen toegeschreven aan de verafschuwde Randstedelijke anarchie. Althans dat dachten we.

Het imago van de gemeente Reimerswaal krijgt weer een buts. Eerst landelijk in het nieuws met een wietplantage onder het podium van het gemeentelijke dorpshuis. Nu dus weer vernielingen in een publiek praathuis. De begrotingspost voor instandhouding van publieke voorzieningen moet wellicht tussentijds opgekrikt worden.                            De nachtelijke slopers hebben opvallend genoeg wel enige interessante daderinfor-matie achtergelaten… twee lege wodkaflessen, een bijbel en een ballpoint. Binnen het sociale circuit van Kruunehe circuleren intussen al duidelijke vermoedens.

 

   Send article as PDF   

12 gedachten over “De twee gezichten van Kruunehe

  1. Zou het kunnen dat deze jongelui thuis te strak worden gehouden?
    Merkwaardig dat ze wél vóór de zondag begint stoppen met rotzooi maken en de medemens te treiteren!

  2. Je hebt het weer eens heel goed verwoord, Alex.
    Hier in Bath is ook al van alles vernield in het Praetuus, je zou er een boek over kunnen schrijven.
    We doen het al lang niet meer op slot, anders wordt de deur toch open gebroken.
    Nog een geluk dat de Gemeente de zaak steeds komt repareren.
    Het hoort allemaal bij deze tijd, zullen we maar denken en van de politie hoef je natuurlijk ook niet veel te verwachten.

  3. Ik erger me al een hele tijd aan de zooi die ik vind aan den diek, in de buurt van de Punt.
    Varkens zijn het die bierflesjes en blikjes overal neerdonderen!
    Om nog maar te zwijgen over pizzadozen en zooi van MC Donalds.
    Laatst aardig statiegeld opgestreken toen ik een kratje en de daarbij behorende flesjes had verzameld.
    Maarrrrr…het liefst zou ik deze aso’s ter verantwoording roepen.
    Overigens ook in den Inkel vind ik regelmatig bewijzen van het aangenaam verpozen met de hele kinderschaar….
    Maar moedwillig vernielen, dat is het laagste van het laagste.

  4. Verschrikkelijk triest en ja we weten allemaal welke groep hiervoor verantwoordelijk is!
    Dezelfde groep die op vrijdag en zaterdagavond tot klokslag 12 uur loopt te gillen over straat en lege drankflessen op de stoep achterlaat en met de auto’s scheuren door de Dorpsstraat.
    In de zomer terroriseren ze de dijk en kan je niet eens je hond uitlaten zonder uitgescholden of uitgelachen te worden.
    De foto zegt genoeg over de doelgroep.
    Hoop dat ze zondag dit gedrag eens aankaarten in de kerk.

  5. Het is weer te gek voor woorden.
    De jongeren onder ons hebben tegenwoordig weinig respect meer.
    Heeft helaas niets met het stadse te maken, denk meer met de opvoeding!
    Of zeg maar geen opvoeding!

  6. Inmiddels groot Nieuws, zelfs op Google, weet niet of we daar blij mee moeten zijn.
    Of dat goed is voor Kruiningen.
    Sociale media, blogs, pas er mee op!!

  7. Misschien dat de radar post ook een oogje in het zeil kunnen houden.
    Het huisje staat er vlak bij.

  8. Onvoorstelbaar hoe iemand zo agressief tekeer kan gaan.
    Mooi hoe u erover schrijft. Zonder één verkeerd woord te gebruiken.
    De daders die dit lezen moeten hoe dan ook hier geen goed gevoel over hebben.
    Ik hoop dat ze zo veel wroeging hebben dat ze niet verder kunnen leven zonder zich te melden.
    Voor de vrijwilligers hoop ik dat jullie weer met evenveel plezier van de Westerschelde en dorpsgenoten en toeristen mogen genieten.
    Een Hartelijke Groet uut Yese

  9. Ook ik heb die trieste, door een stel malloten aangerichte schade gezien.
    Goed dat jij er een stuk over schrijft Alexander!

Reacties zijn gesloten.