Achter gesloten deuren…

Afbeeldingsresultaat voor achter gesloten deuren

In het openbaar bestuur is een open deur een kenmerkend symbool van openheid en transparantie. Dan valt er niets te verbergen. Een gesloten deur is echter het tegen-overgestelde. Achter gesloten deuren wordt er altijd wel iemand genaaid.
Achter gesloten slaapkamerdeuren kan zoiets best een bijzonder plezant dingetje zijn. Maar achter gesloten vergaderzaaldeuren betekent het in vrijwel alle gevallen een verkrachting, subsidiair aanranding van de democratie. Besloten vergaderen duidt erop dat er iets geniepigs wordt behandeld. Ook al worden er allerlei nietszeggende lul-smoesjes op losgelaten zoals  ‘vertrouwelijke concurrentiebescherming’.

Laatst werd in de gemeenteraad van Reimerswaal iets beslotens besproken over de huisvesting van arbeidsmigranten op de camping Den Inkel. Wat precies is nog ondui-delijk. Maar daar zouden 150 tot 200 arbeidsmigranten moeten gaan wonen. De gemeenteraad ziet er wel iets in. Want het is staand gemeentelijk beleid om arbeids-migranten hun kampementen bij voorkeur in de uiterste oostelijke en westelijke prairies van onze gemeente op te laten slaan. Tenslotte willen we wel van arbeidsmigranten financieel en economisch profiteren, maar we willen ze beslist niet bij ons in de straat.    Op de camping Den Inkel zullen de arbeidsmigranten en de recreanten dan ook strikt worden gescheiden, ieder met een eigen ingang. Zoals vroeger in de schoolbussen van Alabama en Zuid-Afrika.                                                                                                 De reden waarom zoiets achter gesloten deuren moet worden besproken, ontgaat mij vooralsnog. Het werd ook niet vermeld en dat vind ik dan weer een beetje slordig. Een gemeentebestuur dat geregeld met gesloten deuren vergadert, komt toch altijd wat samenzweerderig over.                                                                                                       De Scheepswerf Reimerswaal werd vorig jaar ook nog even vlug de ballen afgedraaid in een besloten sessie van de laatste vergadering van het vorige gemeentebestuur. Deze manier van besluitvorming waarmee met voorbedachten rade de mogelijkheden van een bedrijf worden ingekapseld, komt niet sterk over. Geen indrukwekkend voor-beeld van transparant chique democratisch bestuur…                                                       Openheid van bestuur komt ook de kwaliteit van de besluitvorming ten goede. Zeker in de Nederlandse coalitiedemocratie waarin alle besluiten die er toe doen toch al op voorhand in achterkamerkamertjes en wandelgangen worden voorgekookt. Als dan ook de notulen worden bewerkt of niet openbaar zijn, is de burger op lichtjaren afstand van het bestuur gezet. Krokodillentranen over die toenemende afstand tussen bestuur en burger komen dan ook schijnheilig over.                                                             Vergaderingen van vertrouwenscommissies bij burgemeestersnominaties worden altijd heel democratisch met de deur op slot gehouden. De privacy van de kandidaten preva-leert boven openheid van bestuur. Lekken over het besprokene in de vergaderingen over zo’n benoemingprocedure wordt zelfs strafrechtelijk vervolgd. Daar gaat de politie dan acuut achteraan. Dat heeft dan blijkbaar wèl ineens prioriteit…                                In Vlissingen ontstond er op enig moment het nodige rumoer omdat de gemeenteraad daar blijkbaar meer achter gesloten deuren vergaderde dan in het openbaar. Ik heb geen idee hoe dat hier in Reimerswaal precies zit. Maar ik zou onze Reimerswaalse burgermoeder toch vrijblijvend willen adviseren om alert en op haar qui vive  te zijn.        In gemeentelijke instellingen de deuren potdicht houden, kan tot de meest hilarische en rare situaties leiden. Zoals laatst de ontdekking van een wietkwekerij in het gemeen-telijk dorpshuis van Krabbendieke. Waarbij onder de burgers meteen de wenkbrauwen werden opgetrokken over de fluwelen aanpak van de beheerder van die toko. Dat deze goede vriend pas na een paar dagen door de politie vriendelijk werd uitgenodigd voor een gesprekje was veelzeggend. Overal in Nederland worden verdachten na de ontdekking van een wietkwekerij direct gearresteerd.

Overigens heb ik weinig problemen met arbeidsmigranten op de Den Inkel. Net zo min als met campinggasten uit Duitsland of België. Zelfs als ze daar ook nog een paar honderd asielzoekers of vluchtelingen willen huisvesten, komt dat de leefbaarheid van dat stille hoekje alleen maar ten goede. De Kruunegse middenstand profiteert ervan. En met al die racistische en etnische profileringen van arbeidsmigranten en dat asielzoe-kers enkel en alleen maar voor overlast zorgen, kan ik verder ook niet zoveel.                 Als er hier dan al sprake zou zijn van overlast komt dat door wat losgeslagen Kruunegse Hells Angels die met crossmotoren en quads met brullende uitlaten door de wijk en helmloos over de dijken raggen of door wat ontspoorde christelijke jongeren die het praathuis aan De Punt drastisch meenden te moeten verbouwen.                      Trouwens die beheerder van dat Krabbendiekse dorpshuis annex wietplantage was toch ook geen arbeidsmigrant of asielzoeker?

 

   Send article as PDF