Hoe hoger de boom, hoe groter de eikels…

Gerelateerde afbeelding

Legendarische domheid van blondines werkt op de lachspieren. Ook al omdat blon-dines eigenlijk helemaal niet dom zijn. Althans niet per definitie. Maar omdat Marilyn Monroe ooit de hoofdrol van een dom blondje speelde in de verfilming van het boek ‘Gentlemen Prefer Blondes’, moeten blonde dames nu eenmaal met het eeuwigdurende domheidsstigma door het leven. Gelukkig bestaat er voor hen kleurspoeling.

Maar alle blondines, inclusief wijlen mevrouw Monroe, worden met een straatlengte in domheid verslagen door een admiraal van de Amerikaanse marine, Philip S.Davidson. Admiraal Davidson moest opdraven tijdens een hoorzitting van de Amerikaanse Se-naatscommissie voor de strijdkrachten. Aanleiding waren twee recente aanvaringen met dodelijke slachtoffers van twee Amerikaanse oorlogsschepen.                                In juni 2017 kwam de destroyer ‘USS Fitzgerald’ in Japanse wateren tijdens uitstekende weersomstandigheden in aanvaring met een groot Filipijns containerschip.                Gevolg zeven doden en grote materiële schade.                                                             In augustus 2017 kwam het geleidewapenfregat ‘USS John S.McCain’ in de buurt van Singapore, ook onder prima weersomstandigheden in aanvaring met de olietanker ‘Alnic MC’. Tien doden, vijf zwaargewonden en eveneens enorme materiële schade.   Uit onderzoek bleek dat op beide oorlogsbodems fatale navigatiefouten waren gemaakt. Zowel de commandanten als een aantal brugofficieren werden van hun functies ontheven.                                                                                                                      Dus wilde ook de commissie voor de strijdkrachten van de Amerikaanse Senaat wel-eens weten wat daar nu allemaal aan de hand was geweest. Zodoende moest de 59-jarige viersterren admiraal Philip ‘Phil’ Scott Davidson, de 25ste commandant van de US Indo-Pacific Fleet Forces uit komen leggen hoe dat nu eigenlijk allemaal had kunnen gebeuren. De admiraal had zich goed voorbereid en verklaarde het volgende…               ‘Deze twee aanvaringen waren een tragedie, ongetwijfeld. De gehele leiding van de Navy voelt daarvoor aansprakelijkheid. Maar in deze zaak is het ook een feit en vergeet dat vooral niet, dat alle tweehonderdtachtig andere schepen van de Navy helemaal geen aanvaringen hadden…!’                                                                                             Deze opmerking zorgde er voor dat het vervolg van hoorzitting de pers niet haalde. Maar de Washington Post pakte wel paginabreed uit om te zorgen dat deze quote van de admiraal voor de eeuwigheid bewaard bleef. Waarbij de krant zich ook afvroeg op welke wijze de Navy zich nu nog zou kunnen verontschuldigen bij de nabestaanden van de slachtoffers van beide aanvaringen.                                                                               Afgezien van de verregaande stupiditeit van de opmerkingen van deze bevelhebber, is het ook weer een duidelijk voorbeeld dat verantwoordelijkheid hèbben en verant-woordelijkheid némen blijkbaar vaak twee totaal divergerende zaken kunnen worden naarmate men opklimt door het hiërarchische gebladerte. Het is voor bekleders van het hogere echelon ogenschijnlijk steeds moeilijker geworden om doodgewoon schuld te bekennen als er iets faliekant fout is gegaan.                                                                Dat dit met name in de politiek het geval is, vind ik verder geen discussie waard.        Maar in het bedrijfsleven of binnen de operationele staf van de strijdkrachten hebben tegenwoordig topmensen talloze adviseurs, accountants en advocaten beschikbaar èn nodig om zich er zich goed mogelijk uit te kletsen als het verkeerd is gegaan.            Vanwege het imago, de faalangst of bang om uit de boom te vallen?

Na een reis van vier maanden als kapitein van een schip moest ik na een paar dagen verlof altijd op het kantoor van de rederij verantwoording af komen leggen over het reilen en zeilen tijdens de reis. Vooral voor die zaken die verkeerd waren gegaan en de volgende keer moest worden vermeden. Dat waren goede, zakelijke en louterende gesprekken. Daarna kon ik aan een relaxed verlof gaan beginnen.                                In het Vlissingse havenbedrijf mocht ik tweemaal per jaar aan de aandeelhouders rap-porteren wat ik allemaal gedaan had om het rendement op het eigen vermogen te verhogen. De verwijten waren niet mals als dat niet aan hun verwachtingen voldeed. Er waren harde afspraken gemaakt toen ik met hun portemonnee op weg werd gestuurd. Nooit het leukste moment van het baantje, maar meestal volkomen terecht. Want ik wilde toch altijd zo graag met het vaandel voorop lopen? Voor twee ernstige ongeluk-ken in ons bedrijf, waarvan één met dodelijke afloop, heb ik de volledige verantwoorde-lijkheid en aansprakelijkheid genomen. Zonder uitvluchten of me te verstoppen.              Voor mij was het altijd zonneklaar dat verantwoordelijkheid voor een fout erkennen en daar ook de consequenties voor willen accepteren de basis, de pizzabodem, vormde van het spelletje dat leidinggeven heet. Maar de grootste eikels hangen toch meestal boven in de boom.

www.pdf24.org    Send article as PDF