Opzij met die kuthond…!

Een van de mooiste wandel- en fietsroutes van de Costa Blanca is het pad van Albir langs het gebergte  Serra Gelada naar de vuurtoren op de Cabo del Albir. Slingerend langs de rotsen op zo’n kleine honderd meter hoogte. Sprookjesachtige vergezichten gedurende drie kilometer over de azuurblauwe baai van Altea, de stranden en op de hoge bergen landinwaarts.

In het gebouw van de vuurtoren is vrij toegankelijke permanente foto-expositie over de geschiedenis van de Cabo del Abir. Over de vroegere okermijnen en over de families die generatieslang het vuur van de vuurtoren brandend hielden. Het pad zelf wordt grandioos onderhouden. In de tien jaar dat wij er nu komen, is er veel geld in het pad geïnvesteerd als toeristische attractie. Strak geasfalteerd, fraaie natuurlijk houten hek-werken, zitjes op uitkijkpunten, veel informatietableaus over de streek, het gebergte, de zee, de dolfijnen en de geologische geschiedenis. Voor Spanjaarden is het geen geld of moeite teveel om de trots op hun land te tonen. Landschapsbeheer van topklasse! Een waar genot om er geregeld te gaan lopen.                                                                  Maar naast al het fraaie natuurschoon en de prachtige panorama’s zijn er twee dingen die er voor ons uitspringen… de zorg voor het milieu èn het gedrag van mensen.      Elke mooie dag wordt de wandelroute door duizenden mensen bezocht. Zowel Span-jaarden als toeristen uit de hele wereld. Maar er is geen stukje zwerfvuil te bekennen, geen enkel plastic flesje, drie kilometer lang. Alle afval wordt door iedereen gewoon in de prullenbakken gedeponeerd die er ook overvloedig staan. Geen graffiti of vernie-lingen van de informatietableaus. Geen hondenpoep, ondanks dat het een van de populairste uitlaatplekken voor honden van de Costa Blanca is.                                  Wandelaars groeten elkaar beleefd in het voorbijgaan. Dat hoort zo in Spanje. De honden lopen vrolijk los of aan de lijn. Passerende fietsers op mountainbikes geven tijdig een beschaafd belletje. Bij het begin van de route worden die fietsers er over-duidelijk op geattendeerd dat de wandelaars voorrang hebben. Dat werkt feilloos en iedereen kan ongestoord genieten van al het moois.

Twee prachtige parels aan de kroon van Reimerswaal zijn de buitendijkse wandel- en fietsroutes langs de Ooster- en Westerschelde. Twee routes met een geheel eigen karakter.                                                                                                                          De stilte van de Oosterschelde kan worden genoten van net voorbij het Haventje van de Rijke tot Roelshoek. Een domein van rust en turende vogelspotters. Tijdloze uitzichten over de schorren van de verdronken dorpen van Nieuwlande en Tolsende. Met in de verte de mosselschepen op de percelen en de windmolens op de Oesterdam. De een-zaam genietende fietser of wandelaar… Zeeland op zijn mooist.                              Langs de Westerschelde kan vanaf Hansweert met een korte onderbreking bij Waarde helemaal tot Bath worden genoten van fabuleuze uitzichten over water, zandbanken, zeehonden en voorbijkomende zeeschepen. Een traject met de potentie om het fraaiste buitendijkse tracé van West-Europa te zijn.

Het overheidsbeheer laat nog wel iets te wensen over. De gemeente Reimerswaal verklaart met hoorbare opluchting er niets over te vertellen te hebben. Het Zeeuwse waterschap heeft opvallend weinig intentie om de buitendijkse routes aantrekkelijker te maken. Toegang voor gemotoriseerd verkeer is verboden, maar wordt niet gehand-haafd. Wordt zoals gebruikelijk dus gedoogd. Een overmaat aan zwerfvuil in de bermen, er staat slechts een enkele prullenbak. Geen informatietableaus en een paar verdwaalde bankjes. Beherende overheden zouden het dus beter kunnen doen. De gebruikers echter zouden het echter nòg veel beter móeten doen.                            Want waar een Spanjaard zich weet te gedragen, zijn Nederlanders en Belgen soms schoolvoorbeelden van verregaande lompheid. Over het buitendijkse pad langs de Westerschelde scheuren veelvuldig brommers, scooters, quads en motoren. Ooit was er nog sprake van een verbod voor buitendijks recreatief gebruik vanwege mogelijk verstoorde vogelrust. Nu raggen knetterende crossmotoren met het gas wijdopen onge-stoord over de dijken. Pelotons spurtende pseudo-wielrenners jagen in de weekends de wandelaars de bermen in.                                                                                   Wielrenners, op een paar uitzonderingen na, zijn ongetwijfeld rechtstreekse afstamme-lingen van de Neanderthalers. Luidruchtig schreeuwend vervuilen ze de bermen met plastic bidons en wikkels van hun mueslirepen. Om onduidelijke redenen hebben zij het stompzinnige idee-fixe altijd voorrang te hebben. Met een glazige blik op oneindig, jakkeren ze achter hun fietscomputertjes aan!                                                                    ‘Opzij met die kuthond!’ was laatst een dringend geschreeuwd bevel om full speed te kunnen passeren. Opvoeding, fatsoen, afkomst, landsaard..?  Zeg het maar…

 

www.pdf24.org    Send article as PDF   

2 thoughts on “Opzij met die kuthond…!

  1. In december reden wij op een bijna verlaten snelweg tussen Sevilla en Granada.
    Naast deze snelweg was een greppel gegraven. Door de zon leek dit een zilveren lint.
    Mooi, zou je zeggen, maar het was geen water die dit zilveren effect deed ontstaan, Het was afval van wel 1000-en zoniet 10.000-en lege flesjes die achteloos door de spanjaarden werden neergegooid! Kilometers lang, beide zijden!
    In de loop der jaren kwamen wij onfatsoenlijke mensen overal tegen; in Nederland, Belgie, Frankrijk, Duitsland, Engeland, Portugal en ook in Spanje. Ja, en waar ligt dit aan?
    In je vorige bericht gebruikte je woorden/zinnen als, en ik citeer,
    – een nummertje kloten-klaren
    – eigen stomme rotschuld
    – complexe teringzooi
    – lulkoek
    Mag/moet je je dan ergeren als er wordt geroepen “opzij met die kuthond”?
    Je eindigt dit bericht met ….zeg het maar….
    Opvoeding!

Reacties zijn gesloten.