Home is where the heart is…

Afbeeldingsresultaat voor Vlissingen Scheldekwartier Het Dok

In de gloednieuwe appartementen naast ons komen mensen te wonen uit alle wind-streken. Mensen uit Kruunehe en de Bevelanden. Maar ook landverhuizers uit hele andere provincies. Dat zijn de dapperen, onversaagde pioniers, die op enig moment toch nog de vleespotten van Holland of Brabant achter zich durven laten. Om af te zakken naar het platte, waterige Zeeland met al die haast onverstaanbare inboorlingen.
Diep respect, want waar halen al deze onverschrokkenen de moed en het lef vandaan om te verhuizen naar een gemeente die steevast uiterst belabberd scoort in de jaar-lijkse Elsevier-enquête voor de beste Nederlandse gemeenten?

Toen wij in 2015 de mondaine Vlissingse Boulevard Bankert, een van de meest be-geerde West-Europese woonstekken, verruilden voor de zeedijk van Kruunehe, gingen er veel wenkbrauwen omhoog. Pogingen om al die vooroordelen tegen Kruunehe te weerspreken, hielpen maar weinig. Want hoe leg je nu precies een ander uit, die vooral sceptisch is, dat ‘thuis’ veel meer betekent dan alleen een stapel stenen op een dijk met een panoramisch uitzicht?

Laatst botste ik in de spelonken van het internet toevallig tegen een krantenartikel over een Vlissingse mevrouw die ik vanuit de verte ken. Mevrouw en haar partner zijn gebo-ren Vlissingers en zij verhuisden nog niet zo lang geleden vanuit hun riante villa in een residentiële Vlissingse buitenwijk naar een nieuw appartement in het Vlissingse Scheldekwartier. Enige verbazing leek minimaal op zijn plaats, ook bij lieden zoals ik die te weinig daderinformatie hadden. Nog maar eens een verkenningsrondje gereden langs Het Dok. Maar bij mij wilde het kwartje niet meteen vallen…                              Totdat mevrouw in het artikel gepassioneerd vertelde hoe geweldig het was om weer in het oude centrum van Vlissingen terug te zijn. Veel meer dan op welke boulevard dan ook, genoot zij elke dag met volle teugen van het uitzicht op de Arsenaaltoren, de Sint Jacobskerk, de Zware Plaatwerkerij, de Machinefabriek en op het vreemdste apparte-mentencomplex van Nederland, de scheefgevallen ‘Dobberende Doosjes’.                   Zij krijgt ook spontane historische hallucinaties als ze om de hoek langs het Dokje van Perry wandelt. De eeuwenlange roemruchte geschiedenis van de Vlissingse binnenstad vormt voor haar een fascinerend dagelijks terugkerend tableau. Ook haar partner en zijn voorgeslacht hadden op zichtafstand gewoond en gewerkt. Dan komt ‘thuis’ inder-daad wel heel erg dichtbij.                                                                                           Deze mensen lijken ondanks al onze voorbarige vooroordelen de beste en enig juiste keuze te hebben gemaakt. Behalve in een stapel stenen wonen zij nu volledig in hun ‘thuis’. Naast comfort is wonen vooral een hele diepe emotie. Een gevoel dat blijft, ook als de gordijnen dicht zijn en het buiten stortregent.

Verhuizen naar de Spaanse Costa Blanca leek ons in 2014 nog het absolute toppunt. Mooi klimaat, mooie omgeving, mooie appartementen en mooie mensen. Vrijwel geen weerstand aan te bieden! Ver genoeg van Nederland om geen winter meer te hebben en voor een paar tientjes in tweeënhalf uur aan te vliegen vanaf Alicante. Toch bleef er ergens diep in ons de twijfel knagen. Het zou best wel prettig wonen zijn geworden. Maar hadden we er ons ook ‘thuis’ kunnen voelen? Op het laatste moment zagen we ervan af en gingen op zoek naar dat ‘thuis’. Het werd Kruunehe… of all places!               Niét uit te leggen, we worden er nog geregeld argwanend naar gevraagd. Het blijft meestal bij een vaag verhaal over stilte, uitzicht en een fijn appartement. De echte reden dat wij ons hier zo ‘thuis’ voelen, houden we maar liever voor ons. Dan begint het naar ons idee allemaal een beetje teveel op een zweverige evangelische prediking te lijken en daarmee moet je toch baaie voorzichtig zijn, vooral hier in Kruunehe.

Het blijft fascinerend en intrigerend te zien hoe men overal op de wereld op zoek is naar dat ultieme thuisgevoel. Godzijdank vrijwel voor iedereen verschillend. Anders zaten we allemaal als pinguïns op een kluitje. De autochtoon volgt zijn roots, zijn DNA en blijft liefst in het zicht van de kerktoren waar hij gedoopt is. De migrant laat alles achter zich en gaat hoopvol op zoek naar een nieuw en beter thuis, vooral voor zijn kinderen.          Daarom zijn het ook allemaal andere verhalen waarom men uiteindelijk is thuisgekomen in Vlissingen, in Kruunehe of ergens aan de andere kant van de wereld. Achter elke verhuizing zit een strikt persoonlijk verhaal.

   Send article as PDF   

2 thoughts on “Home is where the heart is…

  1. Dit is zoooo herkenbaar!!!!
    Je kunt heel veel, maar niet alles, in woorden uitdrukken.

Reacties zijn gesloten.