Tehaere… mie ollemille!

 

Toen laatst in Hansweert een startsessie werd belegd over Reimerswaalse burger-participatie bleek de zaal voor het grootste gedeelte gevuld met ambtenaren en politici. Slechts enkele ‘burgers’ gaven acte de présence. Geen veelbelovend perspectief!
Het is een zoveelste poging om te trachten de kloof tussen de burger en zijn/haar bestuur te overbruggen en/of anders wat minder diep te maken. Maar die kloof ìs er en lijkt steeds dieper te worden. De informatieavond werd afgetrapt met een college van anderhalf uur over allerlei academische inzichten plus een résume van de historie van participatie en dat het bevoegde gezag hunkerde naar kaders, visies en vooral beleids-regels. Dan ben ik bang dat dit het ook niet helemaal gaat worden.                                   Net zo min als al die dorpsraden die er zonodig moesten komen toen alle gemeenten van Oost-Beveland op één hoop werden gegooid. Eénmaal een bijeenkomst van de Kruse dorpsraad bijgewoond. Dat bleek een Onemanshow van Piet Zoon te zijn. Piet dacht serieus dat burgers dòlgraag wilden weten waarom uitgerekend hij nu waar-nemend burgemeester van Reimerswaal was geworden. Zitten burgers eigenlijk wel op participatie te wachten? Recent flopte een enquête naar leefbaarheid jammerlijk. Bij burgerparticipatie gaat het bestuur met de politieke bril naar de burger zitten kijken, terwijl het volgens mij precies andersom moet.                                                                   Jarenlang in Saignon, diep in de Franse Provence langdurig op vakantie geweest. Een pukkel van een dorpje, één van de ruim vijfendertigduizend Franse gemeenten. Nederland had in 2019 zo’n driehonderdvijftig gemeenten, één procent van dat Franse quotum. De burgemeester was een flamboyante architect, wiens familie al generaties-lang  in Saignon woonde. Geregeld met ‘Monsieur le Maire’ babbelend op het terras een glaasje gedronken. Tijdens onze gesprekjes kwamen er geregeld ‘citoyens’ aange-schoven die een vraagje hadden of de burgemeester even ergens op attent wilden maken. Handje, schouderklopje, kneepje in de bovenarm en de burgerparticipatie van Saignon deed weer feilloos zijn werk.                                                                             Zo zal dat in Reimerswaal beslist niet gaan. Daarvoor zijn wij met teveel verzuild calvinisme overgoten, inclusief een jeukend gebrek aan ‘savoir vivre’. Onze benoemde burgemeesters zijn geen inwoners, slechts goedwillende voorbijgangers. Het bestuur wordt per definitie gewantrouwd. Lokaal misschien wel minder dan landelijk. Landelijk blijkt de overheid te vaak een bikkelharde opponent te zijn in disputen over Groningse aardbevingsschade, de Q-koorts, Chroom 6 kanker en de uitgeholde zorg. Da’s nog maar het topje van de ijsberg. Ook in Reimerswaal gaat het bestuur soms ostentatief met de rug naar de burger staan. Daar weten ze in de Bathpolder alles van.                   De Reimerswaalse commune is een veelkleurige melange van persoonlijke-, politieke- en bedrijfsmatige ambities/disciplines, rijkelijk besprenkeld met een kleverige religieuze substantie. Niet bepaald een volkstuintje waarin de weelderige scheuten van burger-participatie spontaan omhoog zullen schieten. In dat tuintje is er al sowieso geen sprake van een ‘level playing field’. Burgerparticipatie zou het ventiel bij uitstek moeten zijn om de pasteuze bestuurlijke en ambtelijke imago’s naar modale proporties terug te brengen. Maar de citadelbewakers van het Oude Plein zullen onvermoeibaar karre-vrachten nota’s, moties, beleidsvoorwaarden en statutaire uitsluitingen produceren om een beklijvende burgerparticipatie in schoonheid te laten sterven.

   Send article as PDF   

1 thought on “Tehaere… mie ollemille!

Reacties zijn gesloten.