Dia de los Animales

 

Ook in Altea is het vandaag feest…Dierendag! Een korte recapitulatie…                  Nadat ik al enige jaren lid was van de Vereniging van het Nederlandse Kooikerhondje, kreeg ik begin april 2015 bericht in aanmerking te komen voor een netgeboren Kooiker-reutje. Opgetogen mailde ik de geboorte van ons aanstaande huisgenootje naar familie en vrienden… en we noemen hem ‘Pepe’. CC-tje naar mijn echtgenote, die toen abso-lúút geen hond wilde…

De daaropvolgende weken waren best wel uitdagend. Ik gokte op het intens goede hart van mijn echtgenote en had blind vertrouwen in de charmes van een Kooikerpuppy. Wie is er nou toch in vredesnaam bestand tegen zo’n pluizig stuiterballetje met fluwelen koolzwarte oogjes en een tomeloos kwispelend staartje?                                                  Tot de dag dat we Pepe mochten ophalen, bleef het bloedstollend spannend. In de tuin van de fokkers in Heiloo kwam een prachtige Kooikerpup opgetogen naar mijn echt-genote toegewaggeld. Ze bekeken elkaar nieuwsgierig, het pupje piepte zachtjes en de rest is historie… Vanaf dat moment waren we een triootje! Ofschoon, dat is ook weer niet helemaal waar..                                                                                                          Honden en zeker Kooikers hebben feilloze instincten. Pepe begreep dus vanaf dag één dat hij zich helemaal op het Vrouwtje moest richten. Een schuin koppie leverde altijd een brokje op, één kefje was genoeg om gezellig een stukje met het Vrouwtje te gaan wandelen. Hij was als puppy razendsnel zindelijk en die enkele keer dat Pepe in de kamer op het tapijt pieste, kreeg ik natuurlijk altijd meteen de volle laag…’Laat dat arme beestje toch’s een beetje vaker uit, klojo!’                                                                  Doodnormaal dat hondenpups gordijnen, kussens op de bank of de laatste nieuwe sneakers van hun vrouwtjes opvreten. Pepe was zo uitgekookt om dat toch vooral niét te doen. Hij trainde zijn kaakspieren en tanden op de houten poten van een terrastafel en liet de rest van de inboedel intact. In de werkkamer mocht Pepe ondanks alle vooraf-gaande verbale dreigementen natuurlijk wèl op de bank. Daarbij is hij altijd wel zo leep om tegen een bil, been of voet van het Vrouwtje aan te gaan liggen. Vinden ze alle twee záálig! Het Vrouwtje durft zich dan absoluut niet meer te bewegen. Dus moet ìk om de koffie, de krant of gaan stofzuigen…                                                                                  Als ik tegenwoordig heel uitnodigend met zijn tuigje klaar sta om te gaan wandelen, stiefelt het beest me straal voorbij en gaat heel schijnheilig pal achter het Vrouwtje staan. Die gaat dan altijd onbedaarlijk staan schateren en ook die Kooiker staat dan met een scheve grijns op zijn bek… Pepe heeft voorts ook de gewoonte ervan gemaakt om altijd blind naar het Vrouwtje te luisteren, zich heel beschermend naar haar op te stellen en vooral mij verder niet al te serieus te nemen. Hij heeft zich heel doeltreffend tussen ons beiden ingelikt en gekwispeld. Deze macho weet feilloos hoe hij het Vrouwtje moet bespelen. Na wat eerst een echtelijk experiment leek dat fataal en rampzálig af had kunnen lopen, heeft Pepe er hoogstpersoonlijk voor gezorgd dat ik nu thuis één plaats in de pikorde ben gezakt. Bedankt, gozertje!

   Send article as PDF   

2 thoughts on “Dia de los Animales

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.