Ships were my first love…

In den beginne was het zo dat ik mij samen met mijn broertje Frits naar de Hans-weertse Punt haastte om een groot passerend zeeschip te bewonderen. Met een blocnootje en potloodje werd dan nauwkeurig de naam van het zeekasteel genoteerd.
Soms hadden we geluk als er zo’n enorm joekel van tienduizend ton van de Compagnie Maritime Belge passeerde. Wij noemden het destijds gewoon de Belgische Kongolijn. Zwijmelend over de verre bestemmingen waar zo’n schip allemaal naar toe kon varen, keken wij het na, tot voorbij de Biezelingse Ham en Baarland.                                          In essentie is er een kleine zeventig jaar later maar weinig veranderd. Ik ga nog steeds naar de Punt om passerende zeeschepen te kunnen bewonderen. Er zijn hoogstens een paar kleine verschillen.                                                                                            De Hansweertse Punt is vervangen door de Kruse Punt, het havenhoofd van de Veer-haven-in-ruste. Geregeld ga ik ook naar Bath. Daar kun je de passerende schepen haast aanraken. Via MarineTraffic weet ik al uren vooraf haarfijn welke schepen er in aantocht zijn. Hoef ik me ook niet meer zo te haasten. Dan ga ik samen met Pepe, mijn hondje. Die geeft weinig om schepen maar kan zich helemaal uitleven door de patrijzen op te jagen die zich in het hoge gras van de zeedijk proberen te verstoppen. Blocnootje en potloodje zijn vervangen door een Nikoncamera met een zoomlens waarmee elk detail aan boord te bewonderen valt. De schepen zijn ook ietsje groter geworden, maar ongeveer twintig keer..! Mastodonten van tweehonderdduizend ton schuiven hier nu geregeld voorbij. In de zomer ga ik vanwege het mooie licht soms al heel vroeg op pad. Pepe heb ik er nog nooit over horen mopperen.                                                     Hoogstwaarschijnlijk ben ik intussen wel bezig om tot een sentimentele ouwe zak te transformeren. Want wachtend op de passage van zo’n schip komen er dan steeds de mooiste herinneringen boven borrelen. Dat al het zwijmelen van aan die Hansweertse Punt toch dé opmaat voor een rijkgevuld maritiem leven bleek te zijn. Dat het me zelfs lukte om mijn studie aan de Vlissingse zeevaartschool succesvol af te ronden. Dat ik na een aantal jaren als stuurman te hebben gevaren al heel vlug kapitein werd. Dat ik mij alleen met een sextant, de zon en de sterren nog over de Atlantische Oceaan heb mogen/kunnen navigeren. Dat ik ook na het afsluiten van mijn zeemansloopbaan nog steeds aan het water mocht werken en wonen. Er gaat geen dag voorbij of ik zie wel een schip. Straks op vakantie in Altea zit ik nog naar de aan de verre horizon pas-serende schepen te turen.                                                                                     Schepen en scheepvaart hebben mijn leven gevormd en gevuld. Ook al zijn het de facto slechts staalconstructies met een partij techniek en tegenwoordig boordevol elektronische besturingen. Elk schip heeft voor mij een karakter en een ziel. Er zijn schepen waar ik hopeloos verliefd op kan worden. Waarvan ik smachtend haar profiel bewonder. Tenslotte is een schip ook niet voor niets vrouwelijk. Vrouwen, kinderen en de kleinkinderen kwamen pas later aan de beurt…‘Ships were my first love’.

   Send article as PDF   

8 thoughts on “Ships were my first love…

  1. Hoef ik niets meer aan toe te voegen. Prachtig stukje weer.
    En ja, die reizen die ik als kind aan boord heb doorgebracht, hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten!

    • De bonus voor de zeeman om dat aan zijn kinderen mee te kunnen geven… gedoopt worden op de evenaar door de God der Zee Neptunus (tweede machinist Huitema…) op 12-jarige leeftijd. ‘MAKIRI SMITS’, reis Rotterdam – Port Gentil (Gabon).

  2. In mijn gedachten zie ik je gebogen over de prachtige zeekaarten. Met wat driehoeken, een gradenboog, een parallel liniaal en niet te vergeten een een passer met 2 punten. De variatie en de deviatie berekenend om de juiste koers in te tekenen. Dat was toen nog vakwerk. Telkens als ik op de hopperzuigers aan boord kwam keek ik mijn ogen uit naar al het elektronische spul dat ze nu ter beschikking hebben. Maar mooi blijft het. Ontegenzeglijk!

Reacties zijn gesloten.