Kruse Veer s’ éveille

Kwart over zes en de zon scheen al. Moest nodig de voorpiek lenzen, zoals dat in maritieme termen heet. Dus kwam ik krakend en kreunend de bedstee uit. Na het sanitaire hoogstandje haalde ik Pepe uit z’n bench zodat hij nog even bij ons op bed kon komen. Een blik naar buiten leerde echter dat het kraakhelder was, de skyscrapers van Terneuzen waren haarscherp!
Marine Traffic vertelde me dat er weer een grote jongen van Maersk in aantocht was. Prima weertje voor wat foto’s. Pepe schoot als een raket weer vanachter de kont van het vrouwtje vandaan zodra hij hoorde dat ik zijn riem pakte. Nieuwe dag, nieuwe kansen… ook voor een Kooiker!                                                                                Kruse Veer was nog in diepe rust toen we over de balustrade richting de boulevard liepen. Bovenop de dijk waren zelfs de honden van Den Inkel nog niet te horen. Prach-tig weer, windstil en de zon begon al royaal z’n portie gratis warmte af te geven. De eenden zaten op de glooiing want het was hoog water en de scholeksters rond de Veerhaven waren al begonnen met hun dagelijkse fourage. Pepe rukte opgetogen  aan zijn riem toen hij zag dat we de westelijke havendam opgingen. Ieder wezen heeft zo zijn voorkeuren. Ik ga altijd helemaal naar het eind van de pier bij de oude lichtopstand om zo dicht mogelijk bij de schepen te komen. En Pepe weet dat hij daar patrijzen in het gras en krabbenpoten tussen de stenen kan vinden. Everybody happy!                 De Maersk containerbak zat nog halverwege de Overloop van Hansweert dus nog even tijd om te chillen zoals men dat tegenwoordig schijnt te noemen. De binnenmannen verdrongen zich voor de haveningang bij de verkeerspost Hansweert. Het rode veer-pontje uit Perkpolder kwam hakkepuffend naar buiten, waarschijnlijk met een lading sportvissers. Voor de rest was het nog stil en dat hoort bij ’s morgens half zeven.          Erg veel gang zat er niet in die Maersk. Maakte mij niet uit en Pepe al helemaal niet.      Pepe zocht tussen de keien een ontbijt van krabbenpoten bij elkaar en daar was ie even hartstikke druk mee. Zelf zat ik op het betonblok van de oude lichtopstand en bestudeerde de oranjegele algengroei op de stenen. Zat vroeger ook aan de muralt-muurtjes op de zeedijk. Die muurtjes zijn helaas allemaal weg. Zoals er al zoveel weg is. Trouwens, ze hielden ook niet veel water tegen in 1953. De hele Veerhaven was toen zelfs verdwenen. Compleet weggevaagd door een woeste vernietigende noord-wester. De tijd heelt veel en de Zeeuwse mens bouwde op deze rampplek later zelfs een prachtige woonwijk. Onvoorstelbaar! Net als al dat water dat ik daarna nog door de Westerschelde heb zien stromen.                                                                                   De Maersk leverde een paar fraaie platen op. Toen Pepe en ik daarna weer bovenop de dijk stonden, begon ook Kruse Veer langzaam te ontwaken. Ik kreeg zin in een lekker kopje thee en Pepe in z’n brokken. Geluk is normaliter geen perpetuum mobile, maar een aaneenschakeling van zich willekeurig aandienende momenten. Dit was er weer zo eentje…

   Send article as PDF