Klein maar dapper!

Ze waren al een tijd niet meer geweest. Dus was het extra spannend voor de achter-nichtjes Ine en Roos om hondje Pepe weer te ontmoeten. Ine van zes jaar was gek op hondjes, maar Roos van drie was er doodsbenauwd voor. Zo verliep ook de begroeting.
Ine liep stralend naar Pepe met een kauwbot als kadootje en kreeg van ons een paar hondensnoepjes toegestopt om innige vriendschap met Pepe te bezegelen. Pepe smik-kelde de snoepjes op, likte het handje van Ine en kwispelde. Vanaf dat moment onaf-scheidelijk. Waar Ine zat, kwam Pepe kijken en als Pepe even rustig lag kwam Ine op haar knietjes bij hem zitten.                                                                                         Roosje was binnenkomst half huilend achter Mamma weggekropen en zorgde voort-durend op veilige afstand van het harige monster te blijven. Dat zou de rest van de dag heus zo wel blijven, verzekerden Paps en Mams. Roos moest echt helemaal niks van honden hebben. Wel moest Roos hard lachen toen Pepe heel luidruchtig uit zijn drink-bak begon te slobberen. Maar dat werd weer minder toen Pepe eens even uitgebreid moest geeuwen en daarbij al zijn vervaarlijke slagtanden toonde. Verschrikt rende Roos naar haar moeder.                                                                                                          De liefde tussen Ine en Pepe groeide en bloeide. Ine aaide hem onophoudelijk, Pepe vond dat bijzonder gezellig en kwispelde. ‘Mammááá… Pepe beweegt van achteren!’’ joelde Roos vanaf strategisch veilige afstand. Vervolgens werd geprobeerd om Roos met haar eigen paardenstaartje ook te laten kwispelen. Dat lukte niet meteen ondanks dat Pepe behulpzaam nog even liet zien hoe dat kwispelen precies moest. Misschien werd toen bij Roos de angst al een beetje verdrongen door een stukje bewondering. Dat een hond zomaar met zijn staart kan kwispelen, is toch voor een driejarige wel heel bijzonder. En Pepe had ook nog eens een hele mooie pluimstaart.                           Pepe moest natuurlijk ook even piesen, dus mocht Ine mee om Pepe uit te laten. Pepe kan aan de lijn soms allerlei rare kuren vertonen. Sleuren als een sleepboot van Multra-ship, eindeloos aan een graspol snuffelen tot plat op zijn kont gaan zitten en geen poot meer willen verzetten. Tja, ’t is een Kooiker en die hebben eigen willetjes.                 Maar het samenspel tussen Ine en Pepe was verbluffend. Ine liep heel trots met de riem in haar handje. Vanaf het terras bewonderend nagekeken door Roos. Pepe heeft de hele wandeling van een half uur geen moment aan de riem getrokken en hield voort-durend Ine in de gaten. Instinctief begreep de hond dat hij heel voorzichtig met het kleine meisje moest omgaan. Als de riem tussen zijn poten doorliep, vond ie het ook prima dat Ine even een pootje oplichtte.                                                                              Thuis weer teruggekomen, bleek Roos haar angst vrijwel te hebben vergeten. Ze stond probleemloos vlak naast Pepe. Toen Ine even later in de kamer weer met Pepe lag te kroelen, kwam Roos erbij en aaide het hondje. Ze keek meteen strálend naar haar vader en moeder…wàt een enorme zelfoverwinning van zo’n klein dapper meisje!         Wij waren allemaal supertrots op Roos, op Ine èn op Pepe. Leuke middag!

   Send article as PDF   

1 thought on “Klein maar dapper!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.