Pensioenpolderaars

In de jarenlange discussie over ‘onze’ pensioenen, kwam iedereen wel aan het woord. Maar opvallend weinig gepensioneerden. Net een patiënt aan wiens ziekbed doktoren en verpleegkundigen zonder hem erin te betrekken over zijn lot discussiëren en beslis-sen. Voordat de discussie begon werd er hoog van de toren getetterd dat Nederland het beste pensioenstelsel ter wereld had.
Vervolgens vond onze regering dat het anders moest en ging het hele pensioenstelsel op de helling. Alsof een goedlopend horloge uit elkaar wordt gehaald alleen om te kijken waarom het zo goed loopt.                                                                                 Veel mensen hebben pensioenen opgebouwd bij bedrijfspensioenfondsen en verzeke-ringsconcerns. Alleen de AOW-premie komt op een bankrekening die door de overheid wordt beheerd. Daar zou Den Haag iets over mogen roepen. Daarom werd ook politiek beslist om eenzijdig de AOW-leeftijd te verhogen, waardoor er pensioengaten ontston-den. De overheid bemoeit zich echter ook heel intensief met alle private pensioenen. Precies zoals bij de zorgverzekering. Die is ook strikt privé. Maar de regering bepaalt wel alle voorwaarden waarop de premiebetaler recht heeft. Ministers beslissen zelfs over onze medicijnen…                                                                                               Over ons pensioenstelsel zaten ministers en de premier tot diep in de nacht te onder-handelen met de Nederlandse poldergemeenschap. Ondertussen zat Klaas Knot van De Nederlandsche Bank het zaakje op te hitsen door aan te kondigen dat er binnenkort op de pensioenen gekort moest worden. Er zou te weinig dekking zijn. Irritant ventje, die Knot. Wat Knotje er namelijk niet bij vertelt dat we dat aan zijn collegaatje Mario Draghi te danken hebben. Die heeft via de ECB zoveel ongedekte euro’s in de economie gepompt dat ons geld niets meer waard is en de rentestand in promillen moet worden uitgedrukt.                                                                                                               Aan de Nederlandse Jan Modaal zal het niet liggen, die spaart zich helemaal het schompes voor zijn pensioentje. Toen ikzelf in 2009 met pensioen ging, zat er zeshonderd miljard euro in de Nederlandse pensioenpotten. Heel veel geld! Zoveel zelfs dat de Nederlandse Staat ooit nog eens vijftien miljard uit het ABP Pensioenfonds heeft geroofd. Op dit moment, medio 2019, zit er maar liefst vijftienhonderd (!) miljard euro in die potten van de pensioenfondsen. Dat is o.a. te danken aan het feit dat de gepensioneerden van nu er al sinds begin van de financiële crisis in 2008 geen cent bij kregen. Ondanks alle inflatie- en koopkrachtcorrecties. Bij een afwijzing van het pensioenakkoord door de vakbonden was Knotmans van de DNB onmiddellijk weer gaan dreigen om te korten. Daarom hebben ook de bonden voor ‘the best of worse’ gekozen.                                                                                                                   Logisch dat de werknemers het pensioenakkoord niet direct vertrouwden. De Neder-landse Staat en de politiek spelen een heel schimmig en ondoorzichtig spel in een zaak die alleen de betaler van een pensioenpremie aan een pensioenfonds zou moeten aan-gaan. Een pot van vijftienhonderd miljard euro maakt allerlei roversbendes hebberig en haalt het slechtste in de mens boven. Chantage na met rigoureuze pensioenkortingen en doorwerken tot 71-jarige leeftijd te dreigen een ‘akkoord’ sluiten, noemen wij in Nederland doodleuk ‘polderen’. Voor toekomstige pensionado’s allemaal nog een vraagteken. Maar mij maken ze de pis niet meer lauw.

   Send article as PDF