Shame & scandal in the Navy

 

Op een van mijn laatste reizen kreeg ik een vrouwelijke radio-officier aan boord. Voor het eerst dat een vrouw als lid van de bemanning aanmonsterde. Maar zowel het woord ‘lid’ als ‘bemanning’ leek mij hier niet helemaal correct.
De jongedame had net haar marconistenstudie afgerond en werd door haar bezorgde ouders in Rotterdam aan boord afgeleverd. De reis ging naar Venezuela en daarna vraagteken.                                                                                                                     De vader klopte behoedzaam op mijn deur en vroeg of hij mij even kon spreken. Het kwam erop neer dat Pa het nog niet zo zag zitten dat het allemaal wel goed zou komen met zijn dochter. Of de kapitein zo vriendelijk wilde zijn wat extra aandacht aan haar te besteden. ‘Maar menéér!’ zei ik quasi-verschrikt.. .’ik ben al jááren keurig getrouwd!’   Dat bedoelde Pappie dus niet, uiteindelijk begrepen we elkaar natuurlijk wel.                Onze kersverse radio-officier, meteen tot ‘Sparky’ omgedoopt, bleek een leuke vlotte meid, uitstekend voor d’r werk en ze kon volgens mij prima op zichzelf passen. Ik heb dus ook niet bijgehouden of ze elke maand weer wel op tijd ongesteld werd. Eerlijk gezegd had ik ook geen flauw idee hoe ik preventief had kunnen optreden.                  Bij de Britse Navy hebben ze blijkbaar evenmin afdoende procedures om ‘hanky panky’ tussen mannelijke en vrouwelijke bemanningsleden de kop in te drukken. Volgens een artikel in de ‘Daily Star’ werden sinds 2005 in totaal vijfendertig vrouwelijke marine-dames wegens een verregaande staat van zwangerschap vanaf een oorlogsschip vanuit allerlei uithoeken overal ter wereld naar Engeland gerepatrieerd. Deze calami-teiten  hadden zich voorgedaan op in totaal achttien Britse oorlogsbodems.                    De statistieken vermeldden niet hoeveel dames reeds zwanger aan boord stapten na een iets te hartstochtelijk afscheid en/of hoeveel dames de zwangerschap opliepen ten gevolge van een romantisch bedrijfsongeval tijdens het vervullen van hun plichten aan boord. Evenmin waren er cijfers van hoeveel dames er aan een zwangerschap waren ontsnapt omdat de statistieken van de scheepsvoorraad condooms toch wel een scherp dalende tendens vertoonden.                                                                                              Een anonieme zegsman van de Royal Navy moest besmuikt toegeven dat ondanks alle strikte voorschriften er toch soms aan boord sprake was van stiekeme gewenste intimi-teiten tussen de mannelijke en vrouwelijke sexen. Hij verzekerde dat het wel altijd heel geniepig gebeurde, want van de schout-bij-nacht mòcht het niet, ècht niet..! Maar ook een wakkere schout-bij-nacht kan er toch verrekte weinig aan veranderen dat een gezonde potige Engelse matroos wel eens last heeft van net ietsje meer dan alleen een ‘stiff upper lip’.                                                                                                                  Tegenwoordig is het gelukkig de normaalste zaak om vrouwen in allerlei functies aan boord van schepen of vliegtuigen te zien functioneren. De kapitein van de ‘Sea Watch-3’ was ook een vrouw en om de duvel niet benauwd om de hele Italiaanse regering te trotseren.                                                                                                                         De haven was trouwens een van de laatst bestaande mannenbastions. Pas begin de jaren negentig werd het ook aan vrouwen wettelijk toegestaan om in de operationele stuwadoorsfuncties te werken. Van ongewenste intimiteiten was bij ons nooit geen enkele sprake. Wel van allerlei met wederzijds goedvinden gewenste knuffelpartijen. En zo hoort het ook…

   Send article as PDF