De Vuulskarre

Vroeger deden we nooit zo moeilijk! Iedereen had een vuilnisbak die eens per week met veel lawaai werd geleegd. De volle ‘vuulskarre’ reed naar de vuilnisbelt en stortte daar de troep. Het ongedierte en de meeuwen deden de rest. Een generatie later werd de vuilnisbelt netjes afgedekt en er een parkje of desnoods een woonwijk op gebouwd. Alles simpel en overzichtelijk…
Via een langdurig proces met verschillende soorten vuilniszakken, centrale stortplaat-sen, gekleurde kliko’s, ondergrondse containers met pincode, afvalverbrandingsinstal-laties, voorscheiding en Diftarsystemen zijn we in het heden aangeland.                       De huishoudelijke afvalstromen zijn exponentieel vermeerderd en qua samenstelling bijzonder gecompliceerd geworden. Maar nog steeds denkt elke gemeenteraad de wijs-heid in pacht te hebben zelfstandig te moeten en te kunnen beslissen hoe het huisvuil in hun territorium moet worden opgehaald en verwerkt. Soms gaat dat goed en soms ook faliekant verkeerd. Amsterdam is hiervoor hèt voorbeeld.                                            Het Afval Energie Bedrijf, AEB heet daar het debacle. Ingewikkeld, uiterst inefficiënt en schrikbarend verliesgevend. Met de gemeente Amsterdam als enige aandeelhouder. Tientallen miljoenen euro’s belastinggeld verspild aan overambitie, ondeskundigheid en megalomane ideeën. Het zoveelste desastreuze voorbeeld om een nutsdienst in een verdienmodel te persen. Een kwart van de omzet van de AEB was gebaseerd op geïm-porteerd Engels huisvuil, want…‘garbage generates money!’ Voorlopig wordt nu het overtollige slibafval afgevoerd naar de firma Beelen in Terneuzen…! Hoe het verder moet met het AEB is een vraagteken. Dus heeft Amsterdam een afvalprobleem.              Dat heeft Reimerswaal gelukkig nog niet. Wel werd onlangs door de gemeenteraad in principe voor het Diftarsysteem gekozen. Ook al wist men nog niet wat het de burger ging kosten. Maar het idee dat de milieuviespeuk met veel afval meer ging betalen dan de brave burger met een klein zakje, sprak de meerderheid toch wel aan. Totdat daarna bleek dat de machinale nascheidingstechnologie zover was gevorderd dat het goed-koper werd om al dat afval ongescheiden in te nemen. Wellicht dat we dus binnenkort in Reimerswaal alles weer bij/door elkaar in de bak mogen gooien.                                       Geld is vaak een perverse prikkel. Dat is het nu ook! De gemeente Reimerswaal heeft zich jaren uitgesloofd om haar ingezetenen op te voeden tot brave afvalscheidende burgers. Groen bij groen, glas bij glas, plastic bij plastic, papier bij papier, etc. Thuis werd naarstig afval gescheiden en evenals bij elk bezoekje aan de Milieustraat. Mensen werden zich op deze wijze explicieter bewust wat zij zelf allemaal aan afval produceer-den en hoe daarmee moest worden omgegaan.                                                                 Deze ‘mindset’ vervaagt echter vrijwel weer op het moment Reimerswaal kiest voor een nascheidingssysteem, puur en alleen om economische reden. De meeste mensen, zeker in Reimerswaal, zijn intrinsiek van goede wil om zelf een bijdrage te leveren afval te scheiden. Dat heeft sowieso een hele positieve bijdrage voor het milieubewustzijn. Om al deze positieve ‘spin-off’ nu bij het oud vuil te zetten alleen omdat het ongeschei-den aanleveren van het afval goedkoper is, lijkt in een tijd dat de burger moet worden klaargestoomd om zijn volle verantwoording voor het verbeteren van het milieu te nemen, een verkeerd signaal.

   Send article as PDF