Het geknakte Spaanse graan…

Klaas Knot en Pablo Hernández de Cos zullen elkaar best wel kennen. Knot en Pablo Hernández de Cos zijn beiden president van een nationale bank. Knot van DNB en P.H. de Cos van de Banco de España. Klaas Knot is in Nederland vooral berucht omdat hij op de meest ongure momenten met waarschuwingen komt dat de pensioenen gekort moeten worden. Daar heeft DNB namelijk ook wat over te vertellen. Iedere Nederlander spaart zelf voor een pensioen en vervolgens maakt Klaas Knot via de Pensioenwet wel uit hoeveel dat dan uiteindelijk wordt… Knot toont zich eigenlijk meer een onruststoker dan een visionair bankpresident. Overigens als het toezicht van DNB op banken, dé kerntaak van DNB, voorafgaand aan de crisis even goed was geweest als nu hun bemoeizucht met onze pensioenen, hadden nooit miljarden aan belastinggeld in ABNAMRO, ING, SNS en andere scharrelaars moeten worden gepompt. Daarbij speelde DNB destijds onder aanvoering van Nout Wellink een hele enge rol bij het laten struikelen van Dirk Scheringa. Ook zweeg DNB toen het derde kabinet Lubbers via de Uitnamewet ongeveer vijftien miljard euro achteroverdrukte uit het pensioenfonds ABP. In 2011 al concludeerden de financiële website Follow the Money en het TV-programma Zembla dat er de laatste veertig jaar door specifiek ECB-beleid onder ‘toeziend’ oog van DNB zo’n 100 miljard euro is verdampt van ‘onze’ pensioenfondsen. DNB als hoeder over onze banken en pensioenen is ongeveer even effectief als een roedel uitgehongerde verwilderde honden de uitgestalde vleeswaren in de etalage van slagerij Van Soest te laten bewaken.

Pablo Hernández de Cos heeft een iets andere stijl. Die choqueerde laatst tijdens een lezing aan de Universiteit van Madrid niet alleen de studenten maar vooral de aanwezige politieke kopstukken met een feitenrelaas dat er niet om loog. Zowel geschoolde als ongeschoolde werknemers in Spanje verdienen nu minder dan 10 jaar geleden. Normaal verdiende tot nu toe elke generatie altijd meer dan de vorige. Na het begin van de crisis in 2008 gingen vooral mindergeschoolden er hard op achteruit. Mensen geboren in 1987 verdienen 10% minder dan leeftijdgenoten 10 jaar geleden. Geldt eveneens voor de generaties geboren in 1977 en 1967. Anno nu heeft de gemiddelde Spanjaard 13% minder welstand dan voor de crisis van 2008. Werknemers van 30 jaar verdienen hetzelfde wat de dertigers van 20 jaar geleden verdienden. Dus 20 jaar koopkrachtverbetering in rook opgegaan…! Gemiddelde werknemers van 40 jaar verdienen 20% minder dan leeftijdgenoten van 10 jaar geleden. Daarnaast heeft een onderzoek van de Banco de España aangetoond dat veel huishuren in de grootste Spaanse steden over de laatste vijf jaar tot vijftig procent zijn gestegen. De crisis van 2008 ligt hieraan ten grondslag met als gevolg een verregaande versoepeling van het ontslagrecht en een werkelijk catastrofale jeugdwerkeloosheid. Volgens Pablo Hernández de Cos moeten met ingrijpende belastingvoordelen arbeidscontracten voor onbepaalde tijd weer aantrekkelijk worden gemaakt. Schokkende cijfers voor Spanjaarden. Vooral voor de jongeren die intussen een haast verloren generatie lijken te worden. Voor hen is Spanje nog steeds een geweldig land om te wonen, maar een doffe ellende om er te moeten werken. Het Spaanse graan heeft de orkaan niet zo best doorstaan!

   Send article as PDF