Wilt u soms ook een chippie?

Mijn hondje Pepe is gechipt. Zit in z’n nek, aan de linkerkant. Als ie bij de dierenarts komt, zwaait die heel nonchalant met een detector over z’n kop en weet meteen dat het Pepe is. Hoeft ie niet eens voor te blaffen! Hondjes stellen zich zo voor.

Mensen lopen wat dat betreft hopeloos achter. Die moeten een ander verbaal uitleggen wie ze zijn. Die ander verstaat dat dan soms weer slecht. Daar zijn dan weer visite-kaartjes voor uitgevonden. Hópeloos antiek! Dat kàn en moet anders!                            De laatste jaren van mijn werkzame gepruts was ik nogal bezig op het gebied van logistieke automatisering. Logistiek is er altijd behoefte aan voortschrijdende automati-sering om een aantal redenen. Primair om de factor ‘menselijke arbeid’ zoveel mogelijk te minimaliseren. Dat heet kostenefficiency. Even belangrijk was automatisering een tool om de factor van de ‘menselijke fout’ maximaal uit te bannen. Mensen raken van alles kwijt of kunnen iets straal vergeten. Goed geprogrammeerde systemen niet! Een microprocessor wordt ook niet moe, moet niet toiletteren of koffiedrinken en staat evenmin in de kantine slap te kletsen met andere sexy microprocessortjes. Uiteindelijk levert beperking van arbeid en fouten op het eind van de rit gewoon geld op. Dus kon/mocht erin worden geïnvesteerd.                                                                              Al voor 2005 werd het logistieke wereldje verblijd met de introductie van RFID, Radio-Frequency-Identification. Alle logistieke automatiseringsoortjes gingen omhoog! Een piepklein chippie in een artikel, een doos of een pallet en het was altijd terug te vinden, althans binnen een redelijke afstand. Werkt als een passieve navigatietransponder in een vliegtuig. Aangestraald op een bepaalde radiofrequentie geeft het meteen aan waar en wat het is. De chip was uiteraard net zoals het in de farmaceutische industrie betaamd eerst schreeuwend duur. Maar ze werden steeds kleiner en goedkoper. Er was zelfs al sprake van om ze in bankbiljetten te verstoppen. De inhoud van je portemonnee zou zodoende extern geheel kunnen worden uitgelezen…                         In de logistiek leek het een bijzonder aantrekkelijk systeem om in de supplychain de voorraden te bewaken en de flow van goederen te kunnen monitoren. Een aanzienlijke verbetering ten opzichte van de toen al oubollig wordende statische barcodesystemen. Kortom…’Môkôkêh!’                                                                                                    Maar de privacywatchers van toen begonnen zich danig te roeren. Door middel van RFID kon wel erg veel menselijk gedrag worden vastgelegd. Vooral de retailindustrie had hele snode plannen op de plank liggen om niet alleen koopgedrag maar ook de persoonlijke interesses van de koper te peilen en monitoren. Chippie in de kraag van je nieuwe jas en in de bankbiljetten in je portemonnee en iedereen is nauwkeurig te tracen. In China en in de criminele digitale wereld zijn ze daar gek op, hier was er nog wat huiver.                                                                                                                      Die koudwatervrees is intussen redelijk aan het verdampen. Begeleid door de ‘strenge’ Europese privacywetgeving is onze privacy intussen toch al vollédig naar de vaantjes. Daarom is Albert Heyn nu druk aan het experimenteren met winkeltjes waar automa-tisch met RFID-systemen de klantaankopen worden vastgelegd èn betaald. In artikelen, paspoorten en bankpasjes zit al RFID.                                                                           Nu alleen nog in ons lijf…!

   Send article as PDF