Jeremy… een gifgroene optimist

 

Er zijn altijd mensen nodig om op de trommel te slaan… zoals Jeremy Rifkin! Een paginabreed artikel over hem in de ‘El País’ i.v.m. de impact van de Green New Deal voor Spanje. Jeremy Rifkin is een vermaarde Amerikaanse econoom, sociaal-theoreticus, politiek adviseur, schrijver, maar vooral een ontzettend vasthoudende milieu- en klimaat activist. Ruim tien jaar geleden las ik een opmerkelijk boek van hem, ‘De Europese Droom’. Rifkin had toen al geen enkel geloof en vertrouwen meer in de kracht van de Amerikaanse samenleving inclusief het democratische systeem en suggereerde dat de Europese Unie als een leidende wereldmacht een alternatief zou kunnen zijn. Met dat eerste had en kreeg hij gelijk, met dat tweede niet. Waarschijnlijk onderschatte hij China. Jeremy Rifkin werd zoals meer lieden van mijn generatie al vroeg gealarmeerd door de conclusies en voorspellingen van de Club van Rome en de verschrikkingen van de Vietnamoorlog. Hij heeft zich daarna een heel leven druk gemaakt, getamboereerd, geageerd en eindeloos gehamerd op de fatale ramkoers waarop de mensheid zich bevindt met de absurde verspilling van alle fossiele aardse rijkdommen, de mogelijkheden/gevaren van verregaande digitalisering en de verwoesting van milieu en klimaat. Jeremy Rifkin is een van de toonaangevende apostelen van de Green New Deal. Een politieke filosofie die daarnaast ook breed in de wetenschap en daarbuiten wordt ondersteund. Een filosofie die er vanuit gaat dat rond 2030 onze op fossiele brandstoffen gebaseerde economische samenleving ineen zal storten. Een wereldwijde energietransitie moet dan soelaas bieden. Een transitie die uitsluitend moet leiden tot een groene wereld met schone energie. Daartoe adviseert hij de Verenigde Naties, regeringen, schrijft boeken, verschijnt in televisieprogramma’s en houdt lezingen. Ook in Spanje. Een land dat volgens Rifkin vrijwel volledig afhankelijk is van fossiele brandstoffen en nog maar weinig tijd over heeft om de transitie van de Green New Deal in gang te zetten. Daarover ging het artikel in ‘El País’. Jeremy Rifkin kan ontzettend bevlogen redeneren en schrijven. Over de Derde Industriële Revolutie en The Internet of Things. Prachtige bespiegelingen hoe een energie-internet ons volledig autonoom zal maken. Optimist Jeremy gelooft daar onvoorwaardelijk in. Een waarlijk Groen Evangelie om te aanbidden en te belijden. Persoonlijk vrees ik echter dat de mens op een nogal bruuske, rigide wijze met de neus op de feiten zal worden gedrukt. Alleen de leer van de Green New Deal zal niet volstaan. Wie niet leren wilt, zal het keihard moeten gaan voelen. En het gáát ontzettend veel pijn doen.

Er klinkt niet overal applaus voor de visioenen van Jeremy. Vanuit de rechts-conservatieve hoek wordt hij heel complimenteus afgeserveerd als een beroepsactivist. Als een van de eersten die vanwege de nakende klimaatverandering riant in zijn levensonderhoud kon voorzien. Door het establishment van de wetenschap wordt hij evenmin unaniem op handen gedragen. Vooral niet door dat deel van de wetenschap dat medeverantwoordelijkheid draagt voor de mondiale milieu- en klimaatproblematiek. Maar op een regenachtige winterdag met de fossielgestookte verwarming comfortabel op standje hoog, kan het toch inspirerend zijn een boek van Jeremy Rifkin te lezen.

   Send article as PDF