La Parada de los Pensionados

Prachtig mooi weer was het, die eerste dagen van november. Tot rond de 27 gr.C. Ons ritueel bestond er dan uit om elke morgen rond half elf naar de boulevard van Altea te rijden. Daar gaat mevrouw dan aan het strand in zee zwemmen, temperatuur nog steeds 21 gr.C. Mevrouw is in een eerder leven ongetwijfeld een zeehond geweest. Een dag niet gezwommen, is een dag niet geleefd!

Het strand is verboden voor honden, al wordt daar nogal tegen gezondigd. Wij niet, wij zijn hier op bezoek, dan moet je je een beetje netjes gedragen. Pepe en ik flaneren over de boulevard. Genoeg bekijks met een Kooiker, een zeldzame diersoort in Spanje. Wel veel andere hondenbeesten op de boulevard, maar geen hondendrollen. Niet zo leuk om daarvoor een boete te krijgen van minstens 750 euro. De uitdrukking ‘Het kost hier haast geen drol!’ heeft in Spanje een totaal andere betekenis. Wel leuk om naar de kinderen in het kinderspeeltuintje te kijken. Onder toeziend oog van Mamma of van ‘Abuolo’ (Opa) krioelen de jonge Spanjooltjes daar in de rondte. Veel jolijt, maar verder hoor je ze haast niet! Krijsende kinderen worden in Spanje niet getolereerd, teken van een slechte opvoeding. Na de wandeling zit ik dan met Pepe op een bankje in de schaduw van een palmboom te wachten tot Mevrouw weer terug is van haar retourtje Mallorca. Dat is absoluut geen straf, er valt genoeg te zien. Vooral wandelaars en fietsers van allerlei nationaliteiten. Keurig gecoiffeerde dames in bloemetjesjurken tot heren met blote verbrande torso’s, inclusief bierbuiken volgeklodderd met foeilelijke tatoeages. Mensen bekijken is altijd een afwisselend maar soms ook een confronterend schouwspel. Charmante sierlijke verschijningen tot types waarvan je je afvraagt hoe een moeder daar ooit van heeft kunnen houden. Wat die verschillende individuen wel vrijwel allemaal gemeen hebben is, dat ze worden gesponsord door de SVB, afdeling AOW, of door een of ander inheems pensioenfonds. Eén onafgebroken ‘Parada’, optocht van bruinverbrande, meer/minder gerimpelde senioren. Van energieke nordic-walkers tot coureurs in het laatste model scootmobiel en alles wat zich daar nog tussendoor beweegt. Iedereen houdt hier fanatiek zijn/haar conditie en/of eetlust op peil. In afwachting daarvan worden aan de overkant van de boulevard op de diverse terrassen alvast de tafeltjes ingedekt. Iets verderop zitten elke dag twee keurig in het pak gestoken oudere Nederlandse heren, inclusief stropdas. Op een bankje met een boekenstand voor de Jehovah’s Getuigen. Behalve de Nederlandse gezondheidszorg en de MKB-sector is hier aan de Costa blijkbaar ook de Nederlandse geestelijke zendelingenzorg prima geregeld. Beide heren zitten elke keer als ik er langs loop, wel fanatiek met hun smartphones te pielen. Gemelijk heb ik me al afgevraagd of ze dan soms met God de Vader zitten te whatsappen voor wat extra inspiratie. Ik heb er namelijk nog niemand voor zien stilstaan. Hoogstens de altijd overijverige straatveger die een paar weggewaaide bekeringsfolders opveegt. Als Hare Majesteit uitgebadderd is, gaan we bij Diferense koffiedrinken en een hapje smikkelen. Och, we slaan ons er wel doorheen. Daar bij dat kiezelstrand van Altea.

   Send article as PDF