Díferens

Tijdens een overwintering aan de Costa Blanca in Altea wordt een aanzienlijk deel van onze AOW afgedragen aan het personeel en de uitbaters van Brasserie ‘Díferens’. Gelegen aan de jachthaven van Altea. Met een straatterras waarvan veel tafeltjes rond lunchtijd steevast gereserveerd zijn. Door allerlei nationaliteiten maar vaak ook door Nederlanders, want de uitbaters hebben Nederlandse roots. Nederlanders ontvluchten massaal Nederland om dan aan de Costa Blanca toch weer lekker knusjes samen te klitten… Brasserie Díferens heeft daar een verdienmodel van gemaakt door de beste koffie van de hele Costa te serveren samen met een keuken met een aantrekkelijke lunchkaart. Kortom, moeilijk om daar ongeschonden voorbij te lopen. Onze twee meest favoriete Spaanse serveerdames, Valería en Liz, lokken Pepe al van verre met koekjes en vers water.

Veel Nederlandse gasten en dat levert soms afwisselende ervaringen op. Zoals die leuke blonde Nederlandse jonge vrouw met haar twee hondjes en haar grootvader. Opa liep moeizaam achter een rollator en was blij om op het terras lekker op een stoel te kunnen uitrusten. Direct naast ons. Opa’s gehoor was duidelijk niet meer zo best en dus moest de kleindochter nogal hard praten. Ongewild was hun conversatie te volgen. Heel mooi en lief hoe de kleindochter met haar grootvader omging. Blijkbaar had hij vroeger ook een huis in Altea gehad, logeerde nu bij zijn kleindochter en zou de volgende dag weer naar Nederland terugvliegen. De kleindochter prees haar Opa dat hij nog altijd zo handig in en rond het huis was en ook nog heel goed Spaans sprak. Grootvader keek zijn lieve blonde nazaat maar eens sceptisch aan en bromde in zijn baard…‘Jaja, vroeger was er nog wel meer dat ik hartstikke goed kon… nou ken ik d‘r helemaal geen zak meer van!’  Leuk om te zien hoe harmonieus de generaties toch met elkaar omgingen.

Pepe wordt ook steeds bewonderd en geknuffeld door een charmante Hollandse dame op leeftijd. Woont vlakbij aan de boulevard en komt vaak bij Díferens om eens even lekker bij te kletsen. Toen zij hoorde dat wij uit Kruiningen kwamen, kraaide ze opgetogen dat zij nog eens een tijdje verkering had gehad met een mosselboer uit Yerseke. Naam èn ‘verwietnaem’ zijn op de redactie bekend… Maar in Yerseke wonen en hele dagen over mosselen moeten kletsen, zag mevrouw toch niet zo zitten. Uiteindelijk is het dus Altea geworden. Grappig mens, je hoeft ook nooit zoveel terug te zeggen. Zij loopt altijd spontaan helemaal leeg!

Minder glorieus werd het toen iemand van een ‘Hollandse’ tafel in de buurt de Telegraaf ging halen die binnen altijd ter inzage voor de geachte clientèle ligt. Zoals gebruikelijk voor Hollanders werd met een overdaad aan decibellen de voorpagina gedeclameerd waarop tot in elk smakeloos detail stond beschreven op welke tweedehands fiets André Hazes Junior nou weer aan het oefenen was. Dat was hèt moment dat Nederland toch ietsje te dichtbij kwam. Laat knulletje Hazes nou maar lekker fietsen. Hoog tijd om weer eens ‘la cuenta’ te vragen, af te rekenen en met Pepe de wandeling over de boulevard te vervolgen.

   Send article as PDF