Het schaduwrandje van Sunset Boulevard

Een appartement kopen, betekent onverbiddelijk ook meteen lid zijn van een VvE.         De Vereniging van Eigenaars, een wettelijke verplichting. Die VvE beheert het gebouw volgens een pakket zakelijke en juridische regelgeving. Een VvE is dus niets meer dan een willekeurige verzameling vastgoedeigenaren, geen gezelligheidsclubje.

Het dagelijks beheer wordt door de Eigenaars opgedragen aan een bestuur en een technische commissie. Meestal nogal moeizaam gerekruteerd uit vrijwillige Eigenaars. De administratie wordt veelal uitbesteed aan een externe organisatie. Het bestuur kiest een voorzitter. Soms hele kundige, betrokken, contactueel sterke, prettige mensen-mensen, soms ook bemoeizieke pseudo-dorpsveldwachters.                                        Bij de move naar Kruse Veer werd meteen duidelijk welk exemplaar er nu weer gratis bij werd geleverd. Stond landelijk bekend als ijdeltuit en maakte bijvoorbeeld bij de eerste kennismaking al direct duidelijk dat hij de plaatselijke wethouder stevig de oren had gewassen door hem even duidelijk te maken wié er nu eigenlijk zijn wethoudersalaris betaalde… Ongetwijfeld duurde het daarna een héle tijd voordat ze op het Oude Plein weer waren uitgelachen.                                                                                             ‘Every-inch-a-gentleman’, deze voorzitter. Toen Hare Majesteit tijdens de allereerste Algemene Ledenvergadering vroeg voortaan wel met haar eigen familienaam te worden aangesproken, vroeg de lolbroek ten overstaan van een volle zaal met Eigenaars… ’Maar jij doet hèt toch wel met hem?’ Gedrag van een puberale vlerk die dacht dat ie in de kroeg stond.                                                                                                               De eerste vergaderingen hadden een treffende overeenkomst met de jaarlijkse Loya Jirga van een verzameling strijdlustige Afghaanse stamleden. Advocaten en notarissen werden ingevlogen om staande de vergadering verbeten alle Eigenaarsbelangen te verdedigen. De Middelburgse kantonrechters hadden het loeidruk met de door diverse Eigenaars aangespannen procedures versus het bestuur. Wederzijdse interne fysieke- en doodsbedreigingen. Een heuse aanklacht bij de politie door de voorzitter omdat ie door een Eigenaar van oplichting werd beticht… Kortom, geregeld toch enige schaduw van kruitdampwolkjes aan de Veerhaven.                                                                           Vergaderingen waren vaak één lange monoloog van een voorzitter die bij kritiek of weerwoord daarna rancuneus de notulen misbruikte om de in zijn ogen te mondige Eigenaar te schofferen. De klassieke truc om zo de kikkers in de kruiwagen te houden. Zijn Google-profiel alleen al verklaarde veel, zo niet alles.                                             Eigenaars werden nadrukkelijk aangespoord om bezwaren aan te tekenen tegen de bouw van het naastgelegen tweede appartementencomplex, huiverig voor mogelijke windturbulentie. Uit de krant moesten de Eigenaars vernemen dat zij blijkbaar allemaal tegen een extra fietsovergang over de dijk waren… Ook tegen de terrasbeglazingen van de buren werden de Eigenaars recent nog nadrukkelijk opgejut bezwaar aan te tekenen. Alles werd overigens door de wethouder steeds routineus weggewuifd.      Door al het gedoe kwam het bestuur amper aan effectief besturen toe, lanceerde de nodige twijfelachtige voorstellen/acties, reageerde geregeld te laat of onvoldoende op actuele zaken en kreeg het voor elkaar om de onderhoudsreserves in een paar jaar meer dan te halveren. Alles deemoedig geaccepteerd door een merkwaardig laconieke en angstvallig weinig kritische vergadering.                                                                   Een van de laatste huzarenstukjes van het bestuur was het woongenot van een Eigenaar vergallen die geheel volgens de notariële splitsingsakte al vanaf 2011 een legitiem recht had op een specifiek servicekostentarief. Met volslagen misplaatste argumenten en uit de duim gezogen stemmingmakerij werd dit recht in twijfel getrokken. De Eigenaar trok zijn conclusies en hield het verder aan de boulevard voor gezien…

Een VvE is dus puur een wettelijk verplicht nummertje. Geen Rotary of een andere rare societysekte, geen Ons Boeregoed en ook geen handwerkclubje. Heeft daarom ook weinig impact op goed en oprecht buurmanschap. Hoe krampachtig sommigen dat evangelie ook willen belijden. Een VvE verdeelt helaas vaker dan dat een VvE verbindt. Een VvE dient de zákelijke belangen van een groep appartementseigenaars en is geen artificiële leefgemeenschap. Het onderhouden van goede relaties met omwonenden is namelijk weer een héél andere tak van sport. Dàt kwartje wilt in Kruunehe nog niet altijd zo goed vallen. Toch zitten er onder de Eigenaars ook een aantal bijzonder aangename en hulpvaardige buren. Een geruststellende gedachte, ook in de ongetwijfeld nog komende moeilijke tijden van Corona-rampspoeden.                                                         Het wonen op Kruse Veer is voor vrijwel iedereen ‘second-to-none’. En een VvE is uiteindelijk slechts een tool, geen noodzakelijke voorwaarde om ook prettig te wonen.

   Send article as PDF   

2 gedachten over “Het schaduwrandje van Sunset Boulevard

  1. Jammer toch.
    Enig idee wat de gemiddelde leeftijd is van de Eigenaren?

Reacties zijn gesloten.