De Costa del Crime

Sinds begin vorig jaar is er in Spanje permanent een Nederlandse officier van justitie gestationeerd. In eerste instantie lijkt dat misschien meer een erebaantje als feestelijke afsluiting van een glansrijke loopbaan van een plichtsgetrouw gerechtsdienaar. Maar dat schijnt niet helemaal de bedoeling te zijn. Er is zit namelijk nogal wat Nederlandse schorriemorrie aan de Spaanse Costa’s.

Vooral omdat Spanje als een belangrijk aanlandpunt geldt voor allerlei soorten drugs en Nederland in Europa vrijwel de gehele drugslogistiek domineert, zitten er hier nogal wat drugscriminelen onder de wuivende Spaanse palmen. Die officier van justitie zal gestationeerd worden op de Nederlandse ambassade in Madrid en moet gaan fungeren als aanspreekpunt voor de Spaanse justitie in de strijd tegen de Mocro-Nederlandse drugscriminelen. Oppakken en asap deporteren naar Nederland is de target. Spanje is dit soort figuren natuurlijk liever kwijt dan rijk.                                                          Spanje heeft sowieso al een curieuze reputatie wat betreft de handhaving van de regels op uitlevering. Transavia-piloot Julio Poch, Rochdale-fraudeur Hubert Möllenkamp en Jos Brech, de verdachte van de moord op Nicky Verstappen, kunnen daarover meepraten. Spanje en vooral de Costa del Sol rond Malaga en Torremolinos is bijzonder populair als veilige haven voor vileine types om er onder te duiken. Zelfs de iets minder criminele figuren, zoals wij, kunnen hier jarenlang onder de radar blijven. In de tweeëneenhalf jaar dat wij in totaal sinds 2009 hier aan de Costa Blanca hebben gewoond, lijkt geen enkele Spaanse instantie daar ooit van op de hoogte te zijn geweest. Nog nooit een paspoort of rijbewijs moeten tonen. Ook niet aan de agenten van de Guardia Civil die geregeld onder het viaduct bij de toegangsweg van Altea la Vella hun verkeerscontroles houden. Auto’s met Nederlandse kentekens vinden de heren blijkbaar volkomen oninteressant. Terwijl begin 2019 in Calpe, hier om de hoek, toch nog een hele Limburgse familie is opgepakt die betrokken was bij grootschalige drugssmokkel en witwassen. Met een van de grootste partijen cocaïne die ooit in Nederland werd onderschept.                                                                                             Maar de onderwereld toont zich slechts zelden aan de bovenwereld, vandaar dat het hier elke dag allemaal rozengeur en maneschijn lijkt. De enige crimineel die zich weinig discreet opstelde, was de ‘Maserati-man’, Hubert Möllenkamp. Deze intussen tot drie jaar gevangenisstraf veroordeelde fraudeur van de Amsterdams woningcoöperatie Rochdale, zagen wij geregeld op het terras bij Bar Ripoll in Altea la Vella omringd door een schare Nederlandse bewonderaars het hoogste woord voeren.

Het feit dat de Spaanse Costa’s blijkbaar onderdak bieden aan veel Nederlandse drugcriminelen voelt voor ons ongeveer even comfortabel dat er thuis direct ten oosten van Rilland een provincie begint met de grootste dichtheid aan drugslaboratoria van heel West Europa. Maar waar in Noord-Brabant vooral de naargeestige en rommelige woonwagenkampen de broeinesten zijn drugscriminaliteit, resideren de Hollandse criminelen aan de Costa’s comfortabel achter metershoge muren in villa’s met in de zonovergoten palmentuin een zwembad van olympische afmetingen, bewaakt door opzichtige camerasystemen. In tegenstelling met de modale Roompotvakantiekampen aan de Zeeuwse kust, worden er hier aan de Costa Blanca toch wel erg veel droomvilla’s gebouwd in de prijsklasse van een paar miljoen euro plus. Voor een van die pandjes hier om de hoek, met alleen al aan de straatkant acht beveiligingscamera’s, staan ’s morgensvroeg als ik Pepe uitlaat, geregeld een Porsche Cayenne Turbo, een Mercedes Maybach, een Lexus, een Maserati en een hele leuke Rolls Royce Wraith, catalogusprijs pakweg € 350.000,-, langs de stoeprand. Dat moeten haast wel fervente autoliefhebbers zijn…!

   Send article as PDF