Vamos a casa!

Terug naar huis! Auto gepakt, mondkapjes in het dashboardkastje, overnachtingshotel geboekt in Bourg-lès-Valence en tot Tarragona van de eerste driehonderdvijftig tolvrije kilometers genieten. Zeer sympathiek Spaans gebaar om tot daar vanaf 1 januari j.l. de tol af te schaffen.                                                                                                                 Vijf maanden aan de Costa Blanca lijken vooraf altijd lang, achteraf nooit. Maar fijn om weer naar de familie, buren, vrienden, kennissen en Kruunehe terug te gaan. Wij zouden maar een waardeloos stelletje mariniers zijn… Zeeland trekt ons toch ècht weer wel!

Over Spanje en de Spanjaarden is intussen het nodige gezegd en geschreven. Het blijft een voorrecht om hier de hele winter te mogen zijn. Bepaald niet uitgestorven met al die overwinterende noorderlingen. Maar ook geen echt hinderlijke druktes in Altea. Wel altijd een gratis parkeerplaats, een vrij tafeltje op een terrasje en geen lange rijen bij de kassa van de Mercadona Supermercado. Dat schijnt ’s zomers wel anders te zijn. Dan zit de doorgaande weg naar het centrum van Altea, zes kilometer hier vandaan, permanent hinderlijk verstopt. Overal knokken om een plekje! Evenmin zitten wij te wachten op dagenlange zomerse hitte van dertig graden plus. Het winterklimaat bevalt ons zo prima. Geweldig om te wandelen, prima voor artroseknieën.                                  Ook de opvallend zonnige maanden januari en februari bevielen ons uitstekend, met gemiddelde middagtemperaturen van rond negentien graden. Voorgaande jaren gingen we steeds begin januari weer noordwaarts. Maar hier nog even een poosje langer blijven was deze keer geen slecht plan. Gaan we deo volente volgend jaar weer doen. Over het permanent in Spanje wonen, zoals we in 2014 van plan waren, circuleren nog steeds genuanceerde meningen en gedachten. Natuurlijk kan je hier een ontzettend comfortabel vakantiegevoel krijgen. Maar met hier wonen komen er nog wel een paar andere dingetjes om de hoek kijken. Daar heb je als simpele huurder van een appartement nu geen sores van. Sleutels weer inleveren en… doei! Pas als je hier een huis koopt, een nutsvoorziening of een verblijfsregistratie moet aanvragen, leer je het echte Spanje kennen. Wij komen alleen met de charmante kant van Spanje in aanraking. Want ook een Spanjaard kan je verdomd goed laten merken dat je geen Spanjaard bent. Geen enkele Spaanse politicus komt hier overigens in de problemen als hij luidkeels vanaf z’n sinaasappelkistje aan de menigte vraagt…’Willen wij hier méér of minder Hollandse pensionado’s?’ Tenslotte is de pensionado de kurk waar de economie van de Costa Blanca op drijft.                                                                             Opmerkelijk is en blijft het gebrek aan stress bij de Spanjaarden. Voor stoplichten, zebrapaden of de kassa. Geen kwaad woord of chagrijnig gezicht als een klant bij de kassa nog even blijft palaveren met de caissière. Op terrasjes en in restaurants heeft het personeel alle tijd voor de klant en met de auto zonder voorrang invoegen vanuit een zijstraatje is nooit een probleem. Geen geïrriteerd getoeter, lekker relaxed allemaal. De Spanjaarden parkeren hun eigen koetsen ook altijd héél relaxed en/of nonchalant… goed te zien aan de lakschades op de voor- en achterbumper van onze Ford Kuga. Och, heeft de firma Steketee aan de Zanddiek ook weer wat te doen.                               Geen indrukwekkende cijferreeksen of statistieken meer om onze belevenissen hier in Altea la Vella te staven. Het enige cijfer dat echter wel absoluut het vermelden waard is, is dat Hare Majesteit samen met Pepe volgens haar smartphonestappenteller in vijf maanden tijd toch zo’n negenhonderdvijftig (!) zonnige kilometers heeft gelopen. En zij hebben van èlke Spaanse kilometer genoten!

   Send article as PDF   

4 thoughts on “Vamos a casa!

  1. Wat fijn om te lezen dat jullie het zo goed hebben gehad.
    Nog fijner dat we jullie misschien binnenkort weer kunnen spotten in de polder/ aan de dijk!
    Veilige terug reis gewenst.

    • Dankjewel, Esther!
      De oren van Pepe schieten omhoog zodra ik ‘Aika’ zeg.
      Tot spoedig!

Reacties zijn gesloten.