Uit de palmboom weer afgedaald

Het ritje naar huis was weer zoals gehoopt, rustig. Geen Catalaanse wegblokkades, geen gele hesjes, geen sneeuw of andere rare toestanden. Altea, Valencia, Tarragona, Barcelona, Montpellier, overnachting in Bourg-lès-Valence, Lyon, Dijon, Reims, Lille, Gent, Goes, Kruunehe, 1977 comfortabele kilometers.                                                      Lieve ontvangst van de fijne buren die ook weer geweldig voor ons huis hadden gezorgd. Pepe finaal uit z’n dak toen hij buurmeisje Guusje weer zag om daarna enthousiast kwispelend het hele huis te besnuffelen. Een redelijke stapel post met op het eerste gezicht weinig dwangbevelen, wel iets teveel blauw. Ook dwangbevelen dus!

De volgende dag kwam Budget-Alles-in-1 de televisies, het internet en de telefoons van de nodige prik voorzien en konden wij weer met de rest van de wereld in contact. Om weer aan thuis gewend raken is niet zo ingewikkeld, maar aan de temperatuur is wèl een dingetje. Púúr afzien langs de kille Veerhaven bij het eerste morgenrondje met Pepe. Maar de warmte van de begroetingen van vrienden, vriendinnen samen met hun hondjes maakte veel goed. Weer wel genieten van de weidse vergezichten, de recht gestreepte horizon en voorbijvarende schepen. Toch een serieus gemis daar aan die Costa Blanca.                                                                                                                      Kruse Veer is ondertussen onverdroten verder gegroeid evenals het aankleden van de wijk met zelfs bijna een heuse kinderspeelplaats die jarenlang als een fata morgana op zich had laten wachten. Veel kleutertjes die toen ze lang geleden in Kruse Veer kwamen wonen en lekker in de toegezegde kinderspeelplaats hoopten te kunnen gaan ravotten, zitten nu al puberend op het middelbaar onderwijs.                                             De nodige mutaties in het appartementenbestand en het gebruikelijke wapengeknetter met Coronation Street-achtige toestanden binnen de vereniging van eigenaars deden het finale thuisgevoel al weer snel indalen. Even wennen weer na vijf maanden in een comfortabel isolement te hebben gewoond in een Spaans appartement waar de medebewoners in het voorbijgaan alleen vrolijk ‘Holá!’ zeiden en wij van verdere gossip verschoond bleven. Het voelde aan of we weer uit de palmboom omlaag waren geklauterd.                                                                                                                      Vijf maanden Costa Blanca betekende vijf maanden lang elke dag een maagdelijk lege agenda. Nu vult die zich weer pijlsnel met allerlei banaliteiten. Van tandartsafspraken tot rijbewijsverlengingen, van de fietsbanden weer oppompen tot het bij elkaar graaien van alle gegevens voor de belastingaangifte. Zo druk als een klein baasje, een burn-out ligt al op de loer.                                                                                                                        De charme van een kleine gemeenschap op het Bevelandse platteland is dat je de eerste dagen thuis luidruchtige begroetingen krijgt… ‘Heuh, binjiedûrôkwéh?’ van lieden die al begonnen waren te denken dat je nooit meer terug zou komen. Zuinige knikjes van een paar personen die dat misschien stiekem ook hadden gehoopt. Kortom, de samenleving plooide zich weer samen tot het genoeglijk warme nest dat Kruunehe heet.                                                                                                                                     Ik was toch gedurende een vrij lange periode in mijn leven gewend om maandenlang van huis te gaan, een poosje thuis te komen en daarna weer voor maanden uit het vizier te verdwijnen. Het kenmerk daarvan is dat de eerste dag, zelfs het thuiszijn, altijd onwennig en vreemd aanvoelt maar dat na een paar dagen de beelden van dat maandenlange verblijf elders ook weer razendsnel vervagen.                                            Altea en de Costa Blanca worden dus nu met een uitroepteken geparkeerd aan de genoeglijke kant van onze ‘memory lane’ en richten onze emoties zich weer op Kruunehe en Zeeland. Toch weer wel lekker.

   Send article as PDF