Human Trafficking in de polder…

 

Twaalf stacaravans, een volgepropt busje en een confronterend boek zijn de ingrediën-ten voor een raar verhaal. Althans het geheel geeft mij een bijzonder onprettig gevoel, waar ik verder nog maar weinig mee kan. Ook omdat ik er niet veel vanaf weet en mis- schien is dat maar goed ook, ofschoon…

Achter een fruitbedrijf aan de rand van de Yerseke Moer staan twaalf stacaravans, slor-dig neergepoot in een stuk land, achter een schuur. Alle caravans waren de laatste keer dat ik daar stond te kijken, bewoond door veel mannen en vrouwen met duidelijk Oost-Europese trekken. Met emmertjes liepen zij naar een gele keet, die waarschijnlijk dienst deed als een provisorisch toiletgebouw.                                                                            Het geheel doet merkwaardig aan, zeker in een provincie waar een aantal gemeenten al jarenlang niets liever doen dan processen te voeren tegen de professionele uitbaters van minicampings omdat er iets niet helemaal kosher zou zijn met de vergunning. Maar met dit armzalige kampje van twaalf stacaravans is letterlijk alles mis! Die dingen staan daar al een aantal jaren; dus het zal weer wel gedoogd worden…

Een aantal dagen later reed ik onderweg naar Yerseke achter een wit personenbusje dat duidelijk zwaar overladen was. Tegen de achterruit geperst zaten twee mannen met een lege blik naar buiten te staren. Waarschijnlijk zat het hele busje dan ook boordevol gepropt met mensen die een dag van hard werken achter de rug hadden. Voor de zekerheid ben ik er maar achter blijven rijden. Ik was niet verbaasd dat het busje in de richting reed van het fruitbedrijf aan de rand van de Yerseke Moer.

Ik weet nog steeds niet precies wat ik daar nu eigenlijk heb gezien. Een groep seizoen-arbeiders die gewoon de kost verdienen bij de fruitbedrijven in de buurt van Yerseke? Zowel voor de fruitteler en als voor hen zelf een uitkomst en een zegen, want een echte Hollander staat niet meer te springen om door een boomgaard te gaan lopen sjouwen. Een paar weken in een krakkemikkige caravan neemt zo’n Oost-Europeaan dan ook nog wel op de koop toe.                                                                                                   Of keek ik naar een groep Oost-Europeanen die op malafide wijze worden uitgebuit en voor hun schandalige behuizing waarschijnlijk ook nog de hoofdprijs moeten betalen? De berichten over dat soort praktijken halen voortdurend de pers. Onze terugtredende   overheid heeft echter geen middelen meer om dat allemaal te controleren, laat staan om er effectief tegenop te treden. Lodewijk Asscher, de goedgebekte PvdA minister die dit hier allemaal laat gebeuren, gaf recent van zijn onvermogen blijk door te klagen dat de Nederlandse werknemer door de komst van de onderbetaalde en uitgebuite Oost-Europeaan in de verdrukking dreigt te komen… Dus de Nederlandse werknemer is nu het slachtoffer, niet de uitgebuite buitenlander!

E. Benjamin Skinner schreef in 2008 een nogal onthullend boek, genaamd “A crime so monstrous” over moderne vormen van slavernij overal op de wereld, waarbij zowel mannen, vrouwen als kinderen tot slecht of onbetaalde arbeid en prostitutie worden ge-dwongen. Een boek dat shockeert en dat dingen aan het licht brengt waarvan wij vast allemaal te weinig idee hadden. Ik wist het in elk geval niet dat het zo erg was! Gruwelijke verhalen over keiharde slavernij en mensenhandel in Soedan, Mauretanië, op het tragische eiland Haïti en in tal van landen in het Nabije en Verre Oosten. In India en Pakistan is slavernij een traditioneel onderdeel van de cultuur. Een horrorachtige opsomming van de meest criminele en moorddadige vormen van vrouwenhandel in de door en door corrupte landen als Roemenië, Moldavië, Trans-Nistrië en in de Oekraïne. Dat het islamitische maar tegelijk zo mondaine Dubai eveneens een berucht centrum van vrouwenhandel is, past goed in de masculiene Arabische cultuur.

Het land dat echter niet alleen mondiaal een reputatie heeft van een pure narcostaat, maar ook als hèt centrum van vrouwenhandel en de ongebreidelde prostitutie in West-Europa doorgaat, is ons eigen knusse landje Nederland.                                                 Uitbundig gefaciliteerd door onze veel te tolerante wetgeving, want wij vonden natuurlijk dat prostitutie maar gewoon moest kunnen. Een Nederlander is er altijd als de dood voor om voor een moralist te worden uitgemaakt, dus weet hij haast van gekkigheid niet meer wat er allemaal nog getolereerd moet worden. Amsterdam heeft van drugs en prostitutie zijn allergrootste attracties gemaakt. Behalve de vrouwen die zelf  bewust voor het aanbieden van betaalde seks hebben gekozen, barst het echter in dat circuit van de dieptragische gevallen van onvervalste sekslavinnen. Vrouwenhandel wordt door criminelen beschouwd als minstens zo profitabel als drugs, maar met minder pakkans en lagere straffen, zeker in Nederland.

Nederland en vooral Zeeland heeft historisch een beschamende reputatie wat betreft uitbuiting. De steden Middelburg, Vlissingen en Veere zijn deels gebouwd met geld verdiend in de slavenhandel en het leegstelen van overzeese gebieden.                       Daar waren wij Zeeuwen goed in. Gesteund door een vroom maar dubbelhartig geloof meenden wij in vroeger eeuwen een schrijnend onderscheid met onze medemensen te mogen maken.                                                                                                                     Dat het ook in een uiterst welvarend en zeer confessioneel dorp als Yerseke nu als volkomen acceptabel wordt beschouwd om de buitenlandse werknemers in gammele stacaravans achter een schuur op te bergen, duidt erop dat onze morele waarden wellicht nog niet zo bar veel zijn verbeterd.

   Send article as PDF