Een hommage aan de anonieme zorgverlener

Zo langzamerhand is het wel duidelijk dat een piepklein virusje het hele aanzien van 2020 zal gaan bepalen. Niemand heeft een idee waar het uiteindelijk allemaal op uit zal gaan draaien. De tsunami van rampspoeden en ontwrichtingen lijkt nog maar net op gang te zijn gekomen.

Onvoorstelbaar dat een virus dat pas op de laatste dag van 2019 in China opdook in drie maanden tijd de hele mensheid van de planeet Aarde in rep en roer brengt. Toen ze daar in Wuhan bezig waren om het virus te bestrijden, kwam het Westen eerst nog tekst tekort om de Chinese aanpak te verketteren. Haast honend werd verslag gedaan van de bouw van een noodziekenhuis van duizend bedden dat in vijf uur was ontworpen en in tien dagen gebouwd. De Chinese overheid greep met harde hand in om het openbare leven plat te leggen.

In Europa was Italië het eerst aan de beurt, al snel gevolgd door Spanje. Daar en in veel andere Europese landen bleek men niet of slechts ternauwernood te zijn opgewassen tegen een pandemie van deze omvang. Duitsland leek het nog het beste voor elkaar te hebben. Eind maart gingen de Verenigde Staten voor de bijl. CNN deed zoals gewoonlijk hijgerig verslag hoe ‘the greatest nation on earth’ letterlijk in àlles faalde, Onder de twitterende leiding van de ongelofelijke debiel Donald J.Trump.             Het virus verspreidde zich binnen drie maanden over alle continenten van de aardkloot. Het dodental bleef voorlopig nog sterk achter bij een ‘normale’ griepepidemie. Want dat bijvoorbeeld in de winter van 2017/2018 vanwege griep er alleen in NL binnen achttien weken een ‘oversterfte’ was van 9444 doden, was vrijwel overal aan de aandacht ontglipt. Toen kwam Jaap van Dissel ook niet elke dag op de televisie. Maar het ontbreken van een vaccin is vandaag de complicerende factor in de strijd tegen het Coronavirus.                                                                                                                   Ook Nederland zakte op een aantal plekken jammerlijk door het ijs. Maar er ontstonden ook tal van hartverwarmende burgerinitiateven. De ziekenhuizen raakten snel overvol, veel te weinig IC-capaciteit. Schreeuwend gebrek aan goede test- en beschermings-materialen. De media en de politiek liepen op ergerlijke wijze de medici voor de voeten. Interviews, talkshows en politieke debatten leken belangrijker dan het managen van de zorg en het behandelen van patiënten. Het kabinet probeerde de pandemie polderend op te lossen. Veel bezorgder over ‘het draagvlak’ dan over het uitblijven van effecten van de volgens Wilders en Baudet halfzachte maatregelen. Tenenkrommend was eind maart wel het wekelijkse tv-interview met de minister-president waarbij ‘anchorman’ Rob Trip het bestond om tien minuten te gaan staan zeuren over hoe lang anderhalve meter nou eigenlijk precies was.                                                                                         Nederlanders zijn in vergelijking met bijvoorbeeld de Spanjaarden een volkje met ietsje teveel zeikerds. In Spanje was het al sinds 14 maart uitgestorven op straat, dagelijks verbijsterend bekeken op de webcams van Altea en Albir. Kennissen uit Alicante mailden hoe strikt en gedisciplineerd men zich aan de voorschriften hield en er toch nog maar iets van probeerde te maken. De Guardia Civil en het leger hadden dàt allemaal goed onder controle. De pandemie in Spanje was echter erger dan rampzalig!              In Nederland leek de primaire zorg uit te gaan naar de economie. Drie dagen nadat scholen, horeca en dienstverleningen waren gesloten, werden er al steunprogramma’s opgetuigd voor het MKB en de KLM. Hun Haagse lobby draaide overuren.                       Maar ondertussen werd het haarscherp duidelijk waar NL in deze tijden van nood op terug kan vallen. De mensen van de zorg bleken de echte helden van het Corona-slagveld te zijn. Knokkend in de zwaar besmette frontlinie wisten zij godzijdank van geen wijken. In de loopgraven van de IC-kamers gingen zij door, waar anderen allang hadden verzaakt. Anoniem, boordevol passie en medemenselijkheid hielden zij NL overeind èn een spiegel voor.                                                                                Economisch komen we dit dramatische gebeuren heus weer wel te boven, daar hoeven we ons niet al teveel zorgen over te maken. Wel over het feit dat wij het ongetwijfeld wéér een keer zullen nalaten de zorg en de zorgprofessionals die plek te geven die hen rechtens toekomt. Hen mag in de toekomst aan niets ontbreken! Niet aan equipment, niet aan faciliteiten, niet aan een meer dan passende beloning en vooral niet aan onze grote waardering en ons diepe respect. NL heeft deze dure verplichting! Er loeren nog miljarden virusjes op ons…

 

   Send article as PDF