Nog niet gebeld?

Toen ik vorig jaar voor mijn rijbewijs medisch werd gekeurd, mompelde de keuringsarts dat zij het verder maar niet wilde hebben over het feit dat ik ook COPD-patiënt was…     Verbaasd vroeg ik me af of zij wel in het goeie dossier zat te gluren want ik ben in mijn leven al voor alles en nog wat uitgemaakt, maar nog nooit voor COPD-patiënt. Om een vlotte afhandeling van de keuring vooral niet te verstoren, besloot ik maar tactisch te zwijgen. Het CBR staat er tenslotte wel om bekend dat als je haar niet helemaal goed zit, onmiddellijk een herkeuring te eisen en je nog zes maanden langer op je rijbewijsje te laten wachten.

Bij terugkomst uit Spanje èn nadat ik het gloednieuwe rijbewijs had opgehaald, heb ik toch maar eens gevraagd hoe dat nou eigenlijk zat met die COPD-aantekening in mijn medische dossier. Na enig palaver bleek het allemaal op een misverstandje te berusten en werd het uit m’n dossier geschrapt. Gaat nergens over zal je misschien zeggen, maar dit administratieve mispikkertje had in het huidige Corona-tijdperk toch een onverwacht telefoontje op kunnen leveren.                                                                         Vanwege de Corona-crisis zijn Nederlandse huisartsen van overheidswege gevraagd om al hun klanten ‘op leeftijd’ met luchtwegproblemen, zoals b.v. COPD, te bellen of zij, indien besmet met het Corona-virus, nog wel van een Intensive-Care-opname gebruik willen maken. Of anders misschien van een hospice…                                                      Dat vandaag niets meer hetzelfde is als gisteren, is wel duidelijk. Maar dat huisartsen ooit dit soort gesprekken zouden moeten gaan voeren, hadden zij èn wij ons toch tot twee maanden terug nog niet kunnen voorstellen. Het moet voor een huisarts minimaal confronterend zijn om de medische dossiers van zijn/haar klanten door te gaan spitten om te kijken wie er eventueel gebeld zou moeten worden. De gesprekken zelf lijken mij ook voor de huisarts ontzettend moeilijk. Om uit leggen dat de vraag ècht niet komt uit het nijpende gebrek aan IC-capaciteit in NL, maar vooral omdat een IC-behandeling van een Corona-patiënt met reeds onderliggende luchtwegproblemen eigenlijk zinloos is. Vaak leidend tot de dood en anders in het minst ongunstigste geval tot een zeer moeilijk en langdurig verblijf in het verpleeghuis. Een duivels dilemma voor beiden, de huisarts en de patiënt.

Klinisch gesproken zou er zelfs gesteld kunnen worden dat het altijd met veel mitsen en maren omzwachtelde euthanasieverzoek van de potentiëel terminale patiënt aan de dokter plotsklaps is omgedraaid tot een beknopt telefonisch euthanasieaanbod van diezelfde dokter… ‘The times they are changing!’                                                               Zo is het niet, maar het kan wel als zodanig ervaren worden. Aan dit ‘aanbod’ gaat een selectie vooraf. Met als de ijkpunten leeftijd en medische voorgeschiedenis. De vraag stellen is één ding, maar het antwoord interpreteren is nog weer even wat anders. Deze ‘door hogerhand opgelegde oekaze’ zoals een op de televisie geïnterviewde bejaarde heer die door zijn huisarts was gebeld, het noemde, zal zowel voor de huisarts als de patiënt boordevol vraagtekens zitten. Het ethisch begripsvermogen van een huisarts wordt wel erg opgerekt. Blijkbaar ook van het confessionele deel van NL. In de vrijwel niet meer te volgen dagelijkse stortvloed van Corona-medianieuws heb ik tot nu toe een duidelijke stellingname van Gert-Jan Segers en Kees van der Staaij c.s. gemist. Met die Nashville-verklaring zat onze Kees er overigens wèl als een bok op een haverkist bovenop! Het is voor iedereen knap moeilijk, voor de kerken, voor alle huisartsen, voor de al wat piepend ademhalende bejaarde patiënten, gewoon voor iedereen. De stelling dat eigenlijk de politiek de keuze zou moeten maken die nu aan de dokter is gedelegeerd, vind ik persoonlijk een hele foute. Politiek en ethiek schuren alleen hele rafelige randen!

Linksom of rechtsom, confessioneel, atheïstisch of maar heel modaal agnostisch zoals ik, kan het belletje van de dokter in elk geval een nogal confronterende aanzet zijn om erover na te gaan denken. Ik heb me wel afgevraagd of de doktersassistente die de medische dossiers van de bejaarde clientèle doorvlooit, behalve ‘COPD’ misschien ook ‘euthanasieverklaring’ als zoekterm gebruikt. Want degenen die zo’n verklaring aan hun medische dossier hebben vastgeprikt, hebben er blijkbaar al eens over nagedacht.         En dat maakt zo’n telefoongesprek wederzijds wellicht iets minder moeilijk.

   Send article as PDF