Google vergeet jou echt niet…!

Google heeft een prominente plek binnen ons collectief geheugen. Een onmisbaar fenomeen om de weer wat onder de horizon weggezakte feiten glashelder boven water te halen. Een naam van iets of iemand intypen en je krijgt zomaar tienduizenden antwoorden. Een geweldige uitvinding, maakt het overzicht in het leven, over de wereld en de medemens een heel stuk transparanter. Niet iedereen is het daarmee eens.

Een Spanjaard die ooit ten onrechte van een zedenmisdrijf werd verdacht, vond op de zoekpagina van Google zijn uiteindelijke gerechtelijke vrijspraak altijd pas terug vèr achter een hele rits belastende artikelen die over zijn vermeende misdrijf berichtten.       Hij spande bij een Spaanse rechtbank een zaak tegen Google aan omdat hij hierdoor problemen ondervond in zijn maatschappelijk functioneren. De rechtbank stelde hem in het gelijk en veroordeelde Google om bij de zoekresultaten naar deze bewuste persoon altijd eerst zijn vrijspraak te vermelden.                                                                               Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens en ook de Nederlandse rechter denken daar toch weer ietsje anders over. Die stellen het publieke belang van betrouw-bare archieven boven het particuliere belang van iemand die vindt door een oud artikel schade te lijden. Voor beide casussen is wat te zeggen en het ligt er maar helemaal aan hoe iemand bekend wilt zijn en wat hij/zij zoal op de kerfstok heeft.                            Mijn eigen naam googlen levert tot nu toe weinig spectaculaire en/of sinistere zaken op. Ik kom via een hondenpagina, scheepsfoto’s, lokale anekdotes in PZC en NRC, fotoboek over de Westerschelde, presentaties over logistieke automatiseringssystemen op Elsevier Warehousing Congressen, betweterig geprevel als directeur van Flushing Stevedoring met een omweggetje toch weer op deze blogsite terecht.                         Och, ik kan daar verder prima mee leven. Weinig aanleiding om weg te duiken als de buurman eraan komt. Niet onverstandig overigens om als dwaalspoortje toch maar een pseudoniem te gebruiken als je als hobby geregeld allerlei uitgesproken meningen in vaak satirische blogs het internet opgooit. Google wordt ook intensief gebruikt als referentiedatabank om doopcelen te lichten van bekenden en relaties. Levert soms hele opmerkelijke bijvangsten op…                                                                                      Een van mijn buurmannen die als de Winnetou van de VvE door een meerderheid van de appartementseigenaren op handen worden gedragen en zo’n beetje als het beste wordt beschouwd dat hen ooit kon overkomen, bezit ook zo’n significant Google-profiel.  Met snerende artikelen in De Volkskrant en een hele onvriendelijke blog wordt onze eminente voorganger weggezet als een nogal ijdeltuiterig, rusteloos en gladde praatjes verkopend mannetje, die volgens zijn voorganger ook nogal flink wat steken heeft laten vallen in het bedrijf waar hij in 1998 verantwoordelijk voor was. In 1998 nota bene…dat was nog in de vorige eeuw! Sinds dat moment moet hij met dat stigma door het leven… Google onthult ook veel verborgen leed.                                                                             De VvE-praeses van het aanpalende appartementenpand daarentegen heeft dan weer een Google-imago dat klinkt als een Koninklijke Eijsboutsklok. Zal daarom ongetwijfeld zoals een goed huisvader betaamt de onderhoudsreserves beheren, is dan de eerste gedachte. Kan die desnoods ook nog eens heel waardevast beleggen. Volgens Google weet ie daar ook het nodige van.                                                                                      Of wij dan ook het recht hebben om dit allemaal te weten, er iets van te vinden, erover te zeggen of over te schrijven?                                                                                            Google, volgens Nederlands recht een betrouwbaar archief, vindt dus van wel. Daar ontleent Google zijn bestaan en fabelachtige rijkdom aan. Door feiten over mensen en zaken te openbaren die ooit digitaal zijn vastgepind. Google ontsluiert ons digitale verleden en maakt het collectief. Het gaat Google er ook niet om of iemand zelf nog wel wil weten wat ie in het verleden allemaal uitgespookt heeft. Google heeft als filosofie en verdienmodel dat alle feiten, meningen en andere publicaties via het internet voor alles en iedereen tot in detail beschikbaar moeten zijn en blijven.                                              Geweldige asset als informatievoorziening en vaak toch een bepalende aanzet tot de uiteindelijke beeldvorming over iets of iemand. Wel een ‘pain-in-the-ass’ voor hen die liever niet voortdurend met hun digitale footprint willen worden geconfronteerd.

   Send article as PDF