De Corona Paradox

Het Coronavirus heeft helaas te veel ogen van te veel mensen definitief gesloten. Maar tegelijkertijd ook weer veel ogen geopend van allen die door het virus beter gingen zien.

Wat wij nu nog niet weten is hoe het Corona-virus precies bij de mens terecht is gekomen. Deze verder puur wetenschappelijke zaak lijkt nu een geopolitieke affaire te zijn geworden. De Amerikanen proberen de internationale focus op hun eigen draconische binnenlandse pandemie te manipuleren door vraagtekens te zetten bij Chinese slordigheden in een laboratorium in Wuhan.                                                         Evenmin zullen wij ooit weten hoeveel slachtoffers het virus wereldwijd heeft gemaakt. Zogenaamd bij gebrek aan testmateriaal. En dat in een wereld die overspoeld wordt met gloednieuwe smartphones zodra Apple weer een nieuw speeltje introduceert. Maar iets simpels als een eenvoudige Corona-testkit massaal op de markt te dumpen, lukt dan ineens niet. Daarom zijn en blijven alle cijfers over de Corona-slachtoffers arbitrair. Niet overal wordt hetzelfde geteld. Aanvankelijk werden de overledenen in de verzorgingstehuizen niet meegeteld. Elke regio telde anders, maar ook de landen van de ‘Europese Unie’ en de staten van de USA telden verschillend. Rusland en Afrika telden helemaal niet of produceerden fakecijfers. Ook weet niemand hoelang het nog duurt. Het virus is nu bepalend voor ieders toekomst. Wel of niet failliet? Wel of niet je ouders nog zien voor ze doodgaan in het verzorgingshuis? Wel of niet naar de kroeg, het voetballen, de kerk, naar Hrieps of op vakantie? Niemand die het weet. Ook niet of er een vaccin tegen het virus komt. Wanneer en hoe lang dat het dan duurt voordat het ook op Kruunehe te verkrijgen is. En of dat het vaccin dan ook nog wel voor de niet-essentiële 60-plussers beschikbaar komt? Of krijgen de jongeren en cruciale beroeps-groepen eerst voorrang? Afwachten maar, op die volgende persconferentie van Mark Rutte…

Wat wij door de Corona-pandemie wèl weten, is dat psalm 146:2 ‘Vest op prinsen geen betrouwen’ een profetische waarheid verkondigt. Wereldwijd hebben de boven ons gestelden alle expliciete waarschuwingen voor een wereldwijde pandemie jarenlang hooghartig in de wind geslagen. Dat was niet zo belangrijk, vonden zij. Wel genoeg straaljagers, vliegdekschepen en kruisraketten. Maar natuurlijk geen mondkapjes, ademhalingstoestellen of genoeg IC-capaciteit. Wat we nu ook weten, is dat politiek verrot genoeg is om ook uit een pandemie nog electoraal gewin te willen halen. Politieke aaseters kwamen met blikkerende tanden uit hun holen tevoorschijn. De boven ons gestelden hebben ons met een falend bestuur naar de rand van de afgrond geduwd, dat is nu wel zeker.                                                                                               Zeker is óók dat de mensheid wereldwijd gered, bijgestaan en getroost werd door al die mensen van de zorg. Met veronachtzaming van het gevaar voor eigen leven gaven de zorgmensen alles wat zij konden opbrengen om voor ons te zorgen. Onvoorstelbaar groots! Zeker is ook dat indien ‘De Zorg’ dit jaar geen universeel Nobelprijswinnaar zou zijn, het Nobel Comité ook gevoeglijk kan worden opgedoekt. Iedereen is er nu van doordrongen dat zorgmedewerkers (v/m) ons allergrootste respect verdienen, dat wij altijd schatplichtig aan hen zullen blijven. Want zij verzaakten niet!                          Pijnlijk helder is het nu ook voor iedereen geworden dat alle snoeiharde bezuinigen op de zorg, op het zorgpersoneel, op de medicijnen, op de ziekenhuizen zoals ook door de Nederlandse opportunistische politieke klieken de laatste decennia zo meedogenloos triomfantelijk werden gedaan, haast schuurt tegen misdadigheid jegens de menselijk-heid.                                                                                                                                     Gelukkig weten wij nu ook dat er veel spontane warmte onder ons allemaal verstopt zit om elkaar in deze turbulente tijden een helpende hand toe te steken. Hartverwarmende acties van jong, oud, groot, klein, privé en bedrijven om de eenzamen en kwetsbaren in de samenleving toch vooral nu niet in de steek te laten. De ontroerende samenleving werd ook zichtbaar.                                                                                                              Er was een pandemie voor nodig om het kaf van het koren te scheiden.

   Send article as PDF   

2 thoughts on “De Corona Paradox

  1. Ik ken u niet maar ik lees net een blog van u uit juli 2013 over wijlen kapitein Hemmes van de Oranje. U noemt die , net als kapitein Schettino van de Costa Concordia een schandvlek voor hun beroep.
    U scheert iemand met een grote staat van dienst met iemand die een fout heeft gemaakt over één kam met iemand die zijn schip heeft verlaten terwijl er nog passagiers aan boord waren.
    Als u zich had verdiept in de berichten over de aanvaring tussen de Oranje en de Willem Ruijs dan had u kunnen lezen dat de meningen over de schuldvraag en de over de uitspraak van de Raad van de Scheepvaart destijds nogal verdeeld waren.

    Wat een een oppervlakkige blog.

    • Kapiteins van schepen met duizenden bemanningsleden/passagiers aan boord die zich bezondigen aan c.q laten verleiden tot onverantwoordelijk stuntgedrag door te dicht langs eilandjes of op volle zee rakelings langs elkaar te varen, noem ik schandvlekken voor een mooi beroep.
      En u mag dat oppervlakkig vinden.

Reacties zijn gesloten.