Het telefoonnummer van dokter Alois Alzheimer?

Onze seniorenleeftijd stelt wel als eis om een beetje lenig te blijven. Zowel lichamelijk als geestelijk. Mijn buurman Harry en ik hebben daar een perfecte oplossing voor gevonden. Niet zo opmerkelijk, want Harry en ik delen een lang verleden boordevol met perfecte oplossingen. Dat begon al half de jaren tachtig van de vorige eeuw. Samen actief in de Vlissingse havenscene losten wij de problemen al op voordat ze überhaupt ontstonden. Met mijn ophitsende smoesjes en Harry’s oliekannetje lieten wij jarenlang probleemloos hele divisies vierkant geblokte dokwerkers steeds de goeie kant op lopen. ’Aber…das war einmal!’

Nu zijn Harry en ik stomtoevallig al een paar jaar op Kruse Veer elkaars buurman. Wij hebben ook alle twee een hondje en hondjes moeten nu eenmaal ’s morgens uitgelaten worden. Daaruit bestaat dus onze dagelijkse oefening in fysieke en psychische fitness. Het fysieke deel bestaat eruit om op het dooie gemakje langs de Westerschelde te slenteren, achter die twee hondjes aan. De gelopen afstanden worden elke dag door de hondjes zelf willekeurig bepaald en zijn recht evenredig met de weersomstandigheden. Het zijn altijd genoeglijke promenades.                                                                               De psychische exercities bestaan uit het ophalen van tig verhalen uit het verleden. Voorafgaand aan onze gezamenlijke havenavonturen heeft ieder van ons ook jarenlang gevaren. Ergo, dat duurt nog jáááren voor we uitgeluld zijn! En mocht dat ooit nog gebeuren, beginnen we gewoon weer overnieuw. Hebben we tegen die tijd toch niet meer in de gaten…                                                                                                              Vanuit het kielzog van de afgevaren zeemijlen borrelt de ene anekdote na de andere omhoog. De respectabele anciënniteit maakt alle verhalen alleen maar sterker en sappiger. Er wordt wat afgelachen ‘down by the riverside’, ’s morgensvroeg nog voor negenen. Ook lopen wij vilein en ongegeneerd over iedereen te ouwehoeren die we gedurende de twintig jaar dat wij in de Vlissingse haven de boel op stelten zetten, tot onze kennissenkring mochten rekenen. Indrukwekkende indiscreties worden zonder enige gêne uitgewisseld, er liepen daar af en toe ook wel wat lekkere figuren rond…   Hartstikke amusant altijd, het enige probleem is de toenemende stroefheid van onze respectievelijke geheugens. Te vaak wordt de crux van een spectaculaire herinnering noodgedwongen in de wachtstand gezet omdat…’Shit, hoe heette die knakker nou ook alweer?’ Da’s dus goed waardeloos! Ben jij net aan een smeuïge sterke story begonnen maar dan is de naam van de hoofdpersoon je weer even totaal ontschoten. Vervolgens begint de ander vaak, begrijpend en hulpvaardig als ie is, meteen slimme vragen te stellen die het dieper graven in de roestige grijze cellenbrij zou moeten faciliteren… ’Had ie een snor?’, ‘Was ie nog steeds bij z’n eerste vrouw?’ of wat ook weleens wilt helpen…‘In welke auto reed ie?’ Een kilometertje verderop komt dan na veel gepeur en gezever meestal de naam wel bovendrijven en kan het verhaal eindelijk verder worden verteld.                                                                                                                                 Laatst liep het echter volledig vast, wàt we ook probeerden. De hoofdpersoon van de roddel bleef naamloos, anoniem achterovergedrukt door onze gezamenlijke amnesie. En aan die twee hondjes hadden we verder ook niks. Harry en ik keken elkaar vragend aan…’Weet jij het telefoonnummer van dokter Alzheimer nog uit je hoofd?’                      Wij kènden alle twee die naamloze hoofdpersoon…túúrlijk, jôh…hij had een baard, het was een grote meneer uit het Antwerpse, de baas van de Katoen Natie, hij had nog weleens z’n voelsprieten uitgestoken in Vlissingen, samen een vorkje geprikt want het was een buutengewoon bourgondisch type en ooit het enfant terrible van het Antwerpse havenestablishment… ‘Holy Mozes, hoe heette die sinjeur nou ook al weer?’                   Voor dat soort psychische stoornissen hoef je tegenwoordig dokter Alois Alzheimer niet meer te bellen. Herr Doktor heeft daarvoor een feilloos werkend vaccin ontwikkeld… Google! Zodoende konden we elkaar even later vanachter de laptop melden dat het fantoom was opgedoken… ‘Fernand Huts’  (foto), havenbaron en kunstverzamelaar!

Dat zijn Harry en ik dus ook… verzamelaars. Van goede herinneringen en van unieke anekdotes! Soms zo goed en zo uniek, dat wij ’s morgens om negen uur al het idee hebben dat de rest van de dag totaal niet meer stuk kan. Mooi toch?

   Send article as PDF   

2 thoughts on “Het telefoonnummer van dokter Alois Alzheimer?

  1. Nou ik kan je verzekeren, Alexander, jullie zijn zeker niet de enige met dat probleem.
    Ik kijk al jaren naar dezelfde videofilm en elke keer weet ik nog steeds niet hoe hij afloopt.
    By the way, dokter Alzheimer wist zijn eigen telefoonnummer ook niet, wel de cijfers maar niet de goede volgorde.
    Als je voor de rest maar gezond bent en blijft.
    Dat is nu belangrijk.
    Groeten Bertus.

Reacties zijn gesloten.