De attractie van het Zwarte Gat

Al lichtelijk onpasselijk van de enorme overkill aan Covid-19 crisisnieuws, luisterde ik laatst op mijn zonovergoten terrasje per ongeluk naar een podcast van Wierd Duk. Historicus, schrijver, columnist bij De Telegraaf en vooral een vlotte babbelaar.                Wierd maakt zich niet al te veel zorgen of de huidige jongere generatie de Covid-19 crisis weer wel te boven zal kunnen komen. Met avontuurlijkheid en creativiteit zullen zij volgens hem een aardig eindje moeten komen. Wierd baseert die wetenschap op de start van zijn eigen carrière, begin van de jaren tachtig toen de wereld ook in een zware economische crisis verkeerde… Er verscheen bij mij meteen een groot vraagteken in de wolkeloze hemelsblauwe luchten boven Zeeuws-Vlaanderen. Begin jaren tachtig? Een crisis..? Oh ja…welke dan?                                                                                          Met Google kwamen de feiten al snel boven water. Astronomisch stijgende olieprijzen, een zware economische teruggang en een mega-werkeloosheid van twaalf procent. Die crisis duurde drie jaar maar ik heb het idee dat ik er nu pas voor het eerst van hoorde…In de flashbacks naar mijn eigen jaren tachtig kwam van alles naar voren, maar geen crisis die ook maar bij benadering zo ingrijpend was als de huidige pandemiecirisis.

Begin de jaren tachtig stopte vanwege familieomstandigheden abrupt mijn zeemans-loopbaan. Door de uitstekend betalende functie van koopvaardijkapitein moest een dikke vette streep. Geen flauw idee wat ik kon/moest gaan doen aan de wal. Toch de zorg voor een gezin met twee kinderen. Dus een sprong in een Zwart Gat!                       Het kwam allemaal op z’n pootjes terecht en eenmaal in de Vlissingse haven aangespoeld, brak een enerverende tijd aan. Amper een paar jaar later…’l’histoire se répète!’ Hoewel comfortabel bivakkerend in de directie van een cowboy-achtig Vlissings havenservicebedrijf, gooide ik de knuppel nog maar eens in het hoenderhok. In alle opborrelende creativiteit voorzag ik plenty kansen voor de start van een nieuw haven-bedrijf. Verbrandde daarom begin 1986 weer rigoureus alle schepen achter mij en dook opnieuw enthousiast het Zwarte Gat in.                                                                              Een nieuw havenbedrijf starten in een tijd van economische crisis? En in een bedrijfstak die zeer conjunctuurgevoelig is? Geen moment echt bij stilgestaan! Onze financiers blijkbaar ook niet! Behalve dan dat wij het wel met elkaar eens waren dat elk economisch dipje altijd een hoogconjunctuur in de goederenopslagsector opleverde. Dus bouwden wij brutaal opslagterminals van elk een hectare oppervlak.                         Daartoe had ik een geweldig businessplan gecomponeerd dat klonk als de welbekende Koninklijke Eijsboutsklok. Een jaartje na de start van het nieuwe bedrijf bleken twee dingen…het was een zéér winstgevend concept en van alle prognoses in mijn chique businessplan klopte eigenlijk geen zak! Maar omdat alle zaken prima floreerden, heeft niemand me dat ooit kwalijk genomen. Het ligt nu nog veilig bij mij thuis in de kast. Kòstelijke nostalgische lectuur voor die momenten dat het leven even wat ingewikkeld lijkt te zijn. Zoals nu.                                                                                                            Daarna ondervond ik ook weer de attractie van dat Zwarte Gat aan den lijve. Eigenwijs genoeg overtuigd van mijn eigen kunnen en hechtend aan mijn persoonlijke vrijheid, ben ik de eerste negen jaar in dat bedrijf zonder een getekend contract met mijn mede-aandeelhouders actief geweest. Die aandeelhouders vonden dat maar helemaal niks; mij beviel het prima. Hierdoor werden botsende karakters en de financiële belangen jarenlang in evenwicht gehouden. Op elk gewenst en/of ongewenst moment hàdden we afscheid van elkaar kunnen nemen. Die onzekerheid gaf mij de gewenste zekerheid. De jaren tachtig, inclusief de crisis, zaten boordevol kansen en uitdagingen.

Moraal van het verhaal? Zolang je zelf niet buiten je schuld in een nare persoonlijke crisis terecht bent gekomen, kan je voldoende immuniteit ontwikkelen voor allerlei actuele rampspoeden en doemdenkerij. Met boerenslimheid om je heen gaan speuren om te zien waar de kansen liggen c.q. opduiken. Dan de guts hebben om ook in die kansen te durven geloven. ‘No guts…no glory!’ Het geloven in kansen heeft veel en soms zelfs alles te maken met geloven in jezelf. Er kan veel van de huidige jonge generatie gezegd worden, maar het ontbreekt hen over het algemeen niet aan voldoende zelfvertrouwen en aan zelfbewustzijn. Als zij dat dan ook gebruiken, kunnen zij profiteren van alle uitdagingen die het Zwarte Gat biedt. Ik ben het beslist niet altijd met Wierd Duk eens, maar deze keer wel.

   Send article as PDF