Mister President…you said!

 

Een bijwerking van de besmetting met Covid-19 is de bevestiging van het donkerbruine vermoeden dat de Verenigde Staten van Amerika nu wel een hele aparte president hebben. Iemand waar je steeds weer naar uitkijkt, zelfs al komt ie meestal pas tegen middernacht live op de televisie. Ook al zou je veel liever lekker achter die gebreide broek kruipen, tòch blijf je wachten tot ie weer verschijnt.

Had er zelf ook nog nooit van gehoord, maar het bestaat… een acute Trump-addiction! Een verslavende obsessie voor de ‘President of the United States of America’. Vrijwel elke avond na elf uur Nederlandse tijd zond CNN rechtstreeks de persbriefing over de Corona-pandemie uit, meestal vanuit de tuin van het Witte Huis in Washington. Met Donald J. Trump als de absolute hoofdrolspeler. En na al die keren twijfel ik er nog steeds aan waar ik dan precies naar heb zitten kijken en luisteren. Het wil dan echt niet indalen dat toch heus de vijfenveertigste president van de Verenigde Staten weer eens aan het woord is geweest.                                                                                               Met Richard Nixon, Ronald Reagan, Bill Clinton en de familie Bush dachten we al dat er de nodige jokers voorbij waren gekomen. Donald overtreft echter alles en iedereen!        Over Trump bestaat verder ook weinig discussie… de man is ‘wacko’, totaal geschift, stuitend narcistisch en het levende bewijs van de absolute onbekwaamheid… kortom, een psychiatrische patiënt. Zou onmiddellijk onder behandeling moeten worden gesteld. Ongetwijfeld geen geschikt ziekenhuis voor te vinden, dus stuur ‘m maar door naar een chique golfresort. Een paar lekkere escortwijven als verpleegster, een golfkarretje met een 500 pk motor, zonder remmen… Verder gewoon vergeten, adios!

Wat wel nog een overdenking waard is, hoe het destijds machtigste land ter wereld ooit zo’n gestoorde leip tot hun president heeft weten te kiezen. Hoe bijzonder corrupt en fake de Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn en ook al decennialang waren, laten we voor het gemak even buiten beschouwing. Hilary Clinton kreeg weliswaar ruim twee miljoen stemmen meer, maar door dat hyperdemocratische Amerikaanse kiesmannen-systeem, bleek Trump toch de winnaar te zijn. Meer dan tweeënzestig(!) miljoen Amerikanen stemden op Trump, blijkbaar in vol en blind vertrouwen om hen de volgende vier jaar als president van hun land te leiden. Totaal verblind en nog onbewust van het feit dat het leiden op ‘lijden’ uit zou draaien.                                                     Het oude Europa heeft altijd de neiging gehad om de Verenigde Staten te adoreren. Het machtigste land ter wereld, leidend in allerlei trends en hypes. Al onze televisiezenders zitten elke avond bomvol met Amerikaans ‘entertainment’. Ook in economie, sport en muziek geven de VS de toon aan. Militair zijn we zelfs totaal afhankelijk van onze Amerikaanse ‘allies’. Want altijd in de buurt van Trump loopt er een militair met een koffertje waarmee Mister President een atoomoorlog kan ontketenen…!                           Mede dankzij Donald Trump, zat er toch al een tijdje aan te komen, hebben de Verenigde Staten de wereldheerschappij nu wel definitief aan China moeten overlaten. De Chinese president Xi Jingping heeft zich ongetwijfeld elke avond kapot zitten lachen om alle waanzin die Trump op CNN uitkraamde. China kreeg de wereld dankzij deze malloot simpelweg in de schoot geworpen. Of wij dat in Europa nou leuk vinden of niet, is verder niet aan de orde. Wij moeten voortaan gewoon leren de andere kant op te gaan kijken, van westwaarts richting het verre oosten. Daar komt het voortaan allemaal vandaan.                                                                                                                    Allemaal de schuld van Trump? Niet helemaal, want die was al stevig gestoord voor hij gekozen werd. De hele Amerikaanse samenleving heeft dit allemaal zelf over zich afgeroepen. De pandemische ellende, de ineengestorte economie en het wereldwijde gezichtsverlies. Een volk dat namelijk bij vol bewustzijn zo’n leider kiest, verdient ook niet beter. Nederland hangt bijvoorbeeld, iets minder wereldschokkend wellicht, ook zo’n afgang boven het hoofd als wij zo’n narcistisch warhoofd als Thierry Baudet in het Haagse Torentje zouden zetten.

   Send article as PDF