De Fata Morgana van Answest

Volgens mij staat er op het Oude Plein van Kruunehe als permanente kermisattractie een ouderwetse schiettent. Daar wordt voortdurend met losse flodders geschoten op elk willekeurig voorbijkomend bewegend object.                                                          Eind mei j.l. werd er nog grandioos mis geknald met de keuze om alleen de Zanddiek te gaan verbreden. Niks of niemand werd er door geraakt. Iedereen boos en/of verdrietig. Maar de eerste week van juni kwam wethouder Kees Verburg in actie… eindelijk! Persoonlijk dacht ik eigenlijk dat Kees allang op wachtgeld stond, maar nu bleek ineens dat Kees al twee jaar aan het prakkizeren èn het richten was… met z’n vinger aan de trekker. Nou kan je dat schieten probleemloos aan een scherpschutter als Kees Verburg overlaten. Als ex-beroepsmilitair heeft majoor Kees al menige veldslag in zijn voordeel weten te beslechten.

Zelf ben ik geboren in Hansweert. Er een prachtig mooie jeugd gehad, ondanks De Ramp. Een heerlijk bruisend dorp, Klein-Antwerpen, een uitbundige katholieke enclave in het wat stroeve Bevelandse land. Het ultieme beeldmerk van Hansweert is voor mij altijd wel De Punt geweest, de westelijke havendam. Urenlang samen met mijn broertje naar passerende schepen gekeken, fikje gestookt in het bunkertje halverwege de havendam en in het gietstalen rode vuurtorentje geklommen op de kop van de Punt. Half de jaren vijftig ben ik onder luidruchtig protest naar Middelburg verhuisd.                  Sindsdien is het met Hansweert, ‘Answest’ voor de intimi, alleen maar bergaf gegaan. De sluizen werden richting Kruunehe verschoven, de wilde kroegen en de florerende middenstanders verdwenen. En pal naast die unieke Punt werd tot overmaat van ellende een depot voor foute grond aangelegd. Triestigheid alom. Toch was ik tot tranen toe geroerd toen ik tientallen jaren later weer eens in Hansweert kwam en ‘ons’ rode vuurtorentje van De Punt pontificaal op een rotonde bij de entree van het dorp zag staan….‘Allahu akbar!’                                                                                                         Nu de aanstaande dijkverzwaring het dorp nog meer in de schaduw der vergetelheid dreigt te gaan drukken, is majoor Kees uit z’n loopgraaf gekropen en heeft, zoals ze op Yese zeggen…’noggâh wâ uut zûn hât hekrauwd!’ Een visionaire oprisping om die dijkverzwaring te koppelen aan de ontwikkeling van een futuristisch plan De Punt te transformeren tot een liefelijk duinlandschap met horecapaviljoens, wandelpaden en camperplaatsen. Een idyllisch ‘Answest-sur-Mer’. Alles op die sublieme zonovergoten uitkijkplek aan de Westerschelde waar je de passerende containermastodonten haast kunt aanraken. Aan àlles is gedacht, alleen nog niet aan het plekje waar dat standbeeld voor majoor Kees moet komen te staan.                                                                             Een compleet imaginair en hallucinair plan en de realisatiedoorlooptijd ligt ongetwijfeld nog ver boven Perkpolderniveau. Tegen de tijd dat het ooit klaar zou kunnen zijn, zit majoor Kees allang tussen de ouwe krijgers in huize Bronbeek.                                        Deze fata morgana is echter hèt bewijs van het slimme politiektactische inzicht van Kees Verburg. Gedrild aan de Bredase KMA met de vernuftige aanvalsstrategieën van Von Clausewitz, lanceert Kees dit plan op het moment dat half Reimerswaal onder de antidepressiva zit vanwege het intrieste SGP-voorstel de Zanddiek te gaan verbreden. Verwarring en ontreddering alom… hebben we dáár nou zo knetterhard voor gebeden?De SGP gaat er electoraal fináál op leeglopen. Precies met dàt momentum van een dreigend machtsvacuüm, presenteert majoor Kees dit revolutionaire Masterplan voor De Punt. Behalve de gebruikelijke motie om toch vooral de zondagsrust in het toekomstige ‘Anwest-sur-Mer’ te respecteren, was de Reimerswaalse gemeenteraad únániem voor. Ze stonden joelend op de banken. Geniáál!

In een eerste euforisch moment zag ik mezelf er ook al zitten… op het terras van de chique brasserie, nippend aan een glaasje Chardonnay, onderaan de glooiende duinen van de Hansweertse Punt. Constaterend dat de cirkel nu echt helemaal rond was. Dat het leven waard was geweest om het te leven. Mede dankzij majoor Kees…                    Even daarna is de Fabeltjeskrant van sprookjesverteller Joeri Wisse toch maar in de doos van het ouwe papier gekieperd. De enige overeenkomst tussen de Zanddiek en ‘Anwest-sur-Mer’ is waarschijnlijk dat beide plannen stijf staan van de ongeloof-waardigheid. En er zal uiteindelijk wel zó ontiegelijk veel zand nodig zijn om die enge Zanddiek te verbreden dat er niets meer overblijft voor de duinen van De Punt.

© Robbert de Koning

 

   Send article as PDF   

3 gedachten over “De Fata Morgana van Answest

  1. Helemaal mee eens.
    Deze fata morgana Is voor de CU een paar bruggen te ver.
    Na het plan ‘Verbeem’ dat eveneens door velen als hét plan voor ‘Answest’ in de groene kliko is beland gaat dit plan wegens geldgebrek en weinig realiteitszin nu het grijze exemplaar in.
    Een landschapsarcitect heeft er in elk geval weer een belegde boterham aan verdiend.
    En misschien goed voor het grote Reimerswaalse sprookjesboek.
    Jammer dat al heel snel de conclusie is getrokken in de media dat de héle gemeenteraad enthousiast zat te kirren.
    Net zoals de verbreding van de Zanddijk onze instemming absoluut niet heeft, is het ook met het plan Verburg in Answest.
    Toen ik vorige week on line 5 minuten de onzin van de architect had aangehoord, heb ik afgehaakt en ben de potplanten maar gaan water geven.
    Dat was gewoon zinvoller.

    • Hiermee is ook het allerlaatste sprankje hoop de bodem ingeslagen…
      Vriendelijk dank!

Reacties zijn gesloten.