Houston…we got a problem!

Natuurlijk is elke cafébaas zwaar getroffen door de malaise van de Covid-19 pandemie. Vergeet ook vooral alle kermisexploitanten niet, de sexwerksters, de tattooshops en de kappers. Kregen het allemaal flink voor de kiezen en zaten chagrijnig thuis.

Er was ook een beroepsgroep die niet thuis zat, al wilden ze het nog zo graag. Het werd hen zelfs op allerlei manieren onmogelijk gemaakt om thuis te zitten. Thuis te zijn werd hen zelfs helemaal niet gegund en dus lukte thuiswerken ook slecht… Zij werden wel de hele wereld over gestuurd, moesten maandenlang dag in dag uit blijven werken, zonder ook maar één dag vrij en zaten in een totale lockdown op hun werkobjecten.      Natuurlijk heb ik het dan over de zeevarenden. Een beroepsgroep waarmee ik mij nog steeds nauw verbonden voel. Dagelijks lees ik beklemmende verhalen in de Maritime Newsclippings met gruwelberichten van over de hele wereld. Beklemmend in die zin dat het gelukkig niet de zeelieden zelf betreft. Die zitten ‘slechts’ opgesloten aan boord van hun schepen. Kunnen alleen in een haven niet van boord. Niet om even de benen te strekken, niet om een pilsje te gaan halen maar ook niet om met een taxi naar het vliegveld te gaan. Om naar huis te reizen omdat zij hun termijn van drie, vier of zes maanden varen en werken er weer op hebben zitten. Naar huis voor een rechtmatig verlof. Om na lange tijd vrouw, kinderen en familie weer te zien. Maar dat zit er niet in voor al die honderdduizenden zeelieden, waaronder duizenden Nederlanders. Ook al zijn ze kerngezond. Ook al worden op Schiphol de vliegtuigen nu al weer volgepropt met vakantiegangers. Resumerend…Covid-19 heeft er voor gezorgd dat Nederlandse bejaarden in hun tehuizen werden opgesloten èn de zeevarenden op hun schepen. De rest van de bevolking mekkerde wel, maar kon vrijwel ongestoord leven.              Opmerkelijk dat in talloze landen zeelieden als paria’s worden behandeld, als een lagere kaste. Enkel en alleen vanwege een door Covid-19 opgejaagde nietsontziende bureaucratie wordt het de zeeman onmogelijk gemaakt om naar huis terug te keren. Evenals dat hun aflossers in een buitenlandse haven aan kunnen monsteren.            Veel grote passagiersschepen zijn speciaal naar het Verre Oosten gevaren om hun tienduizenden vaak Filipijnse of Indonesische bemanningen zelf maar naar huis te brengen. Maar voor alle andere koopvaardijschepen, baggerschepen en sleep- en offshore-schepen is dat geen optie. Daar zit er niets anders op om dan maar gewoon aan boord te blijven en hun wachtjes te blijven kloppen. Daar zijn de zeelieden uiteraard niet zo blij mee…a bloody understatement! Maar zeelieden zijn professionals, geen watjes die meteen gaan klagen en zeuren. Blijven altijd gewoon hun werk doen. Maakt blijkbaar niemand iets uit dat zeelieden een zeer substantiële bijdrage leveren aan de economie van alle havens waar ze binnenlopen. Met een kostbare lading, met havenactiviteiten, reparaties, bunkering, proviandering, etc. Voor veel havens toch nog steeds onvoldoende reden om ook een zeeman als een volwaardig mens te behandelen.                                                                                                                      Wat een verpleegkundige voor de zorg betekent, betekenen de vrachtwagenchauffeurs en zeevarenden voor de economie van deze wereld. Of zijn we die slogan soms al vergeten? ’Zonder vervoer staat alles stil!’                                                                      Als geluk bij een ongeluk behoren vrachtwagenchauffeurs en zeelieden traditioneel tot de meest ongeorganiseerde beroepsgroepen qua vakbonden ter wereld. Dus vrijwel allemaal pure individualisten. Anders zou inderdaad àlles stilstaan als de vrachtauto’s en de schepen even aan de kant zouden worden geparkeerd. Echt…een effectievere manier om de wereldeconomie met een rotklap totaal tot stilstand te laten komen, bestaat er heus niet. Maar gelukkig voor ons bestaat in die twee beroepsgroepen de solidariteit uit een vergaand plichtsbesef. Een zeeman laat zijn schip niet stil liggen. Ook al wordt zijn wereldwijde noodkreet ’Houston…we got a problem!’ misschien wel ergens gehoord maar wordt er nergens echt actie op ondernomen.                            Een Nederlandse minister van buitenlandse zaken die wel speciaal voor het oog van de tv-camera schijnheilig de eerste post-Corona vakantiegangers op Schiphol uit staat te zwaaien als ze weer op vakantie mogen, maar zich veel te weinig bekommert om al die op hun schepen vastzittende zeelieden, doet zijn karwei slecht.

   Send article as PDF   

2 gedachten over “Houston…we got a problem!

  1. Cher Alexander,
    C’est le transport qui fait la musique.

    Gros bisous pour Marjo et Pepe.

    • Absolument, mon cher Pierre!
      C’est toujours comme la mere de Napoleon disait… ‘Pourvu que ca dure…!’
      Salutations amicales.

Reacties zijn gesloten.