De Pleeborstel

Na minutieus speurwerk mijnerzijds in een aantal representatieve openbare toiletpotten, lijkt de conclusie gerechtvaardigd dat een overheid, ongeacht wie, waar of welke, evenveel zelfreinigend vermogen heeft als een pleeborstel. Pas als de shit zichtbaar is, wordt ie weggepoetst. Maar dan is de pot schoon en zit de shit aan de borstel… Enne, wie óh wie zorgt er dan weer voor een schone pleeborstel?

Enige toelichting op deze sanitaire wetmatigheid zou misschien niet zo verkeerd zijn…  Dagelijks worden er voortdurend misstanden aan het licht gebracht. Misstanden in bestuur en begaan door onze overheidsdienaren, van hoog tot laag. Zo talrijk en zo schaamteloos dat er geen beginnen aan is om te proberen het allemaal te benoemen. Natuurlijk wordt er dan altijd eerst en instinctief naar Afrika en Zuid-Amerika gewezen. Maar daar zitten eigenlijk alleen maar aandoenlijke simpele boefjes. Die jatten slechts om hun eigen zakken te vullen. Op de noordelijke wat hogere breedtegraden bestaan de gelegaliseerde overheidsmisdaden echter uit uiterst verfijnde systemen. Overheden met in hun kwalijk riekende en meurende slipstream allerlei duurbetaalde kontjongens als accountants, notarissen, advocaten en malafide fiscalisten die daar gezamenlijk het lugubere spelletje opvoeren dat zij ‘inventieve alternatieve wetsinterpretatie’ noemen. Vanzelfsprekend zijn de overheidscriminelen altijd te vinden daar waar het grote geld in de plee valt en doorgespoeld wordt. Geld stinkt niet, dus ruiken de overheden ook penetrante walm niet die daar hangt. In ons eigen knusse NL bijvoorbeeld verdringen de overheden zich rond de openbare toiletgebouwen waar pensioengelden, zorggelden, toeslagen en wit gewaste belastingontwijkingen worden doorgespoeld.

Een door argeloze burgers zelf bij elkaar gespaarde pensioenpot van 1500 miljard euro, wordt door de overheid doodgewoon genationaliseerd. De overheid beslist dan wel wat ermee gebeurt. Sluit de luiken potdicht voor premiebetalers en pensionado’s, maar opent de poorten wagenwijd voor nietsontziende financiële roofridders uit de malafide beleggingswereld. ‘The Crime of the Century!’                                                  Zorggelden worden onder minzaam overheidstoezicht weggesluisd door specialistische koppelverkopers die totaal overbodige zorg declareren onder de disculperende smoes dat er slechts ten gevolge van onweerstaanbare perverse prikkels aan een sportieve vorm van ‘upgrading’ worden gedaan. Maar het is gewoon jatten, pure fraude!              Duizenden mensen zijn door de Belastingdienst gegijzeld, afgeperst, gediscrimineerd, gecriminaliseerd en ten gronde gericht door verbijsterend grove fouten bij de afwijzing en daarna bij de terugbetaling van toeslagen.                                                                  Meneer J. Lul de Burger betaalt gewoon zijn belasting maar een respectabel lid van de Quote 500 of een beetje zich ‘multinational’ noemende misdaadorganisatie ontwijkt dat natuurlijk. De hele Amsterdamse Zuid-As leeft ervan in weelde. Miljarden van over de hele wereld stromen in witte en zwarte tsunami’s door NL met de volle medewerking van allerlei fantasierijke genereuze rulings van onze bloedeigen Belastingdienst.

De overheden en hun dienaren melden dit soort misstanden nooit zelf. De omèrta onder overheidsdienaren werkt vrijwel totaal en universeel. Een geïndoctrineerde beroeps-deformatie. Zelfs berouwvolle klokkenluiders worden door de overheid meedogenloos kapot gemaakt en ‘kaltgestellt’. Een arrogant meurende walm van onaantastbaarheid hangt er altijd omheen.                                                                                                    De overheidsmisdaden worden gelukkig nog vaak op een of andere manier door alerte media geopenbaard. Meehuilen met de wolven in het bos is dan de stereotiepe reactie. Maar net zoals in de maffia voor de gearresteerde crimineel wordt ‘gezorgd’, hoeft ook de betrapte overheidsdienaar zich geen zorgen te maken. Een overplaatsing is zo ongeveer wel de aller zwaarste sanctie, uiteraard met behoud van salaris en andere emolumenten. In de affaire van de Belastingdienst met de toeslagenmisstanden heeft tot nu toe alleen een klokkenluider de zak gekregen…                                                    Met een diepgaand onderzoek door de zoveelste natúúrlijk vollédig onafhankelijke commissie worden de bevuilde ambtelijke billen discreet schoongepoetst. Broek omhoog en doortrekken! De pleeborstel doet daarna zijn werk. Er blijft geen spoortje meer over, niets meer van te zien of van te ruiken. Tot de volgende lading shit weer in de pot plonst. Zelfde procedure!                                                                                        Tot geruststelling van al die naarstig speurende jongelui op de redacties van NRC en Nieuwsuur…zij zullen ook in ons zo rechtschapen en godvrezend NL nooit zonder werk komen te zitten. Er zit nog zoveel shit onder het pleedeksel. Onze troost is misschien nog dat het echt niet alleen iets typisch Nederlands is. Wij zijn niet uniek, het gebeurt overal. De koninklijke scepter als hèt NL-machtssymbool, zeker ook die van Willem IV, kan beter vervangen worden door een pleeborstel.

   Send article as PDF