BLM

Op 30 juli j.l. werd met een urenlange kerkdienst in de Ebenezer Baptist Church in Atlanta, Georgia USA, het leven gevierd van de op 17 juli 2020 overleden John Lewis.  John Robert Lewis was een Amerikaanse politicus, zat drieëndertig jaar in het Huis van Afgevaardigden en werd tachtig jaar oud. John Lewis was echter het meest bekend als een van de allergrootste voorvechters voor de burgerrechten van de Amerikaanse gekleurde bevolking. Legendarisch zijn de mede door hem georganiseerde marsen tegen de rassensegregatie. Op ‘Bloody Sunday’,7 maart 1965, was hij een van de vele ernstig gewonden tijdens de slag op de ‘Edmund Pettus Bridge’ over de Alabamarivier bij Selma, Alabama. John Lewis werd tientallen keren gearresteerd vanwege zijn vreedzame verzet tegen de rassenscheiding. Een icoon in een strijd die tot vandaag doorgaat.

John Lewis werd postuum geëerd door velen, ook door presidenten. De Amerikaanse oud-presidenten George W. Bush, Bill Clinton en Barrack Obama waren naar de kerk in Atlanta gekomen om hun diepste respect voor zijn leven uit te spreken. Vooral Barrack Obama deed dat weer op zijn eigen imposant meeslepende wijze.                            Maar de meeste indruk maakte op mij de fragiel ogende Reverend James Morris Lawson Junior, eenennegentig jaar oud en evenals John Lewis een van de meest prominente voorvechters voor de burgerrechten van de Amerikaanse gekleurde bevolking. Martin Luther King noemde hem ooit ‘de leidende theoreticus en strateeg van het vreedzame verzet in de wereld’. Zijn wankele gang naar het katheder was in schrille tegenstelling met de indrukwekkende teksten die hij gebruikte om het leven van zijn leerling en vriend John Lewis te eren. Indrukwekkend omdat de Reverend ondanks een leven van strijd tegen de barbaarse rassenscheiding en de tenachterstelling in de USA op basis van huidskleur en ras, toch zoveel woorden van wijsheid en compassie wist te gebruiken. Ook op zijn hoge leeftijd is James Morris Lawson Junior nog steeds strijdbaar maar laat zich niet leiden door bitterheid of haat. Wel met de hoop op een betere toekomst Een glinsterend sieraad, niet alleen voor de Amerikaanse gekleurde samenleving maar voor de hele mensheid.                                                                        Zijn speech beluisterend vroeg ik mij af hoe het toch mogelijk is dat onze gekleurde medemensen zo gezegend zijn om leidende mannen en vrouwen te hebben die ons op deze vreedzame wijze de weg wijzen in een wereld boordevol achterdocht en raciale wandaden. Na alles wat hen de laatste eeuwen toch aan vernederingen is overkomen. Mahatma Gandhi, Rosa Parks, Martin Luther King Junior, Maya Angelou, Nelson Rohlihahla Mandela, John Robert Lewis, Desmond Mpilo Tutu, James Morris Lawson Junior zijn uitsluitend de vaandeldragers van miljoenen anonieme gekleurde strijders met een zelfde gedachtengoed.

Deze al eeuwenlange strijd werd recent publicitair weer nieuw leven ingeblazen, alleen vanwege het afschuwelijke smartphonefilmpje van de brute moord op George Floyd in Minneapolis. De wereld was weer even ontzet en boos. In de USA liepen de straten vol, later ook in Europa, zelfs de Dam in Amsterdam. Vreedzame protesten maar ook rellen en gewelddadige plunderingen. Trending topic in alle talkshows en pompeuze standbeelden van vermeende historische racisten werden omver getrokken. Het beheerste even de waan van de dag. Maar daarna gaat de wereld echter gewoon weer verder met het onderscheiden en veroordelen op ras en op huidskleur. Want racisme is nu eenmaal een genetische weeffout in ons menselijk DNA.                                            De gekleurde gemeenschap mag erop vertrouwen dat er altijd weer een volgende John Lewis zal opstaan. En ook weer een nieuwe James Lawson Junior als hij eindelijk de strijd heeft moeten opgeven. De strijd heeft deze gemeenschap zoveel morele kracht gegeven dat zij beslist niet alleen uitblinken in sport, in muziek en in cultuur. De speech van James Lawson Junior was allesverklarend. Deze gemeenschap, deze gekleurde samenleving doet er niet alleen toe. Zij zijn voor heel veel van ons een lichtend voorbeeld en zij zullen eens voor ons allen leidend zijn.                                                    Godzijdank was het grote gestoorde blanke opperhoofd Donald Trump niet in de kerk aanwezig. Hij zou op dat moment, in dit gezelschap van Afro-Amerikaanse grootheden als de president van de Verenigde Staten een afschuwelijk storende dissonant zijn geweest. John Lewis had dit ook absoluut nooit gewild en nog veel minder verdiend.      Black Lives Matter.

   Send article as PDF