Rotjeknor is nogal hardleers!

Nadat eerst lachebekje minister Wouter Koolmees smadelijk in het stof had gebeten met zijn verbod op het door de bemanning uitvoeren van werkzaamheden aan boord van een cruiseschip op een Rotterdamse scheepswerf, gaat nu ook de Rotterdamse gemeenteraad in de fout. Opgehitst door mijn oude sociale sparringpartner van weleer, vakbondsextremist Niek Stam, heeft men sjorwerkzaamheden door eigen bemanning aan boord van kleinere ‘shortsea’ schepen, in de Rotterdamse haven verboden.        Ongeveer even ridicuul als de Reimerswaalse gemeenteraad zou beslissen om een ingenieurstitel te verplichten voor elke Poolse perenplukker, alhier.

Lading aan boord van zeeschepen dient zeevast te worden gesjord. Dat doet òf de bemanning òf een sjorploeg van een commercieel walbedrijf. De kapitein heeft daarin een keuze. Deze situatie heb ik worldwide jarenlang meegemaakt als kapitein van speciale zware lading schepen en daarna als adjunct-directeur van een servicebedrijf dat allerlei sjorwerkzaamheden in de Vlissingse haven uitvoerde.                                  Het vakmanschap van de zeelieden aan boord of van de sjorders van een havenbedrijf kan zeer wisselend zijn. Afhankelijk van de ervaring van de bemanning of van de drukte in een haven. De kapitein heeft echter slechts één belang; de lading móet zeewaardig gesjord worden. En als de kapitein vindt dat zijn bemanning dat beter kan dan een bij elkaar geraapt stelletje parttimers van een sjorbedrijf, dan mag hij niet voor de voeten worden gelopen door een politiek-gestuurde gemeenteraad. De kapitein blijft altijd eindverantwoordelijk voor de stuwage, het zeevast sjorren van de lading en voor de veiligheid van zijn bemanning. Hij moet er uiteindelijk ook mee naar zee…                    Aan boord van de Heavy Lift schepen waarop ik destijds voer, waren de bemanningen pure specialisten. Zelfs zulke specialisten dat ladingeigenaren vaak als voorwaarde stelden dat de bemanning niet alleen de lading zeevast sjorde, maar ook zelf laadde en loste. Vele tienduizenden tonnen zware lading zelf gesjord en met eigen bemanning geladen en gelost. Kwam verder geen sterveling aan te pas. FNV-bobo Niek Stam zou de haren uit zijn weerbarstige kuif getrokken hebben als ie geweten had wat wij in al die havens wereldwijd allemaal voor kunstjes uithaalden.                                                  Het Rotterdamse probleem betreft vooral de kleinere containerschepen, korter dan 170 meter. Daarvoor wilt de gemeenteraad met een ‘Dockers Clause’ de containers alleen door walploegen laten sjorren. Voor schepen boven de 170 meter geldt dat volgens de havenreglementen toch ook al. Hiermee hebben weinig kapiteins of reders problemen. Op die schepen zijn over het algemeen de bemanningen zo klein en de aantallen containers zo groot dat het karwei ook alleen nog maar voor grote walsjorploegen is te behappen.                                                                                                            Vanzelfsprekend is ook hier weer de PvdA in de Rotterdamse raad de initiator van deze sjorverplichting. Met de nodige wartaal van het geachte raadslid Dennis Tak om hier een aannemelijk klinkende motivatie voor te verzinnen. Kostenmatige- of commerciële belangen mogen volgens mannetje Tak hierin geen rol spelen. Voor de heren Tak en Stam gelden andere nobele motieven. Beweren bij hoog en bij laag ‘de veiligheid’, maar zij bedoelen ‘het behoud van werkgelegenheid in de Rotterdamse haven’. Dat laatste staat al decennialang onder zware druk. Vechten tegen de bierkaai en tegen alle steeds verder voortschrijdende automatisering.                                                                            Dennis Tak (1985) zou eens aan zijn vader en zijn opa moeten vragen hoe het nou toch komt dat Rotterdam al zoveel lading/werkgelegenheid heeft verloren aan andere havens, vooral aan de kleinere. En Niek Stam, een fossiel uit de tijd dat de FNV nog genoeg aanhang had in de havens, kraakt inmiddels als een langspeelplaat waarvan de pickup-naald versleten is. De kort geding-rechter heeft recent de ‘Dockers Clause’ al weer onderuit gehaald.                                                                                                        Maar uiteindelijk doet de markt altijd zijn werk! De Rotterdamse gemeenteraad en Niekje Stam maken echt niet uit of de schepen met hun lading naar Rotterdam komen. Dat doen nog altijd de rederijen en de ladingeigenaren. In Vlissingen hebben wij vanaf de jaren negentig van de vorige eeuw vele honderdduizenden tonnen goed betalende  lading naar ons toegetrokken vanwege de soms ongelofelijke Rotterdamse arrogantie. Flexibiliteit was een van onze grootste assets. ‘Fast, Flexible & Functional’ was niet alleen onze bedrijfsslogan, wij probeerden dat ook elke dag waar te maken. Wij legden in Vlissingen onze klanten de diverse keuzes voor, terwijl er in Rotterdam hooghartig met starre decreten werd gewerkt. Dàt Rotterdamse nadeel werkte zodoende vaak als ons Vlissingse voordeel.

   Send article as PDF   

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.