Zonnesteek en de losse steekjes!

De hittegolven van 2020 hebben kraakhelder aangetoond dat er in NL nog hoopjes werk te doen valt. Iets wat je natuurlijk tijdens een hittegolf dus absoluut niét moet doen, daarover later meer. Nederlanders zijn legendarisch eigenwijs en tijdens een hittegolf wreekt zich dat. In NL lopen wel anderhalf miljoen honden als huisdier rond en wij zouden allereerst eens moeten beginnen om het hittegedrag van onze Fikkie’s, Pluto’s of Lulu’s te bestuderen.

Onze Pepe gaat zodra het kwik de dertig graden nadert over op een vast tropenrooster. Wenst uitsluitend nog ’s morgens rond zeven uur te worden uitgelaten. Verorbert vervolgens een caloriearm ontbijt en verdwijnt achter een slaapkamergordijn, snurkend op de koele vloer. Gaat hoogstens nog twee keer naar buiten, pist in de brandende zon tegen de dichtstbijzijnde struik en verdwijnt weer schielijk achter het gordijn. Hebben wij ‘m niet geleerd…hij leert het òns!                                                                                  Net als in Nigeria waar het ’s middags voor de lokalen wettelijk verboden leek om nog één poot uit te steken. Dat deden wij daar dan natuurlijk weer wel…Dutch dummies! Een Nigeriaan ging lekker onder een schaduwrijke palm zitten, tikte op z’n voorhoofd om zoveel buitenlands onbenul, viel in slaap en droomde over heerlijke frisse Noord-Europese winters. In Mexico trekt een slaperige caballero om twaalf uur ’s middags zijn sombrero diep over zijn ogen…’Adios!’ Onze Spaanse landslieden (m/v) sluiten de luiken van hun casa’s potdicht, doen nog een lekker dingetje en snurken de middaghitte weg tijdens een urenlange siësta.                                                                                      De stronteigenwijze Jan Kaas daarentegen is van mening dat de zon zich maar aan ons moet aanpassen, niet andersom. Ons heilige dagelijkse ritme mag vooral niet verstoord worden. Om twaalf uur precies…‘Heere zegen deze spijze, etc’ en ’s middags werkt iedereen zich weer urenlang de blubber in de verzengende hitte..!                              Tijdens dé Canicule, de Franse hittegolf van 2003, vielen er volgens schattingen zo’n  twintigduizend dodelijke slachtoffers. Hoeveel doden er hier dit jaar bij deze hittegolven zijn gevallen, werd in NL niet goed bijgehouden. De GDD had het te druk met Covid-19.

Zelf heb ik m’n lesje wel geleerd, al heel vroeg. Op mijn allereerste reis als stuurmans-leerling in 1964 liep ik in de Rode Zee, de wind compleet doodvarend tussen Jeddah en Aden, een heuse zonnesteek op. Stond ook gewoon in de brandende zon te werken, zonder hoofddeksel. Van die zonnesteek heb ik naderhand nog járenlang last gehad. Volgens mijn beminde levenspartner zijn er nòg steeds wat steekjes los…              Vandaar dat ik de symptomen nog steeds nauwkeurig kan herkennen. Zoals recent bij de voorzitter van onze VvE. Die had tijdens een temperatuurtje van zesendertig graden boven nul in de gloeiendhete zon op zijn terrasje een vilein epistel gecomponeerd waarmee hij nog eens even op de valreep een vertrekkende Eigenaar wilde piepelen. Met chaotische teksten waaruit bleek dat zijn bewustzijnsvernauwing door de hitte nu wellicht chronisch was geworden, was mijn diagnose kraakhelder…’n typisch gevalletje van een zinderende zonnesteek! Ik had ‘m best wel een probaat middeltje kunnen aan-bevelen ter bestrijding van zijn ongesteldheid, maar zó amicaal zijn wij nu ook weer niet met elkaar.                                                                                                                        Een kuur met rijstepap was hèt paardenmiddel dat ooit op de Koopvaardij bijzonder populair was. Rijstepap opslobberen tot het je neus en oren uitkwam! Na twee dagen rijstepap prefereerde je liever zware derdegraads bevriezingen boven ooit nog eens één zonnesteekje. De zelfmoordlijn bellen ging in die tijd ook nog niet.              Nederlanders moeten af van die automatische transmissie van onze dagelijkse gang. Als het echt warm wordt, moet de versnellingspook acuut een paar standjes lager, idem de werklust, werktijden, onnodige frustraties en alle verdere overbodige emoties. Wij zouden echt eens een voorbeeld moeten nemen aan eminente ervaringsexperts zoals de Afrikanen, Mexicanen, Spanjolen en onze Pepe. Aanpassen aan de klimaatveran-dering is beslist niet zo vrijblijvend meer als wij misschien denken!                          Tijdens de recente hittegolven heb ik nauwkeurig de hoogste meridiaanspassage van de zon, altijd des middags om 13.44 hrs lokale tijd, geëerbiedigd. Daarna werd het de hoogste tijd om alle rolluiken, ramen en deuren potdicht te houden. Aangezien dat het koele plekje achter het slaapkamergordijn steeds al door Pepe was bezet, bleef ik daarom maar lekker in de koelte van de werkkamer achter de laptop de feiten en fictie  voor deze blog een beetje melig en loom door elkaar husselen.

   Send article as PDF   

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.