De brute aanranding van Vrouwe Justitia

Wat hebben Ferd Grapperhaus, Geert Wilders en ik met elkaar gemeen?                      In ieder geval niet de kapper. De ene is zo kaal als een biljartbal en die andere heeft de restanten van een tropische orkaan op z’n hoofd. Ik heb trouwens niet eens een kapper. HMS gaat er om de vier weken met de heggenschaar overheen en loop ik er weer als het heertje bij. Samen hebben wij wel een idee hoe in NL het verschijnsel Justitie werkt. Dat werkt dus absoluut voor geen meter! Voor Geert en ik is dat wat minder rampzalig dan voor Zijne Excellentie F. Grapperhaus.

Want Ferd Grapperhaus is minister van Justitie. Kijkt bozig en dreigend de wereld in, heeft altijd een wat te krap kostuum aan en loopt als een professionele Amerikaanse ‘catch-as-catch-can’ worstelaar door het beeld. Typisch een ‘law-and-order’ mannetje.    Ferd laat zich niet piepelen. Noemde alle Corona-overtreders ‘aso’s’ en hitste zijn Boa’s op om iedereen die op 149 centimeter van een ander stond acuut op de bon te slingeren. Plus een eeuwige aantekening op het strafblad. Alle gebruikelijke familie-bijeenkomsten, behalve begrafenissen, werden door iedereen gezagsgetrouw uitgesteld, ingekrompen en anders sowieso Corona-proof uitgevoerd.                            Totdat onze Ferd zelf ook ging trouwen. Iedereen op het feestje gezellig stijf tegen elkaar hing te hangen, elkaar aflebberde en uitgebreid handjes schudde. Ferd knuffelde zijn bejaarde nieuwe schoonmoeder, duidelijk van de hoogste risicogroep, nog even innig. ‘Sorry hoor!’, riep Ferd in de Tweede Kamer, produceerde voor de camera een paar aandoenlijke emotionele snikgeluiden en ging over tot de orde van de dag.            Is de Wet er nu voor Ferd of is Ferd er voor de Wet?                                              Allebei, zo begrijpen we nu dus!

Geert Wilders vroeg zes jaar geleden in een Haagse kroeg publiekelijk of wij hier eigenlijk in NL eigenlijk meer of minder Marokkanen wilden. Hele intrigerende vraag overigens, maar dat vond niet iedereen. Geert werd vanwege discriminatie door maar liefst vijfenzestighonderd mensen voor de rechter gesleept. Met in totaal vijfentwintig zittingsdagen, een koppeltje gewraakte rechters en na tweeduizend driehonderd-eenenzestig dagen nadat het ‘delict’ was gepleegd, kwam het gerechtshof laatst weer tot de conclusie dat Geert zijn minder-Marokkanen-vraag niet had mogen stellen. Maar hij hoeft daarvoor niet in de hoek te gaan staan. Ook geen boete. Toch gaat Geert vrolijk in cassatie.                                                                                                              Zou iemand zo vriendelijk kunnen zijn om eens even uit te rekenen wat al deze absurde juridische gekkigheid de belastingbetalers inmiddels heeft gekost? Wat is er eigenlijk voor nodig voordat een rechter eens zijn middelvinger opsteekt naar dit soort flauwe kul, de paranoïde klagers niet ontvankelijk verklaart en roept dat hij wel wat beters te doen heeft? Hier lijkt ook sprake van een volledige ontsporing van het fenomeen Justitie.

Op het eerste gezicht lijk ik dan een voorbeeldige burger. Rij niet te hard, rand geen buurvrouwen aan, steek netjes m’n linkerhand uit als ik rechtsaf wil op m’n fiets en ruim de keutels van Pepe altijd keurig op. Doe eigenlijk alles perfect. Volledig kostenneutraal voor Justitie. Kost hen geen cent, maar zij verdienen verder ook geen stuiver aan mij. Dat laatste is hun wel eigen stomme schuld! Ik sta namelijk gemiddeld dertien keer per dag stiekem in de berm te pissen. Dé Lionel Messi onder de wildplassers! Doe altijd een wedstrijdje met onze Pepe, maar die is voorlopig nog onverslaanbaar. Toch derft Justitie dan per dag, dertien keer een boete van honderdveertig euro…da’s dik achttien-honderd piek! Op jaarbasis betekent dat zeshonderdzestigduizend euro! Overigens discutabel want ik ben stellig van mening dat senioren vanaf het moment dat zij AOW ontvangen, ook gerechtigd zouden moeten zijn om in de berm te pissen…de Stelling van Alexander.

De crux van dit rare verhaal is dat Vrouwe Justitia in NL de lenigheid en elasticiteit hoort te hebben van een door haar coach mishandelde turnster. Zeventien miljoen Neder-landers vinden dat zij eigenlijk ver boven de wet staan, Ferdje Grapperhaus incluus. Snoeihard voor anderen, heel laconiek en uiterst vergevingsgezind voor zichzelf.            Die lichtelijk uit de hand gelopen Coronabruiloft van de Grapperhausjes gaat natuurlijk verder helemaal nergens meer over. Iedereen gunt Ferd van harte zijn tweede leg. Maar dat hij op z’n trouwdag ook nog zonodig Vrouwe Justitia onbetamelijk in haar kruis moest tasten, is hem om meer dan één reden kwalijk te nemen.

   Send article as PDF   

2 gedachten over “De brute aanranding van Vrouwe Justitia

  1. Hi Lex ,
    Ik zou maar is een verwijsbrief aan de huisarts vragen voor de uroloog,
    Drink je zoveel, want thuis zal het niet anders zijn dan buiten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.