Vox populi

 

De democratie bashen gebeurt al zo vaak, op elk moment en in alle toonaarden. Daar is ook niet zoveel voor nodig, alleen altijd wel een democratie. We doen er allemaal aan mee, de een soms wat meer dan de ander. Alleen degenen die niet zijn gaan stemmen, terwijl ze dat wel konden, moeten zwijgen. Die hebben geen recht van spreken meer. Bij de laatste drie verkiezingen voor de gemeenteraden, de provinciale staten en de tweede kamer samen hebben ruim veertien miljoen stemgerechtigde Nederlanders niet gestemd. Dat is meer dan er stemgerechtigde Nederlanders zijn. Gemiddeld over deze drie verkiezingen bleef 38% thuis. De grootste partij ging dus gewoon niet stemmen, want bij de laatste verkiezingen voor de tweede kamer van 2012 werd de VVD al met 26,5% van de geldige uitgebrachte stemmen een grandioze winnaar.

Dat stemt tot nadenken, althans nu wel even bij mij. Als we nu eens gewoon, net als in België en Luxemburg, het stemmen weer wettelijk verplicht stellen, dan piesen we mogelijk twee keer raak. Ik stel me dan voor dat het niet-stemmen € 220,- p.p. aan boete oplevert, net zoveel als het rijden door rood licht. Dan had het de laatste jaren wel dik drie miljard opgeleverd en waren we ook een eind van dat gezeur over die drie procent begrotingstekort af geweest. Daarnaast krijgen we ook een veel beter over-zicht hoe de verhoudingen werkelijk liggen. Die 38 procent nu thuisblijvende kiezers zouden dan nog wel eens voor een politieke aardverschuiving kunnen gaan zorgen.

Ook dat curieuze systeem om in feite op een partij te stemmen in plaats van op een persoon moet verdwijnen. De meesten van de huidige volksvertegenwoordigers hebben met het nodige ellebogenwerk en geslijm een wit voetje gehaald bij de partijleiding, in plaats van bij de kiezers. Handjesopstekers zonder enige affiniteit met het electoraat, niet belemmerd door een persoonlijk mandaat. Dat levert van die Noord-Koreaanse toestanden op waarbij al die would be volksvertegenwoordigers als stemslaafjes achter de partijleider aanhollen. Bij direct gekozen parlementsleden hoeven er ook niet meer van die rigide dichtgetimmerde regeerakkoorden van bizarre coalities te worden opge-maakt, waardoor het electoraat tijdens de hele zittingsperiode van het kabinet compleet uitgeluld is.

De Nederlandse politieke partijen systeem heeft staatsrechtelijk merkwaardig genoeg een veel te grote broek aan getrokken. De grondwet bepaalt namelijk in artikel 50 dat de Staten-Generaal het gehele Nederlandse volk vertegenwoordigen. Aan politieke partijen wordt constitutioneel geen enkele rol toebedeeld. Getalsmatig is het bij de huidige partijen al evenmin hallelujah in de gloria; slechts 2,4% van het electoraat is in Nederland lid van een politieke partij. Dat is dunnetjes te noemen. Daarbij mag nog worden aangetekend dat het ledenbestand van de partijen sinds 1990 in totaal met 11,2% is geslonken. Dezelfde trend zien we overigens in de landen om ons heen. De vijver waaruit alle lucratieve benoemingen worden gevist, wordt daarom ook steeds kleiner. De verschijnselen van democratische inteelt doen zich reeds her en der voor.

Niemand zit trouwens nog te wachten op die politiek benoemde eerste ministers, com-missarissen van de koning, burgemeesters, wethouders en ander gespuis voor tal van bestuurlijke functies. Nu is het altijd zo dat alle benoemingen politiek gekleurd zijn. De benoemde hoeft niet per definitie geschikt te zijn, zolang hij/zij maar het goeie kleurtje heeft. Al dat gescharrel met geheime vertrouwenscommissies zijn alleen maar rook-gordijnen. Zeeland zelf lijkt intussen wel een bestuurlijk asielzoekerscentrum. De cvdk in Zeeland komt bijvoorbeeld uit Ootmarsum, de burgemeester van Middelburg uit Rot-terdam, de burgemeester van Vlissingen uit Utrecht en die van Terneuzen hebben ze in de buurt van Markelo opgegraven. Je zou haast denken dat de Zeeuwen absoluut niet in staat zouden zijn om zichzelf te besturen. Het heeft er ongetwijfeld meer mee te maken dat onze landsaard niet zo best floreert onder de hielenlikkende Haagse kaas-stolp.

De ene democratie is de andere niet, het is eigenlijk meer een verzamelnaam. Het woord “democratie” wordt vaak en bij voorkeur gebruikt door diegenen die de demo-cratie schromelijk misbruiken. Maar het democratische systeem blijft ondanks alle imperfecties en scheefgroei, een systeem om erg zuinig op te zijn. Voorlopig zijn er nog maar bar weinig aanlokkelijke alternatieven. Kritiek moet altijd kunnen, maar bashen voegt verdraaid weinig toe. Wijlen Wim Kan zei het ooit puntig… “Democratie is de wil van het volk. Elke morgen lees ik stomverbaasd in de krant wat ik nou weer wil.”  

   Send article as PDF