De Rechtbank Rimboe

Zelf wel eens een rechtszaakje opgetuigd? Nee?… Sterkte dan! Om namelijk met een vraagje voor de tafel van Zijne/Hare Edelachtbare te verschijnen, moet je minstens hoogbegaafd of buitengewoon stompzinnig zijn èn sowieso over de koppige mentaliteit van een muilezel beschikken. Waarschijnlijk voldoe ik heel behoorlijk aan de laatste twee kwalificaties.

Ik had vorig jaar een dispuutje met het Middelburgse bestuur van een Vlissingse Vere-niging van Eigenaars en daar kwamen we niet echt okselfris meer uit. De enige manier om het op te lossen, leek een rechtsgang te zijn. Al jaren heb ik een piekfijne rechtsbij-standverzekering, dus dat moest wel een piece of cake zijn.                                           Helaas, mijn verzekeraar ARAG was van oordeel dat er sprake was van een collectief belang, namelijk dat meerdere eigenaars hetzelfde belang zouden hebben. Laat dat nou net niet onder mijn polis vallen… of ik maar even extra wilde bijbetalen! En ik heb juist zo’n fobische hekel aan extra bijbetalen!                                                                  Daarom maar kwiek contact gezocht met de rechtsbijstandverzekeraar DAS van een andere Vereniging van Eigenaars waar ik tegelijkertijd ook lid van ben. Helaas, die be-handelde alleen collectieve gevallen en vond dat mijn dispuut beslist een privé affaire was… hallo!

Enigszins pissed schoot ik het internet op en leerde via Rechtspraak.nl dat je ook zon-der advocaat van harte welkom bent bij de kantonrechter. Bellen leverde op of ik toch maar wel zo vriendelijk wilde zijn om subiet naar een lokale advocaat te stappen…        ‘Sorry, mevrouw, maar dat wil ik nu juist niet…!’                                                              ‘Dan kunt u zich maar beter met een deurwaarder in verbinding stellen, doei meneer.’  De mevrouwen van de rechtbank lijken bij voorkeur blijkbaar liever niet met een gewone sterveling te communiceren. De deurwaarder eigenlijk ook niet…                                     ‘Meneer, als u iemand voor de rechter wilt brengen, moet die eerst worden gedagvaard. En daar hebt u heus een advocaat voor nodig om de dagvaarding op te stellen!’            Een deurwaarder stelt namelijk geen dagvaardingen op, die brengt ze alleen rond. Een soort veel te duur betaalde postbode, meer is dat eigenlijk niet.

Dus dan toch maar een advocaat gebeld die ik nog kende uit een donkergrijs verleden. Waarschijnlijk leed hij aan een fataal ochtendhumeur want hij piekerde er niet over om mij tegen betaling alleen te adviseren over de tekst van de dagvaarding. Wel natuurlijk de hele zaak tot in cassatie willen behandelen, maar beslist niet alleen de dagvaarding: ‘Dat is toch mijn eer…’, ja, ik zweer het, dat zei ie doodgewoon, deze schattebout… ‘als advocaat te na, meneer, dat snapt u toch wel?’  

Verongelijkt trok ik spoorslags op de fiets naar Het Juridisch Loket te Middelburg. Daar geven ze, volgens hun flitsende site althans, helemaal gratis juridisch advies als iemand een nijpend juridisch probleem heeft. Maar, zo legde een ravissante dame met een iets te kokette smile uit, het adviseren over een dagvaarding zat nou net effe niet het pakket van Het Loket… ‘Daarvoor moet u bij een advocaat zijn!’                                                   Ik begon toch onweerstaanbaar een peilloos diep respect voor het ogenschijnlijke kartel van de Walcherse advocatuur te krijgen. Een private gang naar de rechtbank wordt als Cerberussen bewaakt door een hele roedel bloeddorstig grommende advocaten.

Dus dan maar aan de slag om zelf een dagvaarding in elkaar te breien. Als je toch een beetje kunt bloggen en over een nogal sprankelende fantasie beschikt, kun je vast ook wel een dagvaarding uit de laptop rammelen. Daarmee gewapend toog ik strijdvaardig de volgende dag naar het kantoor van de deurwaarder.                                                  De vriendelijke dame aan de balie hoorde mij eerst minzaam maar daarna met een stij-gende afkeer aan en straalde tenslotte met al haar Rubensiaanse lichaamstaal uit…  ‘Wat voor een rare armoedzaaier staat er nou weer voor m’n balie?’                             Na enig flikflooien ging ze uiteindelijk toch door de fraaie knietjes en mocht ik haar mijn ‘home made’ dagvaarding per mail toesturen. Vervolgens de rechtbank als de bliksem voorzien van alle gevraagde bijlagen voor het dossier, in totaal maar liefst eventjes 451 dikbedrukte A-viertjes! Braaf de verschuldigde griffierechten overgemaakt, want voor niets gaat ook bij Vrouwe Justitia slechts de zon op.

Na drie weken kreeg ik via de deurwaarder een door de tegenpartij betekende dagvaar-ding thuis gestuurd en werd ik verondersteld een week later samen met de gedaagde voor Your Honor te verschijnen.                                                                                        Daar stond ik met tien minuten al weer buiten. De advocaat van de tegenpartij vroeg een hele maand uitstel om eerst de messen nog eens vlijmscherp te slijpen.                  De rechter gaf me nog wel heel vriendelijk en uitvoerig prima tekst en uitleg hoe het nu verder zou gaan en wij wensten elkaar een bijzonder prettige dag. Sympathiek type, die Edelachtbare. Heel wat sympathieker dan al die arrogante uitslovers die voortdurend de toegang tot zijn imposante tafel proberen te versperren.

Een maand later stierf het hele rechtszaakje in schoonheid.                                        Tijdens de zitting stond de tegenpartij met twee advocaten een klein half uurtje tegen me te blaffen en te keffen, zichtbaar kritisch beluisterd door Zijne Edelachtbare. Toen de zeer gestrenge Edelachtbare daarna heel subtiel door liet schemeren dat, voor zover het hem betrof althans, de tegenpartij de muizenhuig kon krijgen, stelde die tegenpartij dus maar schielijk een schikking voor. Waarmee plotsklaps alle problemen werden op-gelost. Dat had die tegenpartij natuurlijk ook al minstens een paar maanden eerder kun-nen verzinnen..!                                                                                                                   Echter alleen al de aanwezigheid van een zwart getoogde en wit gebefte rechter doet vaak wonderen. Maar zie dan eerst maar eens in de buurt van Zijne/Hare Edelachtbare te komen!

   Send article as PDF   

1 thought on “De Rechtbank Rimboe

  1. Sjonge sjonge, sjonge. We zijn in Nederland geloof ik. Nu nog even die groene krokodil ophalen.

Reacties zijn gesloten.