Lagrimas negras

In december 2014 heeft de Amerikaanse president Barrack Obama besloten dat de economische blokkade van het buureiland Cuba na ruim 52 jaar wordt opgeheven. Intussen hebben Obama en de Cubaanse president Raoul Castro elkaar al gesproken, beterschap beloofd en per 20 juli a.s. worden er wederzijds ambassades geopend.

De blokkade werd op 22 oktober 1962 door John F.Kennedy ingesteld omdat destijds de Cubanen een beetje te klef met de Russen werden. Het eindresultaat van de blok-kade was uiteindelijk het langstzittende communistische regiem ter wereld, een onaan-tastbare cultstatus voor de hele familie Castro en decennialange ontberingen voor het gewone Cubaanse volk. Op het gebied van de buitenlandse politiek hebben de achter-eenvolgende Amerikaanse presidenten altijd feilloos aangetoond de plank voortdurend en dramatisch mis te kunnen slaan.                                                                                   Van alle plaatsen op de wereld die ik ooit heb ‘bevaren’, heb ik aan Cuba altijd een heel warm plekje in mijn herinneringen overgehouden. Over dat tragikomische eiland zou ik de rest van het jaar een hele blog vol kunnen schrijven. Coolhaven 2 Op 7 juli 1974 om 14.50 GMT kwam mijn schip m.s.‘Coolhaven’ voor minimaal twaalf maanden in timecharter bij de Empresa Cubana de Fletes, afgekort Cuflet, de Cubaan-se staatsrederij. De ‘Coolhaven’ was een snelle reefer, bestemd voor het vervoer van koel- en vrieslading en een van de mooist gelijnde schepen waar ik als kapitein op heb gevaren. De bedoeling was dat we op en neer gingen jakkeren van diverse havens in Rusland, Polen en Bulgarije naar het mooie eiland Cuba. Westgaand altijd met vries-lading en terugkomend meestal met fruit, vaak voor Rotterdam. Met dat gejakker bleek het later eigenlijk nog wel mee te vallen…                                                                        Van mijn rederij kreeg ik wel het dringende advies om steeds ruim buiten de Ameri-kaanse territoriale wateren te blijven en ook als noodhaven bij voorkeur liever geen Amerikaanse haven binnen te lopen. Vanaf 7 juli 1974 waren wij namelijk blacklisted door de Coast Guard van Uncle Sam die erop loerde om het schip als een snode blok-kadebreker te confisqueren.                                                                                              Dat kon de pret echter niet drukken en ik heb een aantal mooie reizen gemaakt naar de verschillende havens van de communistische heilstaat Cuba. Voor de vanuit Europa aangevoerde vrieslading beschikte Cuba echter over geen enkel behoorlijk vrieshuis. Daarvoor werd het schip dan maar gebruikt. De dagelijkse lossing duurde dan ongeveer drie kwartier, tot de enige vriestruck die Cuba rijk was weer vol was.                                De langste periode dat we danook onafgebroken in een Cubaanse haven lagen, was 52 dagen in de idyllische lagunehaven van Santiago de Cuba. Dit alleen om een lading van 1500 ton Bulgaarse diepvrieskippen te lossen. Enige vorm van contact met mijn rederij of met het thuisfront was gedurende die periode onmogelijk. Er waren geen telefoon- of telexverbindingen met Europa en onze radiozender aan boord was verzegeld. Het was er wel elke dag erg mooi weer..!                                                                                        Op Cuba heb ik vaak kolderieke aanvaringen gehad met het lokale gezag vanwege de aanvankelijk bizarre maatregelen waarmee de veiligheid van de Cubaanse staat moest worden gegarandeerd. Deze maatregelen beperkten wel altijd de bewegingsvrijheid van mijn bemanning en dus ging ik altijd vol in discussie met de Cubaanse compañeros.      Al snel kreeg ik door waar het bij de Cubanen om draaide. In elk geval zeker niet om al die stupide regeltjes. Daar konden ze achteraf ook altijd wel smakelijk om lachen. Het draaide bij een zelfbewuste Cubaan altijd om het overvloedig te betonen respecto.      Je hoefde als bezoeker van Cuba beslist geen communist te zijn, nergens voor nodig. Zolang je maar voortdurend en overmatig respecto toonde voor de Cubanen en hun hele socialistische Cubaanse santekraam, was verder alles te ritselen. Ik leerde daar de Cubanen kennen als trotse, warme en vooral hele pure mensen.                                     Ondanks alle dagelijkse misère die werd veroorzaakt door de Amerikaanse blokkade, waren de Cubanen heel fier op hun land. Vrijwel zonder restrictie adoreerden de mees-ten ook oprecht El Lider Máximo, de heer Fidel Alejandro Castro Ruiz. Wat betreft Fidel Castro konden de Cubanen vooral de hele grote bek die hij altijd tegen die verdomde Yankees opzette, bijzonder waarderen.                                                                             Ze werden het ook nooit moe om mij steeds uit te leggen hoe goed in Cuba het onder-wijs, de gezondheidszorg en de sportfaciliteiten voor jongeren waren geregeld. Wat ik ervan gezien heb, klopte dat ook aardig. Geen enkel Latijns Amerikaans land kon er in elk geval aan tippen!                                                                                                            Ook hebben ze mij vol trots hun uitgestrekte fruitplantages getoond op het eiland Isla de Pinos, dat ze met de communistische benaming Isla de Juventud hadden omgedoopt. Zeker als kleinzoon van een fruitboer die in Answest tot in de jaren zestig van de vorige eeuw achter de Bôômdiek een grote bôôgert had, kon ik de moderne en efficiënte opzet van die Cubaanse plantages wel waarderen. Hun sinaasappelen en grapefruits waren dan ook zeer gewild op de Rotterdamse fruitveiling. En wij zorgden er heus altijd wel voor dat het fruit in tiptop conditie daar op de kade arriveerde.

Ik ben erg blij voor de modale Cubaan dat hij/zij binnenkort eindelijk toegang krijgt tot betere medicijnen, de vrije pers en het internet. Zij zijn er echt wel aan toe, want er zijn de laatste vijftig jaar toch door de Cubanen te veel Lagrimas Negras vergoten, de veel-bezongen Zwarte Tranen van Cuba. Maar of het nu allemaal pure zegeningen zullen zijn die hen vanuit het z.g. vrije westen staan te wachten, is overigens nog maar zeer de vraag.

   Send article as PDF