De cazzo en de kerel

Afbeeldingsresultaat voor team vestas collision

Het heeft wel even geduurd, maar kapitein Francesco Schettino is uiteindelijk toch nog veroordeeld. In februari van dit jaar kreeg de weledele heer Schettino na een proces van maar liefst 19 maanden een gevangenisstraf van 16 jaar aan zijn pantalon.           Hem werd primair nalatigheid verweten en werd hij daarbij ook schuldig bevonden aan doodslag. Het lijkt uiteindelijk op gerechtigheid, maar de hork mag zijn hoger beroep nog wel in volle vrijheid afwachten.

Op 13 januari 2012 om 21.45 hrs scheurde het enorme cruiseschip ‘Costa Concordia’ over een lengte van 70 meter open nadat het op de rotsen was gevaren net ten zuiden van de haven van het Italiaanse eilandje Giglio. Na een halve mijl werd het schip onbe-stuurbaar en kapseisde uiteindelijk tegen de rotsen boven het haventje van Giglio.

De reden dat het enorme schip van 290 meter lang en een tonnage van 115.000 ton ondanks de uitstekende weersomstandigheden op de rotsen liep, blijft een raar en stompzinnig verhaal. Een feit is alleen dat het schip daar simpelweg nooit in die positie had mogen komen. Daar is altijd slechts één persoon voor verantwoordelijk en dat is de gezagvoerder. Francesco Schettino heeft na de ramp de vreemdste verhalen opgehan-gen waarom het schip zo absurd dicht de rotsen naderde. Ook heeft hij iedereen aan boord de schuld in schoenen proberen te schuiven en hield hij zelf bij hoog en bij laag zijn onschuld vol. Ook zijn advocaten pleitten vurig voor vrijspraak want de kapitein had toch eigenlijk niets verkeerd gedaan.

Francesco Schettino heeft eerst en vooral de dood op zijn geweten van 32 opvarenden. Als kapitein was hij voor hun veiligheid volledig verantwoordelijk en aansprakelijk. Schettino heeft zich op een beschamende wijze na de stranding en na het kapseizen aan zijn verantwoordelijkheden onttrokken en is in de eerste de beste reddingsboot gesprongen die hij te pakken kon krijgen.                                                                       Onvoorstelbaar genant zijn de gesprekken met commandant De Falco van de Italiaanse kustwacht, die Schettino voerde nadat hij zichzelf in veiligheid had gebracht. De trans-criptie is één groot exposé van de legendarische lafheid van Schettino. Het gesprek ein-digde, nadat De Falco talloze keren Schettino dringend had opgedragen om weer terug aan boord van zijn schip te gaan, met de inmiddels wereldberoemd geworden quote… ‘Vade a bordo, cazzo!’ ‘Ga aan boord, lul!’                                                                    Overigens bleek later dat de ‘Costa Concordia’ al talloze malen gevaarlijk dicht langs de haven van Giglio was gevaren. Het was daar een bekend ritueel, een shownummer van een onbezonnen macho-gezagvoerder. Daar had door de autoriteiten allang op inge-grepen moeten worden. Er lopen dus bij die Italiaanse kustwacht ook nog wel een paar ‘cazzo’s’ rond. Met die commandant De Falco misschien wel voorop!

Het verlies van 32 levens verdween daarna in de media steeds verder naar de achter-grond. De sensationele beelden van het gekapseisde schip en de daaropvolgende spectaculaire berging kregen voorrang. Ook het feit dat die berging meer dan 500 mil-joen euro kostte en dat de totale schade van de ramp de 1½ miljard euro oversteeg, kwam prominent en veelvuldig in het nieuws. Al die miljoenen of miljarden euro’s aan schade interesseren alleen diegenen die er 2½ jaar een dikbelegde boterham aan heb-ben verdiend. Een hotelmanager in Giglio legde jubelend aan de media uit dat de stran-ding van de ‘Costa Concordia’ voor hem een godsgeschenk was geweest.                     De nabestaanden van de slachtoffers en ook de 4000 overlevenden van de ramp zullen zich ook na de veroordeling van Schettino blijven afvragen hoe dit allemaal ooit heeft kunnen gebeuren. Het ongelofelijke gebrek aan vakmanschap en verantwoordelijkheid, de stuitende lafheid direct na de stranding en het daarna categorisch ontkennen van enige schuld, zijn voor iemand die een naaste heeft verloren nooit goed te bevatten. Alle ontkenningen en de jankende uithalen van Francesco Schettino tijdens het slot-pleidooi van zijn proces moeten pijnlijk dwars door hun ziel hebben gesneden.

Als ex-zeeman en ex-kapitein heb ik bijvoorbeeld weer wel veel respect voor schipper Chris Nicholson en de Nederlandse navigator Wouter Verbraak van de Team Vestas Wind. Tijdens de tweede etappe van de Volvo Ocean Race knalden zij in de avond van 29 november 2014 full speed op een koraalrif ten noorden van Mauritius in de Indische Ocean. De boot was vrijwel total loss, maar alle opvarenden kwamen ongeschonden aan de wal.                                                                                                                       Ofschoon het meteen al overduidelijk was dat hier een sprake moest zijn van een zeer grove navigatiefout, nam schipper Chris Nicholson direct de schuld en de verantwoor-delijkheid op zich. En zo hoort het ook. Een schipper hoort ook een navigator altijd te controleren, want de gezagvoerder is en blijft eindverantwoordelijk.                            Wouter Verbraak die beroepsmatig de rest van zijn leven nooit meer los komt van deze wereldwijd bekende megablunder, heeft zijn schuld en falen zonder uitvluchten toege-geven. Dat hij bij terugkeer in Nederland zelfs nog de guts had om pijnlijke televisie-interviews te ondergaan, toont in elk geval aan dat Wouter Verbraak een kerel is.         In zijn onlangs verschenen boek ‘Beyond the Break’ toont hij een indrukwekkend mea culpa dat ooit voor anderen nog wel eens een bron van inspiratie zal kunnen zijn.

   Send article as PDF