Waar is die Jeroentje nou mee bezig?

Afbeeldingsresultaat voor jeroen dijsselbloem

Met een socialist als minister van financiën gebeuren er soms de meest rare dingen. Veel meer dan er van die brave confessionele zuurpruimen op de schatkist moeten passen. Dat zijn altijd van die rechtlijnige types, volkomen onkreukbaar en dus dood-saai. Geen lol mee te beleven. Alleen zodra er een socialist of een liberaal de minister van financiën wordt, begint er een theater-van-de-lach-voorstelling waarin je wel links-om of rechtsom sowieso verneukt wordt.

Neem nou de travestiet Gerrit Zalm. Na eerst de DSB Bank vakkundig aan een bank-roet te hebben geholpen, was hij blijkbaar de aangewezen persoon om als CEO onze bloedeigen staatsbank te gaan leiden. Gerrit de Schateraar praatte ons ooit als minister van de schatkist uitdrukkelijk de euro aan. Met z’n wijd opengesperde bakkes bezwoer hij ons schaterend dat de prijzen echt niet zouden stijgen… ergo, koop dus liever geen tweedehands auto bij Gerrit! Volgens zijn gabbertje Nout Wellink van DNB kostte de invoering van de euro ons destijds slechts een schamele tien miljard gulden. Maar dat zou binnen een paar jaar dik terugverdiend zijn. Alleen door wie zei deze notoire glad-janus er natuurlijk toen niet bij. Intussen is dat nu wel glashelder.

De meest originele socialistische schatkistbewaarder ever was good old Piet Lieftinck. Overigens zo rood was Piet nu ook weer niet. Maar om toch nog minister onder Willem Drees te kunnen worden, was het wel handig om even lid van de PvdA te zijn. Piet’s grootste truc was om direct na de oorlog in de zomer van 1946 de spaartegoeden van elke Nederlander te bevriezen en iedereen daarna een tientje als startkapitaal toe te kennen. Daarmee wilde hij al het zwarte geld dat er in de oorlog was verdiend, op het spoor zien te komen. Lieftinck werd daarna in 1955 wel de executive director van het IMF en van de Wereldbank. Niet bepaald typische bolwerken van het socialistische gedachtengoed.

Wim Duisenberg was een flamboyante intellectueel die nog nooit een arbeider van dichtbij had bekeken.Toch was hij belijdend lid van de Partij van de Arbeid om uitslui-tend voor hem moverende redenen. Als minister van financiën probeerde hij eerst nog de bouw van de Oosterscheldekering te torpederen. Maar ook hij maakte zich beresterk voor de invoering van de euro. Na de politiek kwam hij via de Rabobank nog redelijk terecht als de president van De Nederlandse Bank. Om daarna in 1998 het allereerste opperhoofd van de Europese Centrale Bank te worden. Hij heeft in Frankfurt bij uitstek veel kunnen doen voor het welzijn van zijn Nederlandse socialistische achterban…

Wim Kok kwam voort uit de gestaalde kaders van de vakbond. Een socialist tot in zijn teennagels. De arbeidersklasse is hem tot op de dag vandaag oneindig dankbaar voor het invoeren van het Kwartje van Kok als extra-accijns aan de pomp en ook voor het om zeep helpen van de WAO.                                                                                           Na de politiek graaide Willem een fraaie collectie commissariaten bij elkaar en keurde in die hoedanigheid allerlei bizarre bestuurdersbeloningen goed. Als minister had hij die nog wel eens als exorbitante zelfverrijkingen betiteld. Maar ook de heer Kok was behept met het inmiddels legendarische voortschrijdende inzicht van een geboren socialist.

Wouter Bos was een druiloor pur sang. Die meldde zich ook niet bepaald vanwege zijn proletarische gedachtengoed aan bij de PvdA. Wouter had wel hele uitgesproken socia-listische ideeën over arm en rijk. Als minister van financiën beweerde deze grappenma-ker doodleuk dat iemand met een aanvullend maandelijks pensioen van € 1500 gewoon als rijk moest worden beschouwd! Derhalve kon en moest daar maar wel wat vanaf! Woutertje’s grootste heldendaad voor volk en vaderland was de nationalisatie van de ABN-AMRO Bank. Een aankoop rond de pakweg 32 miljard euro, all in. Met na acht jaar een verwachte opbrengst, na een beursgang eind dit jaar, van hooguit 15 miljard. De sterk geslonken achterban van de PvdA betaalt het verschil van 17 miljard euro uit eigen zak bij!

Sinds eind 2012 is Jeroen Dijsselbloem de socialistische vaandeldrager op het ministe-rie van financiën. Jeroen is een aan de universiteit van Wageningen afgestudeerd land-bouwkundig ingenieur. Hij had zich bedrijfsmatig en in de politiek met allerlei dingetjes beziggehouden, behalve met financiën. Specifiek daarom natuurlijk werd onze Jeroen minister van financiën in het blauwrode kabinet van Rutte II.                                             Het ontbreken van verder enige financiële kennis of achtergrond was voor hem ook een uitmuntende referentie om koud twee maanden later ook nog tot voorzitter van de Euro-groep te worden gekozen. Dus een academische landbouwer als de teamcaptain van alle Europese ministers van financiën..!  Zelfs recent nog in die functie herkozen van-wege outstanding performances.

Jeroen heeft zich als minister zeer verdienstelijk gemaakt om voortdurend lippendienst te bewijzen aan het financiële establishment. Torenhoge bonussen en bizarre betalin-gen binnen die bedrijven waar de Nederlandse Staat als grootaandeelhouder het hele- maal voor het vertellen heeft, worden door hem steevast eerst intern goedgekeurd en daarna en plein public heel erg socialistisch betreurd. Hij wordt er altijd erg verdrietig van, maar helaas… niks meer aan te doen. Het was nu eenmaal zo afgesproken.         Jeroen is ook nog de enige Europeaan die beweert dat de Grieken nog iets gaan terug-betalen van hun bizar hoge schulden. Zelf weet hij wel beter maar een beetje politicus beweert bij voorkeur het tegenovergestelde van wat ie gelooft.

Jeroen is boerenslim, dus die kan als afgestudeerde boer op zijn klompen aanvoelen dat het rampenkabinet van Rutte binnenkort zeker en vast door een of andere onbe-nullige bananenschil onderuit gaat. De peilingen voor de PvdA zijn compleet bagger. Dus dan verdwijnt Jeroen weer plompverloren in een blauw bankje van de Tweede Ka-mer of in de WW. Een vetbetaalde topjob binnen de wereld van de haute finance is dan toch wel iets wat een doordesemde socialist als Dijsselbloem meer zal aanspreken. Daar is die Jeroentje van ons dus steeds heel consciëntieus mee aan de slag. Zijn mimiek en licht spottende lachje wijzen daar voortdurend op. Wedje leggen?

   Send article as PDF